Είναι Σάββατο βράδυ, έχουμε επιλέξει να μείνουμε μέσα και να δούμε το Iron Man 2 και ομολογώ οτι ο Robert Downey Jr. είναι φοβερός ηθοποιός και επίσης λατρεύω το χαρακτήρα του Iron Man οποίος κάνει οτι οι κοινοί θνητοί σκεφτόμαστε να κάνουμε αλλά κρατιόμαστε από τα "Πρέπει" της κοινωνίας και της εικόνας που θέλουμε να παρουσιάζουμε για να είμαστε αρεστοί και να έχουμε ένα image.
Ξέρεις, πίσω από κάθε έργο της 7ης τέχνης κρύβεται μια μικρή προτασούλα, ένα νόημα το οποίο φωλιάζει στο μυαλό μας αλλά δεν μπορούμε να το ξεστομίσουμε και να το αντιληφθούμε χωρίς παιδεία και χωρίς διάθεση κριτικής σκέψης.

Π.χ πόσοι αντιλήφθηκαν τη σημασία της ανθρώπινης επιλογής στο Minority report; (Και όχι μόνο)
Είναι σαν τα νέα ελληνικά που μας έκαναν στο σχολείο, όπου διάβαζες ένα κείμενο και στοχαζόσουν με αφορμή αυτό. Ή απλά η κοινότυπη ερώτηση "Τι θέλει να πει ο ποιητής".

Σε σχέση με τον Iron Man τώρα νομίζω οτι είμαστε λιγάκι φυλακισμένοι. Μας απασχολεί η άποψη των άλλων. Κάποιοι έχουν ξεφύγει λιγάκι, κάποιοι κρατούν τα όρια. Και κάποιοι σαν εμένα προσπαθούν να είναι επιλεκτικοί. Π.χ. τις προάλλες (χθες) μια συνάδελφος με κατηγόρησε οτι την πρόσβαλλα όταν την παρακάλεσα να μου λέει πότε θα χρησιμοποιεί το δικό μου work field για να είμαι ενήμερη. Δηλ, αμφισβήτησε την εξουσία μου πάνω σε αυτό. Φυσικά ο προϊστάμενος δεν με υποστήριξε για ακόμη μια φορά. Σε άλλη περίπτωση θα ήμουν συντετριμμένη. Τώρα προβληματίστηκα απλά και κατέληξα οτι είναι απλά ένας άνθρωπος με προβλήματα και θιγμένος οπότε το καλύτερο είναι να τον αφήσω να βράζει στο ζουμί του και να αποδείξω οτι μπορώ να κάνω τη δουλειά μου ακόμα και αν συναναστρέφομαι με κακοπροαίρετους. Βέβαια, όλα αυτά μέχρι ενός σημείου. Το πιο θα είναι αυτό θα φανεί από το "μπαμ".
O Iron Man θα της είχε πει "τα ψυχολογικά σου δεν αφορούν κανένα".
 Και κάτι άλλο. Θα κοιτάξω αυτό το χρόνο η δουλειά να καταλαμβάνει το 30% της σκέψης μου. I am done working 24/7.

1st post of 2011

Έχω παρατήσει το blog στη μοίρα του, είναι πολλές μέρες που το κεφάλι μου είναι κενό και όταν δεν έχω κάτι να γράψω απλά δεν γράφω. Δεν το θεωρώ απαραίτητο, αλλά μου αρέσει πάρα πολύ να διαβάζω άλλους και να εμπνέομαι, είναι όμορφο να ξέρεις οτι υπάρχουν και άλλοι που τους απασχολούν μικροπράγματα εκεί έξω και ας μην είναι απαραίτητο να φορέσουν κάτι άλλο πέρα από τις πυτζάμες τους για να το μοιραστούν μαζί σου.

Διάβασα ένα άρθρο της Αλίνας Χατζηδάκη -αυτή η κοπέλα γράφει υπέροχα - σχετικά με το διαδικτυακό εαυτό μας. Το πως θέλουμε να προβάλλουμε κυρίως οι γυναίκες τον εαυτό μας στο ιντερνετ με τις φοβερές φιλίες και γνωριμίες, με τη φοβερή κορμάρα, την "αυθόρμητη" φωτογραφία που έχουμε βάλει στο προφίλ μας - την οποία τραβήξαμε οι ίδιες- την ανάγκη να ακούσουμε κολακευτικά σχόλια για την επιλογή των ρούχων μας ή για το φοβερό μότο που μας κάνει να φαινόμαστε διανοούμενες.
Χμ, δε λέω οτι δεν έχω πέσει στη λούμπα. Η φωτό που έχω στο fb φαίνεται απόλυτα φυσική - αυτοί που την έχουν δει ξέρουν οτι έχω στηθεί απίστευτες φορές για να βγάλω μια φωτο με τόση φυσικότητα και γελάμε με αυτό. Και είναι καιρός να ρίξουμε τις μάσκες και να απομυθοποιήσω τον εαυτό μου με κίνδυνο αυτό το blog να έχει πλέον 0 επισκέπτες. (μεταξύ μας δεν έχω ιδέα πόσοι με διαβάζουν, πιθανότατα να μετριούνται στα δάκτυλα του χεριού αλλά who cares, το να γράφω είναι ψυχοθεραπεία όπως για τον Παρλιάρο είναι η ζαχαροπλαστική αν και σε αυτό ταυτίζομαι μαζί του)
Λοιπόν, here goes:

Στην ζωή μου έχω 4 ηλίθιες φοβίες:
1. Τη χύτρα ταχύτητας
2. Τους συναγερμούς
3. Την οδήγηση στην εθνική και σε δρόμους που δεν ξέρω
4. Τη γέννα.

Τρεις από τους 4 φόβους έχουν ξεπεραστεί με την έννοια οτι έχω χύτρα και τη χρησιμοποιώ, είμαι σε επαφή με 2 συναγερμούς λόγω δουλειάς, έχω οδηγήσει για Κόρινθο (μετά από 5 χρόνια που οδηγώ βέβαια).

Έπειτα, είμαι απίστευτα αμελής. Μπορεί να έχω 1 μήνα μπροστά μου να παραδώσω μια εργασία και να την γράψω το τελευταίο ΣΚ με κίνδυνο να κοπώ στο μάθημα. Είμαι τελείως αναποφάσιστη σε σημείο που εκνευρίζω με κίνδυνο τη ζωή μου τους συμπορευτές μου στη ζωή, είμαι ανοργάνωτη στο σπίτι πολλές φορές μέχρι να πάψω να είμαι αναβλητική και να βάλω καθετί στη θέση του, παλεύω με τη ζυγαριά μου συνέχεια αν και οι δικοί μου θα πουν οτι είμαι απλά ψυχωτική και γενικά ψυχαναγκαστική με οτιδήποτε, και χάνω συνέχεια τα πράγματά μου - αλλά αυτό πάει μάλλον πακέτο με την ανοργανωσιά μου.

Well, that's it και ο πρώτος αναμάρτητος να πετάξει την πέτρα.

Για το 2011 εύχομαι υγεία, αγάπη, αναμνήσεις όμορφες να σας χαρίσει και χρήματα γιατί τελευταία είναι το μείζον θέμα στις συζητήσεις.

Για μένα εύχομαι τα παραπάνω και ένα ακόμα ταξιδάκι με την κολλητή μου γιατί σε ένα καφέ που ήπιαμε μου θύμησε πόσο όμορφα είχαμε περάσει στη Μήλο και πόσο σημαντικές είναι οι αναμνήσεις που γεμίζουμε και για αυτό εύχομαι και σε σας το ίδιο.

 Στόχους δεν ξέρω αν θα βάλω φέτος γιατί φαίνεται να τους παρατάω μετά απο κανά μήνα. Αλλά δεν υπόσχομαι κιόλας.

Σας αφήνω γιατι όπως βλέπετε έχω μια εργασία να παραδώσω..
(Παρακολουθώ μια βιντεοσκοπημένη διάλεξη ενός καθηγητή, πολύ καλός είναι)


ciao

ok, δεν περίμενα οτι θα το πω αυτό αλλά αν δεν ξυπνήσω πριν τις 8 την υπόλοιπη μέρα αργώ να μπω σε ρυθμό.
Έτσι και σήμερα ξύπνησα στις 11 και δεν μπορώ με τπτ να συντονίσω πόδια και χέρια για να ετοιμαστώ και να φύγω για τη δουλειά μου που ξεκινάει σε λίγη ώρα. Τα δώρα των συναδέλφων δεν τα έχω τυλίξει, φαγητό ευτυχώς ετοίμασα χθες βράδυ, η υπόσχεσή μου για σοκολατένιο κέικ πήγε άπατη και εγώ αραχτή ακόμα πίνω καφέ, αθετώντας υποσχέσεις περί υγιεινής διατροφής.

Well, well όλοι ξέρετε by now πόσο αναβλητική είμαι. Και όσο και αν το έχω υποσχεθεί στον εαυτό μου ξέρω οτι ποτέ δεν θα αλλάξει όσο κι αν αυτό θα καλυτέρευε τη ζωή μου. Αλλά έτσι είμαι εγώ και όσο κι αν κάποιοι ισχυρίζονται οτι είναι η μόνιμη δικαιολογία μου (ξέρεις εσύ) είναι η μόνη αλήθεια. Αφήνω λοιπόν την οργάνωση σε σένα καλέ μου φίλε και εγώ κλέβω λίγο φως από τη χαραμάδα τη ζωής. Ραχάτι.

σας φιλώ!

Είναι λίγες μέρες πρίν την Πρωτοχρονιά και λίγες ώρες πριν τα Χριστούγεννα. Έχω γυρίσει κατάκοπη από τις 2 δουλειές μου και το μόνο που ζητάω είναι λίγο ζεστό νεράκι να πλύνω το κορμάκι μου και να χουχουλιάσω γιατί έχουν μουδιάσει τα πόδια μου.
Σήμερα έπιασα τον εαυτό μου να έχει κάτσει σε μια στάση και να παρατηρεί τους ανθρώπους να περνούν. Μια γυναίκα με τακούνια κατέβηκε από μια harley, μια κοπέλα με ρώτησε για τη στάση και δεν ήξερα, κάτι φοιτητές γελούσαν δυνατά, κουστουμάτοι περπατούσαν βιαστικά και πολλά αυτοκίνητα. Το ομολογώ ήταν ωραία που πάτησα το pause. Απλά από τις πολύ σπάνιες φορές καθόμουν χωρίς να κάνω τίποτα και να κοιτάζω, να παρατηρώ. Είχα θλίψη το μεσημέρι γιατί για ακόμη μια φορά λόγω εορταστικού ωραρίου και κακού προισταμένου μου κουτσουρεύονται οι γιορτές. Μου κουτσουρεύεται η χαρά.

Το ξέρω οτι με εκμεταλλεύονται. Το ξέρω και το νιώθω. Όπως και πολλοί από σας. Και ειδικά τώρα στους χαλεπούς καιρούς. Είχα καιρό να νιώσω τέτοια οργή μέσα μου.

Today's creation is...

φάβα!

Η συνταγή απλή:


500 gr φάβα
1 lt νερό
2 μικρά κρεμμύδια
αλάτι
λεμόνι
λάδι

Βάζεις τη φάβα με το νερό να βράσει και προσθέτεις τα λιωμένα κρεμμύδια μέσα, μαζί με αλάτι. Την ξαφρίζεις κανά 2 φορές και την αφήνεις να χυλώσει σε χαμηλή φωτιά ανακατεύοντας σχετικά συχνά για να μην κολλήσει στον πάτο. Θέλει τουλάχιστον μια ώρα γιατί είναι όσπριο. Μόλις χυλώσει (όχι τελείως) την περνάς από το multi με λίγο χυμό λεμόνι (ή πολύ, ανάλογα τα γούστα). Την βάζεις σε ένα πιάτο και προσθέτεις ψιλοκομμένο κρεμμύδι, λεμόνι, λάδι, ελιές και οτι άλλο σου αρέσει.
Για gourmet πιάτο βάζεις στην συνταγή λάδι τρούφας, το δοκίμασα στο Scala Vinoteca και μου άρεσε πολύ.



Είχα να μαγειρέψω καμιά εβδομάδα και τα έκανα απόψε όλα μαζί.
Σπετσοφάι (ή έτσι το ονόμασα εγώ τουλάχιστον γιατί απλά πρόσθεσα λουκάνικο στο τουρλού), φάβα και ελβετικές τρούφες από τη Βίκυ η οποία είναι εκπληκτική σε ό,τι κάνει και το site της είναι απίστευτο γιατί σου εξηγεί αναλυτικά τι πρέπει να προσέξεις και τι όχι στις συνταγές και με έναν φιλικό αέρα, πολύ προσιτό με ποιητική διάθεση. Εκεί έμαθα π.χ. οτι η σοκολάτα κόβει αν προσθέσεις αλκοόλ αν δεν την έχεις αναμείξει με μια λιπαρή ουσία πιο πριν.


Βίκυ, congrats!

Κατά τα άλλα δεν ξέρω αν σας έχω πει τη φοβία που έχω με τους μεγάλους δρόμους και την Αττική Οδό, σήμερα έκανα ένα βήμα για να τους ξεπεράσω μιας και οδήγησα μόνη μου μέχρι το Μαρούσι για την ΟΣΣ του ΕΑΠ και γύρισα και μέσω της ίδιας οδού, οπότε αυτό για μένα είναι ένα βήμα πιο κοντά στην ελευθερία.

Σας καληνυχτίζω όλους τώρα γιατί είμαι πτωματάκι.

τρουφάκια

Τα έφτιαξα πρώτη φορά και είναι πολύ ωραία, χαχαχαχ, και αρκετά οικονομικά από το να τα πάρω από κάποιο ζαχαροπλαστείο...
Ναι, ναι όπως σωστά καταλάβατε τα Χριστούγεννα του δίνω και καταλαβαίνει από γλυκά αλλά προτιμώ να τα φτιάχνω γιατί κουράζομαι και τρώω λιγότερα.
Μου αρέσει πολύ να φτιάχνω λιχουδιές για τους δικούς μου.

Σας φιλώ!

driving in snowy weather

just sharing a pic of a lovely snowy weather,
Oh God, how I love winter!!!