Γύρισα από τη δουλειά, ξεκουράστηκα λίγο και μετά πήγα στα ανήψια μου. Τους είχα πάρει εδώ και καιρό κάτι mini Toblerone από το αεροδρόμιο και δεν είχα προλάβει να τα δώ. Συνειδητοποίησα οτι χάνω τα σημαντικότερα πράγματα. Έπαιξα ποδόσφαιρο στο σαλόνι της Αγγελικής - σουτάκια στην ουσία - χάζευα τους άλλους να παίζουν "μουσική καρέκλα" για αρκετή ώρα, μου έφτιαξε η Νάγια τα μαλλιά χρησιμοποιώντας ό,τι κοκαλάκι είχε στο σπίτι και προέκυψε ένα πολύ αστείο αποτέλεσμα το οποίο αποθανάτισα. Ο Γιώργος ο μεγάλος έβγαλε όλα του τα δοντάκια και πάει καρφωτός για ορθοδοντική θεραπεία, την οποία δε θέλει να ακούει, ο Γιώργος ο μικρός βάζει τα χέρια του συνέχεια στο στόμα από συνήθεια και έχει βγάλει το κακόμοιρο εξανθήματα στα χειλάκια του και η Νάγια για ακόμη μια φορά με φωνάζει να την περιποιηθώ στην τουαλέτα. Το τελευταίο είναι το χειρότερό μου. Αναλαμβάνω μια πολύ δύσκολη εργασία παρά αυτό. Έτρεχα πανικόβλητη στην Αγγελική να με βγάλει από τη δύσκολη θέση αλλά η μικρή είχε άλλα σχέδια, ήθελε εμένα.

Απλά τα λατρεύω...

Επίδομα Θέρμανσης

Οκ, χωρίς πλάκα τώρα. Είναι δυνατόν με 100 ευρώ και μάλιστα ένα βήμα πριν την άνοιξη να τα βγάλεις πέρα με τη βαρυχειμωνιά; Τι σόι επίδομα είναι αυτό; Με το πετρέλαιο θέρμανσης στα ύψη το μόνο που μπορείς να καταφέρεις και χωρίς να ανάβεις το καλοριφέρ όλες τις ώρες είναι να βγάλεις κανά 20ήμερο...

Εδώ 100 ευρώ είναι περίπου τα έξοδα του Έλληνα την εβδομάδα...
'Ακου 100 ευρώ..

Φαντάσου να είσαι άνεργος, να τρως κάθε μέρα μακαρόνια να μη σε θερίσει η πείνα και να σου λένε 100 ευρώ θα πάρεις για να ζεσταθείς.. Από το ολότελα όμως.. Τι να πεις; Λες όχι στα χρήματα σε τέτοια κατάσταση;

Και ακόμη δεν έχουμε δει τίποτα...

Πήγα σε ένα πάρτυ γενεθλίων - μασκέ εχθές το βράδυ. Στο σημείο αυτό να πω οτι δεν είμαι φαν των Αποκριών και δε σπαζοκεφαλιάζω να βρω τι να βάλω και το αφήνω για τελευταία στιγμή με αποτέλεσμα να μην ντύνομαι τίποτα τελικά και να πηγαίνω έτσι.
Μέσα εκεί μπορώ να πω οτι κατέβαζα το μέσο όρο ηλικίας αλλά έβλεπα χαρούμενες πρωτόγνωρες φατσούλες. Με κοίταζαν λίγο περίεργα βέβαια - ή μπορεί να ένιωθα εγώ έτσι γιατί δεν ήμουν μεταμφιεσμένη αλλά γενικά δεν κάθομαι να σκάσω και πολύ. Χόρεψα, ήπια ελάχιστα, τα ρούχα μου πήραν τη γνωστή μυρωδιά του καπνού - έχω σταματήσει το κάπνισμα - και έφυγα μετά από λίγο. Αυτά μέσες - άκρες. Χάρηκα που είδα έστω και ελάχιστα γνώριμά μου πρόσωπα και ειδικά την εορτάζουσα - να τα εκατοστήσεις Νανούλα, αγαπημένε Υδροχόε - και όλα καλά.

Αυτό που λάτρεψα ήταν η οδήγηση της επιστροφής. 2 η ώρα το πρωί και οι δρόμοι άδειοι. Αναρωτιέμαι.. Όταν ήμουν 18 αυτοί οι δρόμοι δεν ήταν ποτέ άδειοι τέτοια ώρα. Και εγώ βέβαια τέτοια ώρα δεν ήμουν ποτέ σπίτι. :)
Και Σάββατο βράδυ ειδικά... Τώρα, δε βγαίνουμε όσο παλιά. Η οικονομική κρίση, η ανάγκη να ξεκουραστείς από το τρέξιμο της εβδομάδας, την οποία περνάς ως επί το πλείστον εκτός σπιτιού με 2 δουλειές, υποχρεώσεις κτλ, μας κρατούν σπίτι τέτοιες ώρες.

Το θέμα είναι να περνάς καλά, είτε μέσα είτε έξω...

Οι φοβίες μου

Φοβάμαι να οδηγήσω στην Εθνική οδό. Έχω το δίπλωμα από το 2000, οδηγώ το αμάξι μου από το 2005 και δεν έχω πάει ούτε μέχρι την Κόρινθο. Νιώθω οτι κάποιο αμάξι θα με τρακάρει και θα με πετάξει σε κανά ρέμα..

Φοβάμαι τα σκυλιά. Όλα.

Όταν περνάω κάτω από σύρματα και κολώνες της ΔΕΗ τρέμω στην ιδέα οτι θα με κουτσουλίσουν τα περιστέρια. Αφού να φανταστείτε στις διασταυρώσεις αντί να κοιτάζω το δρόμο κοιτάζω... επάνω.. Μάλλον από αυτοκίνητο θα πάω, παρά από περιστέρι...

Ντρέπομαι να σταματήσω και να μπω να ρωτήσω μια οποιαδήποτε πληροφορία σε ένα μαγαζί με αγνώστους όπως π.χ. αν σερβίρουν τέτοια ώρα κτλ.. Δεν ξέρω γιατί...

Όταν είδα για πρώτη φορά το "Σήμα Κινδύνου" στο σινεμά έμεινα ξάγρυπνη 6 νύχτες φωνάζοντας τη μαμά μου από το παράθυρο του μπάνιου για να βεβαιωθώ οτι ήταν εκεί - την ξύπναγα την κακομοίρα - και την 7η μέρα περίμενα πως θα πεθάνω.. από το φόβο μου. Δε με ξαναπήγαν να δω θριλερ. Γιατί άραγε;

Στην τελευταία ταινία του Kiefer Sutherland - Mirrors βγήκα έξω από την αίθουσα στα 15 λεπτά του έργου παρόλο που είχα κεράσει όλη την παρέα σινεμά και περίμενα να τελειώσει το έργο...

Δεν θυμάμαι κάτι άλλο αλλά αν ξέρει κανείς τι μου συμβαίνει ας το γράψει - no criticism.

Έχω καταρροή, κατέστρεψα τα γενέθλια ενός σημαντικού για μένα ανθρώπου, με πήραν τα "πυρά" λόγω κατανομής των Bonus στη δουλειά, έφτιαξα το παρμπριζ του matiz και έβρεξε ενώ δεν έπρεπε να το πλύνω για 2 μέρες, σήμερα έχω μάθημα και δεν έχω προετοιμαστεί και οι Wolves αποκλείστηκαν από τον τελικό στα πέναλτυ...

Τίποτα άλλο;

Είμαι τελείως καταβεβλημένη... Τελικά ή θα έχεις χρόνο ή χρήματα... δεν έχω κουράγιο να κάνω τπτ.
Τουλάχιστον έκλεισα το ταξίδι στη Βαρκελώνη και είναι μια μικρούλα ανταμοιβή. Έχω και ένα κουμπαρά και μαζεύω από πέρσι το Μάρτιο χρήματα για να ξοδέψω σε αυτό το ταξίδι και πλησιάζουν οι μέρες που θα ανοίξει...
Θέλω χρόνο με τους φίλους μου.. Θέλω να πάω σινεμά..
Οκ, παύω τη γκρίνια.

Ο γάμος της φίλης μου

καλή εβδομάδα!
Τελευταία μέρα άδειας, αλλά απομένουν άλλες 8 για το 2008. Φεβρουάριο και Μάρτιο. Μια χαρά!
Παντρεύτηκε η φίλη μου η Βασιλική το Σάββατο. Ήσυχος γάμος, χωρίς ρύζια και ιστορίες, η αδερφή μου δε σταμάτησε να μουρμουράει και να γελάει μέσα στην εκκλησία, 3 φορές μας έκανε παρατήρηση ο παπάς. Για την ακρίβεια, πριν αρχίσει ο χορός του Ησαϊα μας έδωσε εντολή να μη διανοηθούμε να πετάξουμε ρύζι. Ναι, μη του χαλάσουμε το χαλί και δεν μπορούν να σκουπίζουν. Δεν τους πάω μια...
Στη χαιρετούρα έσκυψε και μου είπε στο αυτί "Και στα δικά σου με ένα παιδί που θέλεις". Χμ...
Συγκινήθηκα. Με πήραν τα ζουμιά. Από την ώρα που την είδα να φτάνει με το αμάξι. Το νυφικό το είχε σχεδιάσει μόνη της. Είναι καλλιτέχνης. Αρχιτέκτονας. Όσο θυμάμαι πόσα έργα της μου έχει χαρίσει.. Όταν τελείωνε ο κενός χώρος των βιβλίων της (αυτές οι πρώτες σελιδούλες που έχουν μόνο τους τίτλους και τους συγγραφείς των σχολικών) έπιανε τα δικά μου. Πόσα λουλούδια, πόσα βάζα, πόση φύση! Αποτυπωμένα στο χαρτί σαν ολοζώντανα! "Μα, πως το κάνεις και εγώ δεν μπορώ;", της γκρίνιαζα. "Ε, τι να σου πω, απλά μου βγαίνει..."
Έτσι είναι το ταλέντο. Ή το έχεις ή δεν το έχεις. Εγώ δεν το έχω αλλά το θαυμάζω σε κείνη.
Πηγαίναμε μαζί στα γερμανικά. Ήταν από τις ωραιότερες εποχές. Κρατήσαμε επαφή. Δε βλεπόμαστε τόσο συχνά αλλά είναι μερικοί άνθρωποι που τους νιώθεις πάντα κοντά σου.
Αλληλογραφούσαμε κιόλας. Κι ας μέναμε κοντά. SCRIPTA MANENT.
Ερχόταν ο φάκελός της τίγκα στα χρωματιστά αυτοκόλλητα! Πόσες ζωγραφιές.. πόσα χρώματα! Έτσι είναι η Βασιλική! Μέσα στο χαμόγελο, την καλοσύνη, την ηρεμία.
Θα αποκτήσει παιδάκι σε λίγο καιρό. Ο Στέλιος, φοβερό παιδί. Αξίζουν ο ένας την αγάπη του άλλου.
Ο γάμος ήταν υπέροχος. Από τους λίγους που έχω απολάυσει. Και όσο πιο πολύ αγαπάς αυτόν/ην που παντρεύεται γίνεται όλο και πιο υπέροχος...

Να ζήσετε, να σας χαιρόμαστε, σας αγαπάμε πολύ!