b-day

Είναι τα γενέθλιά μου και είμαι πολύ ευτυχισμένη!
Γύρισα από ένα ΣΚ γεμάτο αγάπη και νιώθω γεμάτη συναισθήματα καλοσύνης, ηρεμίας, αγαλίασης. Μου έκαναν ένα απίστευτο πάρτυ έκπληξη και δάκρυσα από συγκίνηση. Κατέβηκα στους δικούς μου στην Κόρινθο στο εξοχικό μας που ενώ ήταν ένα γιαπί για τα γενέθλιά μου είχαν τακτοποιήσει τα πράγματα από τις σακούλες στη θέση τους, είχαν τοποθετήσει τα ντουλάπια, τα πλακάκια και όλα ήταν τέλεια μέσα σε λίγες μόνο μέρες ενω μέχρι τότε ήταν όλα ανάκατα. Ο πατέρας μου είχε μπει σε ένα σωρό έξοδα για να πάρει ένα ολόκληρο κατσίκι για την αγαπημένη του κόρη και η μητέρα μου ενώ έχει θέμα αναπηρίας είχε καθαρίσει τόσα τετραγωνικά με τη βοήθεια βέβαια και του μπαμπά αλλά φαινόταν κουρασμένη με μια λάμψη ευτυχίας. Και όταν έφτασα και μου είχαν στήσει χωρίς να το καταλάβω κάτι τεράστεια πανώ με το όνομά μου και χιουμοριστικά σχόλια, μου κότσαραν ένα στέμμα της Barbie και τα αγόρια φορούσαν καπελάκια πάρτυ και είχαμε και σερπαντίνες και μια τούρτα με τη φατσούλα μου και όλα τα 29 κεράκια (μου αρέσουν οι τούρτες πυροτέχνημα) και τα 5 ανήψια μου έτρεχαν από εδώ και από κει σαν τρελά και ήταν εκεί άνθρωποι που με αγαπούν πραγματικά (όχι όλοι βέβαια) τότε ένιωσα οτι κάπως έτσι είναι ο Παράδεισος. Για τέτοια πράγματα αξίζει να ζεις. Για να βλέπεις τους δικούς σου να κάνουν πλάκα, να μαζεύονται γύρω από ένα τραπέζι, τόσα άτομα που η καθημερινότητα στα στερεί, τόση αγάπη, να τρώνε, να πίνουν, να μιλάνε, να υπάρχουν εκεί. Έπαιξα ατελείωτα με τα πιτσιρίκια, το Σάββατο βράδυ καθίσαμε και λέγαμε ανέκδοτα μέχρι τις 4 το πρωί και κοιμηθήκαμε όλοι σε μια κοινή στέγη και σε ένα τροχόσπιτο. Και τα κλάμματα της μικρής Παναγιώτας (το όνομα της συγχωρεμένης αγαπημένης μου θείας) με ξύπνησαν γλυκά νωρίς νωρίς το πρωί και οι φωνές του Μάριου που δεν κάθεται ήσυχος στιγμή με σήκωσαν από το κρεβάτι με ένα μεγάλο χαμόγελο. Έντυσα τη Νάγια και το Μάριο και αισθάνθηκα οτι έπιασα το νόημα της ζωής γιατί αυτό δεν βρίσκεται στα χρήματα που κυνηγάμε με συμβόλαια και πωλήσεις αλλά στις παιδικές τους ερωτήσεις, στο αθώο τους βλέμμα και στις σκανδαλιές τους. Είναι ωραία να ξυπνάς έτσι. Σιγά σιγά το σπίτι γέμισε κόσμο με πιτζάμες που έψαχναν την πόρτα της τουαλέτας και μετά τον καφέ. 'Ομορφα. Ιδανικά. Τους λατρέυω όλους. Δεν θα μπορούσα να ζητήσω περισσότερα. Νομίζω οτι τα δάκρυα χαράς μου το μαρτυρούσαν.

Σας ευχαριστώ πολύ!!!!

Είμαι σε sleepy mode.΄Όπως λέμε safe mode, κάτι τέτοιο. Στο μαγαζί, πρωινή, με τον καφέ μου να κρυώνει σιγά σιγά όπως κάθε μέρα που δεν προλαβαίνω να τον πιώ γιατί πάντα πρέπει να κάνω κάτι. Ας είναι... Αυτή την περίοδο έχω αφιερωθεί στη γιόγκα και στο πιλάτες και στο κολυμβητήριο όταν δεν είναι οι δύσκολες μέρες και έχω περισσότερη ενέργεια αλλά όχι αποτελέσματα σύμφωνα με τις διατροφικές μου θυσίες, γιατί όπως και να το δεις το να γυρνάς κατάκοπη το βράδυ σπίτι και να τρως γιαούρτι αντί για σουβλάκι ή ένα ψητό στο φούρνο με πατατούλες και μουσταρδίτσα (σλουρπ!) είναι θυσία, πως θα γίνει... (damm it!)

Βέβαια για να πούμε και του στραβού το δίκιο όλο κάποιο γλυκάκι θα με κεράσουν (είμαι αξιολάτρευτη τι να κάνω), όλο κάποιο φαγώσιμο θα μου φέρουν (αξιολάτρευτη, remember?) και γενικά όλοι ξέρουμε πλέον οτι στον αγώνα Βίβιαν- Πειρασμός το σκορ είναι σχεδόν πάντα 0-1.

Κατά τα άλλα πρέπει να στρωθώ στο διάβασμα για να μην τρέχω και δε φτάνω πάλι όπως πέρσι.

Η λογική του "κάνε ότι κάνω"

Λοιπόν, σκεφτείτε το καλά... Πόσες φορές έχετε μπει στο μετρό και νιώθετε βλέμματα πάνω σας σαν να σας σκανάρουν με χίλιους ανιχνευτές μετάλλων όπως στο αεροδρόμιο; Μόνο που πρόκειται για ανιχνευτές ψεγαδιών ή απλά περιέργειας. Παραδεχτείτε το. Και εσείς το κάνετε. Οι γυναίκες παρατηρείτε άλλες γυναίκες κυρίως το τι φορούν. Και να μην αναφερθώ στο μακιγιάζ. Έχω πιάσει άπειρες φορές τον εαυτό μου να λέει από μέσα του "αμάν με το κόκκινο κραγιόν 07.30 το πρωί έλεος!" ή "ΤΟΣΟ ρούζ τι το θέλεις;;;" Το τελευταίο μου θύμισε τον σημερινό περίπατο στα Hondos. Πήγα να ξοδέψω μερικά ευρώ γιατί νιώθω άσχημα με τον εαυτό μου τελευταία και είπα να τον καλοπιάσω. Τέσπα, δοκίμασα μερικά κραγιόν γνωστής εταιρίας και η υπάλληλος με βοηθούσε στην επιλογή μου. Κατέληξα να φοράω ένα καφεκόκκινο έντονο κραγιόν που δεν ταιριάζει καθόλου με τη λευκή μου επιδερμίδα και έδειχνα τη δυσαρέσκειά μου. Εκείνη μου λέει "Όχι, όχι είναι πολύ πρωινό! Να σας βάλω και λίγο ρουζ για να δείξει καλύτερα!" Και κάπου εκεί κατέληξα σαν καρνάβαλος. Είναι δυνατόν να φοράνε τόσο πολύ ρούζ;;; Φαίνονταν 2 κατακόκκινες πινελιές στα ζυγωματικά μου. Χαλαρά της είπα οτι δεν είναι το στύλ μου και διάλεξα ΜΟΝΗ μου κάτι πιο απαλό. Αλλά με εξέπληξε η στάση της! Γιατί το συναντώ και έξω συχνά. Τυπικό παράδειγμα οι σημερινές φοιτήτριες. Όλες στρατιωτάκια. Με ατημέλητο μαλλί πιασμένο όπως να ναι και τούφες να πέφτουν από εδώ και από εκεί (το πάω και στοίχημα να είναι άλουστο μέρες) με έντονο ρουζάκι, μάσκαρα σε πολλές στρώσεις, σχεδόν μόνιμο και χαλαρό ρουχισμό με oversized τσάντες ως επί το πλείστον. Όλες το ίδιο. Τις κόβεις από χιλιόμετρα. Και είναι ανά περιοχή το ντύσιμο. Στη Νομική δε νοείται να πας άβαφτη στη σχολή. Να μη μάθεις από τέχνη κτλ που απαιτεί η καλή κοινωνία.
Στα ΤΕΙ πάλι, τουλάχιστον τον καιρό που ήμουν και εγώ οι περισσότεροι ήταν ψιλολέτσοι.
Αν ήμουν στη Νομική (καλά αρχικά θα είχα βγάλει καντήλες από τα πολλά θεωρητικά αλλά είναι άλλο θέμα τούτο) θα με έκαιγαν στον προαύλιο χώρο σαν παράδειγμα προς αποφυγή.
Τέσπα, δεν είναι αυτό το θέμα. Το θέμα είναι οτι ο τρόπος που επιδρά επάνω σου ένας τόπος, κάποιες συμπεριφορές είναι καταλυτικός. Στη Μήλο είχα παχύνει αρκετά και απλά φορούσα πιο χαλαρά ρούχα αλλά ήμουν χαρούμενη. Δε με πολυένοιαζε. Σπάνια βαφόμουν (ω, ναι φιλάω σταυρό, κι ας με λένε Madonna οι πολύ στενοί φίλοι και κυρίως οι οικογένειά μου) και γενικά ήμουν φλού. Χαιρόμουν τα μιλφέϊ και τα προφιτερόλ. Γύρισα, πήγα 2 μέρες στη δουλειά τελείως χύμα και μετά η επίδραση του Κολωνακίου άρχισε. Σκοτώθηκα να χωρέσω στο θεοστενο τζήν, αυτό που πριν τις διακοπές μου ήταν χαλαρό, ή ας πούμε απλά στα μέτρα μου γιατί απλά ζύγιζα 64 κιλά και όχι 70 όπως τώρα, και παρά λίγο να αφήσω την τελευταία μου πνοή στο κρεβάτι να τραβάω το φερμουάρ. Να πάρει...
Αγόρασα καινούριο μεικ απ ακόμη και αν το άλλο δεν είχε τελειώσει και το να φοράω άρωμα πλέον είναι αυτονόητο. Η τσάντα μου μετά βίας χωράει τα κλειδιά μου, γιατί το νεσεσέρ μου έχει κυρίαρχη θέση και έχω τουλάχιστον 2 πακετα μαντηλάκια φρεσκάδας που δεν αφήνουν περιθώριο για περιττά πράγματα όπως πορτοφόλια.
Στη Μήλο θα βαφτείς για να βγεις το Σάββατο. Στην Αθήνα θα βαφτείς για να πας στη δουλεια. Απλά έτσι είναι. Άγραφοι νόμοι. Κι ας προσπαθείς να στρώσεις τη σκιά πάνω στο πρησμένο βλέφαρο στις 6.30 το πρωί...

Back to base

Εντάξει, δεν μπορώ να παραπονεθώ φέτος.. ξεκουράστηκα τόσο που άρχισε να με πονάει η πλάτη μου από το καθισιό.
Μπορώ να πω με ειλικρίνεια οτι την πρώτη μέρα στη δουλειά ήμουν μέσα στο κατάστημα και ρωτούσα τους συναδέλφους μου με το βλέμμα του ροφού "εγώ τι να κάνω;"
Οι περισσότεροι από αυτούς ανησύχησαν.. Αλλά το είχαν καταλάβει οτι ήμουν στην κοσμάρα μου πριν καν έρθω καθώς μιλάγαμε και στο ενδιάμεσο και τους εξηγούσα πρωι πρωί οτι τους μιλάω τρώγοντας μερέντα από το βάζο γιατί δεν είχα βγει να πάρω φρέσκο ψωμάκι (εξού και τα 6+ κιλά)
Εντάξει, θυμήθηκα πως είναι να δουλεύεις πάλι μέσα σε κανά 2 μέρες και επίσης μου έκανε εντύπωση πόσο τρελός είναι ο ρυθμός της Αθήνας (είπαμε, είχα ξεσυνηθίσει) που πρέπει οπωσδήποτε να μιλήσεις στο κινητό όταν οδηγείς γιατί όταν φτάσεις στον προορισμό σου δεν θα προλαβαίνεις - να θυμηθώ να φορτίσω το bluetooth (ορίστε κατάντησα να κρατάω σημειώσεις και μέσω του blog τώρα, διάολε).
Κατα τα άλλα γράφτηκα πάλι στο κολυμβητήριο, στα ρούχα μου δε χωράω και γενικά τρώγομαι.
Αλλά χαίρομαι που ο καιρός φθινοπώριασε επιτέλους...

Χαλαρά....

Το blogακι ταξιδεύει στη Μήλο μέχρι την επόμενη εβδομάδα και έχει να πει οτι είναι πολύ καλή φάση να κάνεις διακοπές το Σεπτέμβριο.
Φέτος είμαστε χορτάτοι...

cu soon...

Δεκαπενταύγουστος

Είμαι χαλαρή - το έχω ξαναπεί - και ψάχνω τις νέες τάσεις της μόδας με έναν φρέντο και το λάπτοπ αγκαλιά. 2-3 περιοδικά τριγύρω και τα τζιτζίκια να ακούγονται από το παράθυρο. Ο Δεκαπενταύγουστος στην Αθήνα είναι χάρμα. Πολύ ησυχία. Ηρεμία.

Παρεπιπτόντως...

Οι διπλανές μπαλαρίνες καταζητούνται.. από μένα. Κατά προτίμηση σε εκρού με καφέ κορδονάκι...

Όποιοι τις βρουν ας αφήσουν μήνυμα...

Διευθυντής ή Ανθρωπος

Ήρθε χθες στο κατάστημα ένας κύριος ανωτέρας ηλικίας που έπρεπε να στείλει ένα φαξ επειγόντως. Είχε γυρίσει όλο το κέντρο, το οποίο ως γνωστό είναι άδειο τέτοιες αυγουστιάτικες μέρες και δεν είχε βρει τίποτα ανοιχτό. Επρόκειτο για τη δουλειά του, οι εφημερίδες θα τυπώνονταν το ίδιο βράδυ και εκείνος έπρεπε να προλάβει τα άρθρα του, τόσο στη Θεσσαλονίκη όσο και στα Χανιά. Πολύ γλυκός κυριούλης, παραπονιόταν για την πρόσφατη εγχείριση στην οποία είχε υποβληθεί και για τους πόνους που τον ταλάνιζαν, ανθρώπινα πράγματα.
Στη συνέχεια της κουβέντας μας αποκάλυψε οτι ήταν διευθυντής σε πασίγνωστη αθηναϊκή εφημερίδα και μέσα στην παιδικότητά μου, η οποία δεν αντιλαμβάνεται την έννοια των ερωτήσεων ταμπού, τον ρώτησα πως αντιλαμβανόταν τη συμπεριφορά των άλλων απέναντί του μόλις δήλωνε την ιδιότητά του. Μου απάντησε το πασιφανές - χωρίς ίχνος ενόχλησης - οτι υπήρχαν εκείνοι που τον κολάκευαν με ιδιοτέλεια και εκείνοι που ήταν απλά ο εαυτός τους απέναντί του. Ο ίδιος πολύ προσιτός σαν άνθρωπος μου εξομολογήθηκε οτι πήγαινε στα ίδια μέρη που συγκεντρώνονταν και οι απλοί υπάλληλοι για το ποτό ή το φαγητό τους. Και μάλιστα κάποιος εξίσου διευθυντής άλλης εφημερίδας του είχε πει για αυτή τη συνήθειά του οτι είναι σαν να συναναστρέφεται με τον "λαουτζίκο" και οτι κάτι τέτοιο δεν θα έπρεπε να είναι "ίδιον" του. Ο κυριούλης απάντησε ήρεμα και αναλόγως χωρίς να αλλάξει τις συνήθειές του.
Τον ρώτησα αν βοηθούσε κόσμο (αυτή η παιδικότητά μου το παρατραβάει μερικές φορές) και μου είπε πως αν μπορούσε ναι. Όπως είπε, πάντα διαισθανόταν τις προθέσεις των άλλων.
Όλα αυτά μου ήρθαν στο μυαλό γιατί είχαμε πιάσει μια κουβέντα η παρέα του γραφείου για το διευθύνοντα σύμβουλο της εταιρίας που είμαι τώρα. Οτι είναι χαλαρός αλλά με τις ώρες του.
Και σκεφτόμουν τις αντιδράσεις των προϊσταμένων μου σε άλλες εταιρίες που εργαζόμουν παλαιότερα όταν έρχονταν σε επαφή με στελέχη της ίδιας εταιρίας. Έβλεπα την σκληρή προϊσταμένη μου να παίρνει βλέμμα κουταβιού και να αλλάζει τη φωνούλα της προς το γλυκανάλατο όταν απευθυνόταν στο διευθυντή του εμπορικού τμήματος. Ήταν τόσο αστείο.
Γενικότερα καλλιεργείται το δέος προς τον προϊστάμενο σε οποιαδήποτε εταιρία. Ίσως να είναι ένας τρόπος να επικρατεί μια τάξη και να μην κάνει ο καθένας οτι του κατεβαίνει στο μυαλό. Αλλά το θεωρώ γελοίο να αλλάζει τελείως η συμπεριφορά σου, εκτός κι αν είσαι κανένα παρτάλι χωρίς τρόπους, οπότε σηκώνω τα χέρια ψηλά.
Θυμάμαι μας έλεγαν: "θα έρθει σήμερα ο δ/ντης του τμήματος" λες και μας προετοίμαζαν για σεισμό, λες και έπρεπε όλοι να φορέσουμε τις καθαρές μας ποδιές όπως στο νηπιαγωγεί0 - πράγματικά έτσι το αισθανόμουν - να έχουμε ξυσμένα όλα μας τα μολύβια και τα χαρτιά μας ταξινομημένα. Και θυμάμαι οτι στο 99% των περιπτώσεων ο διευθυντής δεν ασχολούταν καθόλου με εμάς τα ταπεινά μυρμηγκάκια, απλά - αν δεν ακύρωνε το ραντεβού του - πέρναγε για ένα 5λεπτο από το γραφείο του προϊσταμένου, τα λέγανε, τον ψάρωνε και έφευγε.
Δεν είμαι καμιά φοβερή προσωπικότητα αλλά δεν προσποιήθηκα ποτέ κάποια άλλη αντιμέτωπη με κάποιον προϊστάμενό μου. Έχω βρεθεί τετ- α - τετ στο ασανσερ με έναν μεγάλο διευθυντή και απλά έχω ανταλλάξει μια ανθρώπινη κουβέντα. Φιλικός και απλός. Από την άλλη έχω βρεθεί αντιμέτωπη με την έκπληξη ενός, ψώνιου προφανώς, διευθυντή που απλά συναντηθήκαμε στην έξοδο της τουαλέτας του ορόφου και δεν έκατσα να του πιάσω κουβέντα και να τον κολακεύσω. Μια καλημέρα είχα πει και είχαν γυρίσει και με κοίταζαν. Στο δικό μου μυαλό ήταν απλά ένας άνθρωπος. Τόσο σημαντικός όσο και εγώ.

Τώρα δεν ξέρω γιατί τα γράφω όλα αυτά, ίσως επειδη ποτέ δεν μου άρεσε το προσποιητό, ή να υποβαθμίζω την προσωπικότητά μου απέναντι σε κάποιον που απλά μπορεί να ήταν πιο τυχερός στην επαγγελματική του σταδιοδρομία.
Μέχρι στιγμής πάντως δεν μου έχει βγει σε κακό. Ντόμπρα; Μπορεί. Παρτάλι; Όχι.

Ο κυριούλης έφυγε μετά από λίγη ώρα, μας ευχαρίστησε για την εξυπηρέτηση και πήγε στο καλό.
Το όνομά του; Δεν θα σας το πω. Δεν έχει σημασία. Είναι απλά ένας άνθρωπος σαν όλους μας.