Sunday

Αφού η μητέρα φύση μου χάλασε τα σχέδια για παραλία είπα να ασχοληθώ με το σπίτι και έφτιαξα σήμερα και θράψαλα με μακαρονάκι κοφτό χρησιμοποιώντας τη χύτρα και τσεκάροντας ανά λεπτό μήπως ανατιναχτεί καθότι η κουζίνα είναι παλιά και τα μάτια δυνατά...
Και ναι, έχω και μια φοβία με τις χύτρες...

Και είπα να καταλήξω τη βραδιά κάπως έτσι...



Στην υγειά σας...

http://www.lifomag.gr/blogs/meropi/21769

Διαβάζοντας το παραπάνω άρθρο στην ψηφιακή μορφή της LIFO (καλύτερα γιατί αγχώνομαι ακόμα και που ανακυκλώνω το χαρτί για τα άμοιρα τα δεντράκια) και έχοντας στο μυαλό μου τη σύγχυση που με έχει πιάσει τις τελευταίες μέρες συνειδητοποιώ οτι εγώ προφανώς δεν είμαι Ελληνίδα αλλά Σκανδιναβή ή στην καλύτερη περίπτωση Γερμανίδα.

Και εξηγώ:

Πριν λίγο καιρό μας ανακοινώθηκε στο κατάστημα οτι θα πρέπει να το ανακαινίσουν και να το επεκτείνουν σε χώρο, πράγμα που συνιστούσε για τον προϊστάμενο του καταστήματος επιπλέον εργατοώρες για να μείνει εξτρά του ωραρίου και να επιβλέπει τις εργασίες. Αυτό δικαιολογείται από τον τίτλο του και από τα επιπλέον του μισθού του 800 ευρώ που παίρνει κάθε μήνα για τη θέση του. Ο προϊστάμενός μας, λοιπόν, ενώ ΗΞΕΡΕ από πιο νωρίς πότε θα γίνουν οι εργασίες δεν μας είχε πει κάτι και είχε κανονίσει να πάει διακοπές την επίμαχη εβδομάδα. Στο κινητό δεν απαντούσε και που και που έκανε ένα τηλεφώνημα στην αντικαταστάτριά του. Το μάθαμε πολύ αργά. Είχε ήδη φύγει.

Τι σχέση έχει αυτό;

Χμ, θα σου πω..

Γενικά σαν άνθρωπος είχα το αίσθημα του δικαίου και γενικά από πολύ μικρή. Δηλ δεν έλεγα στις θείες μου οτι το φόρεμα που φοράνε είναι υπέροχο οταν ήταν φλοράλ και εκείνες είχαν κάποια εξτρά κιλάκια, αλλά ήμουν διακριτική πάντα και έλεγα τη γνώμη μου (αν ήταν κακή) μόνο αν με ρωτούσαν. Δεν μπορώ να πω ψέματα αλλά σίγουρα να ωραιοποιήσω μια πικρή αλήθεια. Π.χ. στη φίλη μου δεν θα πώ οτι ο φίλος της είναι ανόητος αλλά οτι είναι καλό παιδί αλλά ίσως δεν ταιριάζουν. Στην αδερφή μου οτι τα παπούτσια της είναι κιτς και στη μαμά μου οτι πρέπει να σκεφτεί πιο ανοιχτόμυαλα, μπλά μπλά μπλά...

Στο θέμα της δουλειάς δεν θα πω πως έφερα σε πέρας ένα έργο που δεν έκανα, δεν θα φύγω χωρίς να δικαιούμαι άδεια (πράγμα που γίνεται πολύ συχνά εδώ πέρα π.χ. λείπουν και πληρώνονται κανονικά), θα είμαι στο πόστο μου όταν πρέπει και θα βοηθάω την κατάσταση, τελειώνω τις δουλειές μου όποτε πρέπει και γενικά είμαι εντάξει. Και σε σχέση με το προηγούμενο άρθρο δεν θα πάρω χρήματα που δεν μου ανήκουν. Δεν μπορώ να κοιμηθώ τα βράδια, πως να το πώ;

Ενώ στη Σκανδιναβία θα ήμουν "εξαιρετική" , "πολύ καλή" , "εργατική" εδώ στην Ελλάδα μία λέξη με χαρακτηρίζει: "μαλάκας"

Γενικά αισθάνομαι ευγνωμοσύνη που έχω μια δουλειά όσο ρετρό και αν ακούγεται αυτό και ξέρω πως θέλω να την κρατήσω όποτε στην ουσία ίσως δεν θα έπρεπε να γκρινιάζω. Για να είμαι ειλικρινής η σκέψη αυτή είναι που με κρατάει ακόμα. Και το οτι θέλω να είμαι εντάξει με τους άλλους και τον εαυτό μου. Παρόλα αυτά με τρώει το σαράκι και σκέφτομαι οτι κακοπερνάω εξαιτίας μου. Κάποια στιγμή σε μια προηγούμενη δουλειά - που πάλι ήμουν πολύ εντάξει - μου είχε πει ο διευθυντής όταν του εξέφρασα τη δυσαρέστησή μου για μια διαδικασία της δουλειάς - και θυμάμαι τα λόγια του "Είναι απλά μια δουλειά. Υπάρχουν σημαντικότερα πράγματα από τη δουλειά." Και με αυτή τη φράση σκέφτομαι τον εαυτό μου σαν την απουσιολόγο με τα γυαλάκια και την καθωσπρέπει συμπεριφορά να θέλει να επιβάλλει την τάξη. Και αυτό στην Ελλάδα είναι ελάττωμα.

Και λέω εγώ τώρα... Χμ.. σε 5-10 χρόνια έχοντας δει όσα συμβαίνουν γύρω μου, έχοντας απηυδύσει (τώρα έτσι γράφεται αυτό;) θα είμαι ακόμα ευσυνείδητη;

Χρειάζεται να είμαι τόσο εντάξει; Σαφώς κάνω λάθη αλλά αναλαμβάνω τις ευθύνες μου, μήπως όμως πρέπει να βγάζω την ουρά μου απέξω πλεον; Γιατί από οτι έχω καταλάβει αυτός που βλάπτω στην τελική είμαι εγώ. Γιατί να μην είμαι αραχτή και "πέρα βρέχει";

Λέω να το δοκιμάσω.

Στη δουλειά έχουμε μια κοπέλα που όποτε μπορεί λουφάρει. Έρχεται ο πελάτης και σκαρφίζεται ένα σωρό ψέματα για να τον πασάρει σε άλλους. Εκείνη είναι χαλαρή και ωραία και εγώ αγχώνομαι καθημερινά.

Μήπως πρέπει απλά στο όνομα της ατιμωρησίας να καθίσω στα αύγά μου και να μην κάνω τίποτα;

Στο σημείο αυτό να προσθέσω πως οι αναρρωτικές που έχω πάρει είναι ΕΛΑΧΙΣΤΕΣ και με χαρτί ιατρού. Μήπως να λουφάρω βήχοντας ξερά;

Μήπως να πάω διακοπές, πριν ανοίξω κανενός το κεφάλι;;;; (γκρρρρρρρρρρ)

Κάναμε πεντικιούρ! Thanks Γωγώ!

Την επόμενη θα τα βάψω στο χρώμα της λεβάντας!

Check this out: http://www.avoncosmetics.gr/PRSuite/static/ebrochure/GR_C13.html

Το χρώμα Luxe Lavender είναι που θα διαλέξω!

Πως σας φαίνονται τα καινούρια μου παπά;

Δεν είναι ιδανικά για navy look?

R.P.

Λοιπόν, το ξέρω οτι θα ακουστώ σαν τρελή "Ρουβίτσα" ή κοπέλα με καθυστερημένο εφηβικό σύνδρομο αλλά αυτόν τον τύπο έχω καταντήσει να τον βλέπω στον ύπνο μου...
Για όσους δεν τον ξέρουν είναι ο Robert Pattinson, πρωταγωνιστής του Twilight το οποίο σνόμπαρα μόλις πρωτοβγήκε και δεν έλεγα να πάω να το δω με επιχειρήματα του τύπου "να χαλάσω τα ωραία μου λεφτάκια να δω μια μπούρδα μελό και ψεύτικη?" μέχρι που σε μια φάση που δεν ήξερα τι ταινία να νοικιάσω νοίκιασα αυτή και ενώ ήξερα οτι έχει γίνει σάλος με το συγκεκριμένο πρόσωπο από απανταχού έφηβες ανά τον κόσμο (γιατί η ταινία σε έφηβους απευθύνεται με τετριμμένο σενάριο και εφηβικούς συναισθηματισμούς) είπα "να τη δούμε να περάσουμε την ώρα μας".
Και όταν τον είδα έπαθα την πλάκα μου. Και απορώ με τον εαυτό μου. Δεν είναι και Ρουβάς (αν δεν παινέσεις το σπίτι σου), είναι Άγγλος (για κάποιους είναι απεχθές αυτό, ίσως γιατί δεν καταλαβαίνουν το καυστικό τους χιούμορ) και έχει παράξενο πρόσωπο με έντονες γωνίες. Θεό δεν τον λες, πάντως.
Κι όμως θα ταξίδευα στην Αγγλία να τον γνωρίσω γιατί έχει μια σπάνια ομορφιά. Περίεργη. Πως είναι όταν ξυπνάει δεν ξέρω (και μη μου βάζεις ιδέες τώρα) αλλά παίρνω αυτή την ηλίθια έκφραση χαζομάρας - έρωτα όταν συναντώ μια εικόνα του.
Η αλήθεια είναι οτι αν τύχαινε να τον δω από κοντά, θα κρυβόμουν πίσω από καμιά κολώνα γιατί έχω μια τάση να ντρέπομαι κάποιον που μου αρέσει τόσο πολύ ή θα ξεστόμιζα καμιά κουλή ατάκα τύπου Μπρίτζετ Τζόουνς (θεά!)
Τώρα, γιατρέ μου, πότε θα μου περάσει αυτό; Και σε ποιόν να το πω και να μη με θεωρήσει χαζο-έφηβη;

New obsession

Τα είδα.

Αυτό ήταν.

Τα θέλω. Όλα.

Μετά είδα την τιμή... θα αγοράσω νέο κουμπαρά... Στόχος: Camper.

Ισπανικά και ωραία. Και οτι πρέπει σύμφωνα με όσων τα έχουν δοκιμάσει για δραστήρια άτομα (moi)

(Ψάχνω ήδη για stock)

Μάκια!

Από τα πολύ καλά sites:

http://www.comptoirdescotonniers.com/

Και κάτι άλλο... Πότε θα έρθει το Topshop στην Ελλάδα;;;;

Το φετινό μου χρώμα θα είναι μάλλον (εκτός από το κλασικό μου φούξια) το κίτρινο...

Χμ... Είμαι έτοιμη να πέσω ξερή για ύπνο αλλά πριν το κάνω αυτό έχω να σας εξομολογηθώ οτι έχω αρχίσει να αγοράζω μπαλαρίνες σαν τρελή, όπου γυρίσω το βλέμμα μου τις πετυχαίνω και να 2 νέα αποκτήματα και οι περιπέτειές τους:



Αυτές είναι δέρμα μέσα έξω και από τη HUNTER που σημαίνει οτι κόστισαν 80 € γιατί είπα οτι αφού δεν φοράω τακούνια τουλάχιστον να επενδύσω στο φλατ.
Λοιπόν, κανείς δεν μου είχε πει οτι το δέρμα ανοίγει και παίρνει τη φόρμα του ποδιού δύσκολα και το κυριότερο οτι δεν πρέπει να τα φοράς τις πρώτες φορές με γυμνό πόδι χωρίς καλτσάκι. Συνήθως τέτοιες λεπτομέρειες τις ξέρουν οι νοικοκυρές και οι κυρίες του σπιτιού και όλοι ξέρουμε οτι δεν ανήκω σε αυτή τη συνομοταξία. Μετά από έναν φριχτό πόνο στο μετατάρσιο του αριστερού και δεξιού ποδιού από το χαμηλό τους κόψιμο και από 3 συνεχόμενες μέρες περπάτημα τα παράτησα και φόρεσα τα αθλητικά μου τα οποία είναι κάτι φούξια Nike και ο κόσμος με κοιτάζει στα πόδια (τους κάνω χάζι). Μετά άκουσα τη συμβουλή της νοικοκυράς Ελένης και του αρχηγού του γραφείου σινάμα και τις φόρεσα με καλτσάκι χοντρό μέσα στο σπίτι όπου ήμουν σαν κάτι Γκέισες που το ποδάρι τους δεν χωράει στο μικρό φλατ παπουτσάκι με τη λευκή κάλτσα. Αλλά έπιασε! Και άνοιξαν... Όμως με ξαναχτύπησαν γιατί όταν δουλεύω από τις 07.30 μέχρι τις 20.00 δεν πρέπει να φοράω προφανώς κομψές μεν - στενές δε μπαλαρίνες.... Σνιφ...
Και φτάνουμε σε αυτές:



τις οποίες αγόρασα από το Factory σε γνωστή αλυσίδα υποδημάτων οι οποίες ΠΑΛΙ (DAMN IT!) με χτύπησαν στο τέταρτο αριστερό δαχτυλάκι όπου έκανα και φουσκάλα αλλά το χειρότερο δεν είναι αυτό! Όταν γύρισα σπίτι και έβγαλα τα παπουτσάκια μου οι πατούσες μου ήταν κίτρινες!!!! Ρε να πάρει! Όλα στον Γκούφυ πρέπει να συμβαίνουν; Και να σκεφτείς οτι έλεγα να τις πάρω σε τυρκουάζ!!! χαχαχαχαα!!!
Μετά από αυτά τα 2 ζευγάρια δεν ξέρω αν θα ξανατολμήσω μπαλαρίνα γιατί είδα και τις φτηνές και τις ακριβές τι αποτέλεσμα έχουν. Κρίμα γιατί είναι τα πιο άνετα flats για μένα το εργασιομανάκι.

Παράκληση προς τις fashionistas: Αν ξέρετε κανένα κολπάκι, καμιά συμβουλίτσα, καμια καλή μάρκα με τιμές όμως ¨κρίσης¨Let me know!

Μάκια! Καληνύχτα!