Βήχω σαν τρελή και καταπίνω συνέχεια με δυσκολία γιατί η άφθαρτη και workaholic φύση μου υπέκυψε στην πραγματικότητα μιας ίωσης. Και ενώ κάθε άλλος θα χαιρόταν που θα έπαιρνε αναρρωτική άδεια εγώ βλέπω εφιάλτες οτι με τιμωρούν για αυτό γιατί δεν ήμουν αρκετα άρρωστη, δηλ. παρόλο που είχα πυρετό και πονοκέφαλο και μιλούσα με δυσκολία, ούτε κανένα σπασμένο πόδι είχα ούτε αιμόπτυση οπότε γιατί δεν πήγα στη δουλειά;;; Και όλος αυτός ο παραλογισμός για 2 (ναι, καλά διάβασες, μόνο δυο) μέρες αναρρωτική, την οποία κάθε άλλος θα ζητούσε παραπάνω να του γράψει ο γιατρός αλλά εγώ όχι...
Χμμμ, η αλήθεια είναι οτι μου άρεσε που κάθισα σπίτι και δεν μπορώ να πω οτι είμαι ευτυχής που επιστρέφω στη δουλειά, ίσως να φταίει το περιβάλλον που είναι δυσλειτουργικό, αλλά δεν μπορώ να παραπονιέμαι όταν εκεί έξω υπάρχει κόσμος στην ηλικία μου που έχει απολυθεί. Ναι, άκουσα για μια φίλη μου οτι της έκαναν εικονική απόλυση για να μπει στον ΟΑΕΔ πριν η εταιρία βαρέσει πτώχευση. Βέβαια, δεν της δώσανε αποζημίωση γιατί τα είχε κανονίσει μαζί τους για την απόλυση αλλά τουλάχιστον μπήκε στο ταμείο ανεργίας. Η συγκεκριμένη φίλη μου θυμάμαι οτι ανέκαθεν μιλούσε για πλούσιους που έλεγε οτι είχε γνωρίσει και πάντα έβγαζε περισσότερα λεφτά από μένα. Από την άλλη, οι επιλογές της όλα αυτά τα χρόνια ήταν θυμάμαι επιπόλαιες. Όπως και μιας ξαδέρφης του φίλου μου. Παρατούσε τη δουλειά της λέγοντας στο αφεντικό οτι πληρωνόταν λίγα χωρίς να έχει βρει πιο πριν δουλειά. Έφευγε μετακομίζοντας εκτός Αθηνών χωρίς να υπολογίζει κόστη και διαμονή και γενικά έχει το προφίλ της ανεξάρτητης, της φίλης μου όλες ζηλεύουμε κάποια στιγμή που κάνει πολύ περισσότερα και πιο παράξενα πράγματα από μας π.χ. τατουάζ ενώ εμείς πονάμε, κτλ και στο τέλος αυτό που μένει είναι η πραγματικότητα. Τώρα νιώθω πολύ άσχημα για τη φίλη μου και μακάρι να μπορούσα να τη βοηθήσω. Αλλά έχω την αίσθηση οτι πρέπει να μάθει πως η ζωή δεν κάνει χατήρια.
Τέσπα, εύχομαι από εδώ και πέρα να της πάνε καλά, γιατί αφενός είμαι καλός άνθρωπος και αφετέρου έχουμε μοιραστεί πολλά.
Κάτι τέτοια μάλλον τροφοδοτούν τις τύψεις μου που πήρα αναρρωτική...

Και μετά το χείμαρρο πληροφοριών θα πρέπει να παραδεχτώ πως είμαι απλά ένα ψυχαναγκαστικό όν που προκαλώ στον εαυτό μου άγχος που δεν πήγε στη δουλειά ενώ ήταν άρρωστος. Και που δεν διάβασα για το πανεπιστήμιο γιατί απλά έχω τις μαύρες μου που έχω πάρει 7 κιλά από το καλοκαίρι.. Ξέρω οτι δεν έχουν σχέση αυτά μεταξύ τους αλλά ξέρω επίσης, σαν ένας διακόπτης να γύρισε μέσα μου όταν έκλεισα τα 29 και νομίζω οτι στα 30 μου θα είναι το 2012 αν δε με βρει ο χρόνος αδύνατη, πετυχημένη και με περισσότερη ξεκούραση. Phycho, I Know.
Ξέρεις, μιλούσα με μια ξαδέρφη του φίλου μου, η οποία είναι πετυχημένη διακοσμήτρια και τον τελευταία χρόνο, μέσα στο 2009 δηλ. οι δουλειές της δεν πήγαιναν καθόλου καλά οπότε το έριξε στην ξεκούραση. Τι εννοώ; Επισκεφτόταν εξοχικά φίλων ή πήγαινε για δουλειές που ήξερε οτι δεν θα καλοπληρωθεί (ή δνε ήξερε και πήγαινε ελπίζοντας) σε μέρη εκτός Αθηνών με πληρωμένη διαμονή και ενώ δεν έβγαλε τίποτα φοβερά χρήματα ήταν μόνιμα με μια βαλίτσα στο χέρι και κάνοντας τον απολογισμό της στο τέλος της χρονιάς κατάλαβε οτι ναι μεν δεν έβγαλε τα τρελά χρήματα αλλά κέρδισε χρόνο με τον εαυτό της. Αυτό μου είπε. Και σου παίρνει κάποια χρόνια που είσαι διψασμένος για χρήμα την δεκαετία 20-30 κυρίως να καταλάβεις πόση σημασία έχει η ξεκούραση. Τα τελευταία χρόνια περνάνε με μένα να μεταφέρω άδεια από το ένα έτος στο άλλο. Αυτό είναι ένα δείγμα. Οτι κάτι δεν πάει καλά. Είναι σαν τα καλλυντικά που τα φυλάς για μια ειδική περίσταση και στο τέλος χαλάνε. Λήγουν. Γιατί αξία έχει το παρόν. Και που το γράφω τώρα δεν το πιστεύω οπότε θα σε παρακαλούσα να μου το τρίψεις στη μούρη αγαπημένε μου αναγνώστη μπας και ξυπνήσω.

Να θυμηθώ στο επόμενο Post να σου γράψω για το ποιούς άντρες διαλέγουν τελικά οι γυναίκες. Διαπιστωμένο από περίγυρο και με παραδείγματα...

bb

Happy New Year on the road

Αν ισχύει αυτό που λένε πως οτι κάνεις την ώρα της αλλαγής του χρόνου θα το κάνεις όλη τη χρονιά εγώ το πιο πιθανό να αλλάξω επάγγελμα και να γίνω νταλικιέρης. Όχι δεν έβριζα πάλι. here's the thing: Βίβιαν γυρίζει πτώμα από τα Jumbo και μετά από δουλειά την παραμονή της Πρωτοχρονιάς στο σπίτι φίλου, κάθεται να ξαποστάσει λιγάκι και την παίρνει ο ύπνος οπότε καταλήγει να ξυπνάει πανικόβλητη για να πάει σε πάρτυ πρωτοχρονιάτικο σε φιλικό σπίτι. Στο σπίτι της φτάνοντας την περιλαμβάνει η αδερφούλα της και τη γεμίζει με ένα σωρό άχρηστες λεπτομέρειες του τύπου "αυτό εδώ με κάνει χοντρή?" και της τρώει αρκετή ώρα. Η περίσταση απαιτεί ντουζάκι και ω ναι λουσιματάκι και φορμαρισματάκι, τεσπά καταλήγει να φύγει 23.40 από το σπίτι και να κάνει Πρωτοχρονιά στην άδεια Βουλιαγμένης με τσίτα τα γκάζια, άδειους τους δρόμους και ευχές από 2 παιδαράδες στο διπλανό αυτοκίνητο που και αυτοί άργησαν προφανώς!!!!
χαχαχα, πρωτότυπο δεν μπορείς να πεις και μένει να δούμε πως θα πάει η χρονιά...
Πάντως καλύτερα από μερικούς που κοιμόντουσαν εκείνη την ώρα (καμπανιά για τον φίλο μου)
Μετά έφυγα για το εξοχικό μας όπου με περίμενε η μαμαδίστικη ατμόσφαιρα με πολύ φαί και δυσκοιλιότητα γιατί έχω ένα θέμα και την αλλαγή περιβάλλοντος και συνεπώς η κοιλιά μου ήταν τούρλα. Αλλά το φαί φαί, σαν κτήνος έφαγα, συνήθως πρέπει να μαγειρεύω αυτό που θα φάω οπότε το απόλαυσα διπλά όλο αυτό το νταραβέρι. Το ΣΚ είχε uno και πολύ γέλιο με τα ξαδέρφια μου και τα ανήψια μου με μια γλυκιά αγκαλιά από αυτά κάθε πρωί που ξύπναγα, αν και σου έβγαζαν την πίστη να κοιμηθούν το βράδυ η πρωινή αγκαλιά σε αντάμειβε.
Ασε που έκανα και ένα δερματάκι σαν κώλο μωρού με τόση ξεκούραση και καθαρή ατμόσφαιρα. Στο κλεινόν άστυ ούτε τα scrub ούτε οι μάσκες δε μας σώζουν...

Anyway γυρίσαμε και κοιτάζω να μαζέψω τα ασυμάζευτα εδώ μέσα γιατι ο καλός μου θα με εγκαταλείψει πάλι για δουλειές και πρέπει να είναι λίγο τακτοποιημένα. Ευτυχώς έχω 2 μέρες άδεια...

Θα γράψω και ένα κατάλογο με "Θα" για το 2010 να έχω να ξαναδιαβάζω και να θυμάμαι..

bb

Xmas Eve, Xmas hearts?

Να μαι και εγώ να εργάζομαι μέχρι τις 18.00 το απόγευμα στο κατάστημα στο Κολωνάκι, τι είχες Γιάννη, τι είχα πάντα, θα μου πεις και δίκιο θα χεις οπότε το κάνω γαργάρα και λιμπίζομαι το τριημεράκι που θα ακολουθήσει με πόνο ψυχής για τους σερβιτόρους, τους φαστ-φουντάδες, τους οδηγούς μετρό κτλ που και αύριο και μεθαύριο θα εργάζονται και αναρωτιέμαι αν τα λίγα παραπάνω χρήματα που θα βγάλουν - όσοι τα βγάλουν - μπορεί να αντικαταστήσει τη ζεστασιά του σπιτιόύ αυτές τις μέρες... ω ναι.. μάλλον όχι...ανάγκα...

Ξύπνησα μέσα στην καλή χαρά παρά το ζόρικο ωράριο να έρθω και δεν άρεσε σε κάποιον εκεί πάνω ίσως, μου έστειλε μια γιαγιά να μου πει οτι έχω υπέροχο πρόσωπο αλλά χρειάζομαι δίαιτα... γκρρρ. Οκ, χτύπημα κάτω από τη ζώνη, ίσως το χαστούκι που είχα καιρό να φάω, δεν την παρεξήγησα τη γυναίκα, αλλά η ψυχολογία μου είχε άλλη αντίδραση... με είδε λοιπόν σκεπτική ο μικρός Θεούλης και μου έστειλε μια κοπελιά σαν τα κρύα τα νερά με μια κοτρώνα στο χέρι από Vogue (fashion follower, yes) να μου εξηγεί οτι χάνοντας τους 2 γονείς της είδε την αξία των πραγμάτων..
"μην περιμένεις να κάνεις κάτι στα επόμενα Χριστούγεννα ή τον επόμενο χρόνο, γιατί δεν ξέρεις που θα είσαι"
Σοφή κουβέντα και όλοι την ξεχνάμε.. Το αισιόδοξο μήνυμα της ημέρας λοιπόν, είναι αυτό ακριβώς. Γιατί πέρα από όλα τα άλλα αυτό είναι αισιόδοξο blog με λιγοστούς επισκέπτες αλλά μεγάλη καρδιά. Και φιλοσοφημένη...

Σήμερα θα φτιάξουμε μπισκότα κακάο με επικάλυψη σοκολάτας...

Μήπως να τη δω με 2 ρόδες;

Παραθέτω το link για το άρθρο της Athens Voice σχετικά με το ποδήλατο στην πόλη.

http://www.athensvoice.gr/articles/av,19300,%CE%9C%CE%B9%CE%B1_%CE%B6%CF%89%CE%AE_%CF%80%CE%BF%CE%B4%CE%AE%CE%BB%CE%B1%CF%84%CE%BF.html

Με λίγο ψάξιμο έφτασα και σε αυτό

http://podilates.gr/node/275

Η αλήθεια είναι οτι αν γίνει κάτι τέτοιο θα είμαι η πρώτη που θα κόψω από καπου αλλού για να αγοράσω ένα ποδήλατο πόλης. Ίσως όχι για μετακίνηση, μιας και δεν κινούμαι στην παραλιακή παρά μόνο αν είναι αργά το βράδυ και πάω για ποτάκι, αλλά για σπορ. Ποδήλατο έκανα από μικρή βέβαια και μου έχει λείψει. Επίσης είμαι σίγουρη οτι για να συνηθίσω να μην λαχανιάζω θα πάρει καιρό, μιας και οι αντοχές μου δεν είναι οι ίδιες. Αλλά το σώμα πρέπει να μαθαίνει να κινείται και να αποφεύγει την αδράνεια (κάπως έτσι εξαφανίστηκε η μεσούλα μου, κλαψ, αντε να βοήθησαν και οι σοκολάτες λίγο)

Όμως με την παρούσα κατάσταση ποιός σου εγγυάται οτι δεν θα γίνεις αλοιφή από κάποιο επιβατικό ΙΧ, ή φορτηγό; Με φοβίζει πολύ η σκέψη να βγω σε δρόμο με ένα ποδήλατο. Εδώ δεν προσέχουν τα μηχανάκια θα προσέξουν το ποδήλατο;;;; μπρρρρρ....
Θα ήθελα παρόλα αυτά να κατασκευαστούν ποδηλατόδρομοι γιατί είναι καλύτερο να πηγαίνεις βολτίτσα σε 2 ρόδες παρά να χτυπάς το πληκτρολόγιο...

Budapest

Νομίζω είναι από τις πιο όμορφες πόλεις που έχω δει.
Ταξιδέψαμε με Malev την "ουγγρική" Ολυμπιακή και το εισητήριο το βρήκαμε σε προσφορά.
Οπότε πεταχτήκαμε ένα 3ημεράκι.

Νόμισμα:

Φιορίνια με μετάβαση σε ευρώ. Μπορείς να πληρώσεις και με τα δυο αλλά καλό θα ήταν να κάνεις μερικά φιορίνια να κυκλοφορείς γιατί σου βγαίνει να πληρώνεις πιο φθηνά. Η ισοτιμία είναι περίπου 1 ευρώ = 250 φιορίνια, δηλ 4 ευρώ τα 1000 φιορίνια.

Μετακίνηση:

Τα λεωφορεία έρχονται σε χρόνο μηδέν ακόμα και τις Κυριακές. Το μετρό είναι λίγο παλιό, κάτι σαν τη δική μας Ομόνοια πριν την ανακατασκευή αλλά είναι πάντα στην ώρα του και τρέχει σαν τρελό - όπως και οι κυλιόμενες σκάλες γι αυτό προσοχή - αλλά δεν θα το δεις γεμάτο. Δε στριμώχνεσαι με τόσο συχνά δρομολόγια. Πάρτε χάρτη και γυρίστε τα όλα. Εμείς βρήκαμε τσάμπα στο αεροδρόμιο με την άφιξη. Αν φτάσει κανείς μετά τις 7 το πρωί στο αεροδρόμιο αξίζει να πάρει το λεωφορείο 200Ε και να κατέβει στο τέρμα που είναι η αφετηρία της μπλε γραμμής του μετρό (Kobanya - Kispest) και από κει να φτάσει στο κέντρο (Ferenciek Ter) όπου μπορεί να πάρει όποια γραμμή θέλει. Ενημερωθείτε πρώτα από το ξενοδοχείο σας με ποιό μεταφορικό μέσο θα φτάσετε εκεί (συνήθως είναι κάποια γραμμή μετρό ή λεωφορείο). Αν φτάσετε πολύ νωρίς όπως εμείς πάρτε ένα ταξί, εμείς για την πλευρά της Βούδας πληρώσαμε 24 ευρώ.
Το μετρό έχει 3 γραμμές, μπλε, κόκκινη, κίτρινη. Η κόκκινη περνάει κάτω από το Δούναβη. Είναι η πιο καινούργια. Συνδέει την Βούδα με την Πέστη. Η Βούδα είναι η πιο ήσυχη περιοχή και η πιο φιλοτεχνημένη (Ακρόπολη, Άγαλμα Ελευθερίας, Κάστρο) και η Πέστη είναι πιο κοσμοπολίτικη. Βγάλτε ένα ημερήσιο εισητήριο για όλα τα μέσα (1550 φιορίνια) και μην ξεχάσετε να μπείτε στο τραμ κατά μήκος του Δούναβη, γιατί η θέα είναι αξέχαστη.
Να χαθείτε δύσκολο, όλο σε κάποιο κεντρικό σημείο θα βγείτε.



Αξιοθέατα:

Η κίτρινη σε κατεβάζει στη στάση Opera που είναι η Ουγγρική Όπερα, αξίζει μια επίσκεψη στο εσωτερικό της, με ξεναγό. Οι ξεναγήσεις γίνονται στις 14.00 και στις 16.00 και κοστίζουν 2800 φιορίνια. Αν θες να βγάλεις και φωτογραφίες από το εσωτερικό της με τους χρυσούς τοίχους, τα πλούσια χαλιά και τα όμορφα πορτρέτα πληρώνεις άλλα 500 φιορίνια. Στην είσοδο σου φοράνε ειδικά πατουσάκια σαν αυτά τα χειρουργικά τα μπλε για να μην πατάς με τα παπούτσια στα χαλιά, αν και ομολογώ δεν ήταν τόσο καθαρά κάτω (ύπήρχαν χνουδάκια στο κόκκινο χαλί)

Η "Ερμού" της Βουδαπέστης είναι η Vaci utca. "Utca" σημαίνει οδός. "Ut" σημαίνει λεωφόρος, μην μπερδευτείτε στο χάρτη γιατί μια οδός μπορεί να έχει την ίδια ονομασία με μια άλλη λεωφόρο. Στην Vaci υπάρχουν μικρά τουριστικά μαγαζάκια και τουριστικά εστιατόρια, φάγαμε στο Fatal και απογοητευτήκαμε αν και τα τραπέζια είναι ευρύχωρα. Την επόμενη μέρα πήγαμε στο Apostolok και ήταν πολύ καλύτερα.

Αξίζει να περπατήσετε πάνω και κατά μήκος της γέφυρας το βράδυ. (βλ. φωτό) Η Szechenyi lanhid είναι η πιο εντυπωσιακή. Πάρτε καλή φωτογραφική, αξίζει τον κόπο.

Επισκεφτείτε αν έχετε χρόνο το νησί της Μαργαρίτας, ένα νησί στη μέση του Δούναβη που συνδέεται με γέφυρα τόσο με την Βούδα όσο και με την Πέστη (συγκοινωνία και εδώ, λεωφορείο 26 από την στάση μετρό (Nyugati αν θυμάμαι καλά αλλά σίγουρα μπλε γραμμή, ξεκινά από εκεί) θα γεμίσει το μάτι σας πράσινο και κίτρινο αν πάτε φθινόπωρο όπως εγώ. Το έχουν μετατρέψει οι Ούγγροι ΟΛΟΚΛΗΡΟ σε ένα τεράστειο πάρκο και αθλότοπο. Μέχρι και πισίνα έχει. (και εμείς ψάχνουμε αθλότοπους με το κυάλι). Συνέχεια βλέπεις κόσμο να κάνει τζοκινγκ και μάλιστα έχει και διάδρομο με τάπητα για αυτούς (!!), όπως και κάγκελα για να κάνουν τις διατάσεις τους !!!!


Φαγητό:

Διάσημη είναι η σούπα goulash (γκούλας) σαν πιάτο της Ουγγαρίας αλλά δεν είναι κάτι φοβερό. Ζωμός με ψιλοκομμένο βρασμένο βοδινό, πατάτες και καρότο με αρκετό πιπέρι και πάπρικα για γέυση αλλά όχι καυτερό. Knorr δεν είχε πάντως. Για πρώτο πιάτο πάρτε μια μικρή. Γενικά τα πιάτα τους είναι ασφαλή, με πολύ λίπος. Τη δεύτερη μέρα πήρα κοτόπουλο με χειροποίητα μακαρόνια, κόκκινη σάλτσα και λευκή σως σαν γιαούρτι από πάνω. Πολύ καλό.
Στα μαγαζάκια πουλάνε πάπρικα και αποξηραμένες κόκκινες πιπεριές (από τις οποίες βγαίνει η πάπρικα) σε όποιους τις έφερα ενθουσιάστηκε, είναι γεμάτες άρωμα και μπαίνει στα κοκκινιστά, στα al olio κτλ. Επίσης για τον πατέρα μου πήρα 2 μπουκάλια ουγγρικό κρασί, ένα Bock και ένα Tokaji. Και τα δυο είναι ουγγρικά. Αν δε βρείτε σε κάβα, θα βρείτε στο αεροδρόμιο στην επιστροφή.
Μην ξεχάσετε να πίειτε στο δρόμο κρασί ζεστό με άρωμα γαρύφαλλο. Το σερβίρουν στην Vaci και είναι πολύ καλό. Περίπου ένα ευρώ το ποτήρι.

Ντύσιμο:

Μπορώ να πω για το φθινόπωρο τουλάχιστον οτι δεν είδα ούτε μια ηλιαχτίδα και οτι το καπέλο, το κασκόλ και τα γάντια είναι must. Αγοράστε από εδώ κάτι trendy και καμαρώστε το στα βόρεια. Στην Ελλάδα θα το φορέσετε πιο σπάνια. Μην πάρετε πολλά ρούχα, θα είστε με τα ίδια και τα ίδια λόγω καιρού. Και φυρικά ομπρέλα.

Καφετέριες:

Η καφετέρια - ζαχαροπλαστείο GERBAUD στη Vorosmarty ter (τέλος κίτρινης γραμμής μετρό κοντά στη vaci) κλείνει στις 21.00. Μπήκαμε μέσα, καθίσαμε και μετά μας έδιωξαν, ενώ από τον κόσμο που ήταν ήδη εκεί ζητούσαν να φύγει (αρε Ελλαδίτσα). Γενικά δεν βρίσκαμε έυκολα καφετέρια εκτός από το Cafe de Paris στην ίδια πλατεία με πολύ ωραίο καφέ και τιραμισού και ένα άλλο καφέ που δεν του φαίνεται οτι είναι καφετέρια και βρίσκεται σε ένα σπιτάκι πίσω από την γέφυρα Erzsebet. Πολύ ζεστό και φιλικό.

Κόσμος:

Σπάνια χαμογελάει, μάλλον λόγω του καιρού, αλλά όσοι το έκαναν πήραν και tip. Είναι τυπικοί και ήσυχοι.

Και μην ξεχάσετε να γυρίσετε τα ρολόγια σας μια ώρα πίσω!!!

Ελπίζω το μπλογκάκι να βοήθησε όσους σκοπεύουν να πάνε προς τα εκεί.

Καλό ταξίδι!

Επίσης διάβασα την συνέντευξη του Βγενόπουλου στην LIFO και παρατήρησα τα εξής:
- Σε όλες τις απαντήσεις του είχε τη στάση ενός καλοπληρωμένου δικηγόρου (γιατί δικηγόρος είναι ο άνθρωπος, δεν έχει σπουδάσει μεταφυσικές επιστήμες, απλά είχε επιχειρηματικό μυαλό)
που διακατέχονταν από την προσπάθεια να μην πει κάτι που θα ήταν μεμπτό και κατακριτέο. Πολύ προσεγμένη γλώσσα, υπερβολική διπλωματία, ανθρώπου που φοβόταν οτι τον περιμένουν στη γωνία. Δεν θυμάμαι να απάντησε κατηγορηματικά σε κάποια ερώτηση περί των γεγονότων που τον έκαναν δημόσιο πρόσωπο.
- Ο άνθρωπος είναι πολύ έξυπνος ( από όσα γνωρίζω εγώ τουλάχιστον ως απλός παρατηρητής - αν τον έσπρωξαν εκ των έσω δεν έχω άποψη) και από απλός δικηγοράκος, όπως όσοι ανεβοκατεβαίνουν τη Σόλωνος - ή τουλάχιστον οι περισσότεροι - έγινε μεγαλοεπιχειρηματίας. Μαγκιά.
- Επίσης, μαγκιά οι αγωγές που έριξε στους πολιτικούς που θέλησαν να αμαυρώσουν το όνομά του. Μέχρι τώρα είχαμε συνηθίσει σε πολιτικούς που μπορούσαν να λένε οτι θέλουν χωρίς να φοβούνται καμιά επίπτωση. Θυμάμαι, τα χρόνια που πέρναγα από την παιδική ηλικία στη συνειδητοποίηση των όσων γίνονταν γύρω μου και είχα μεγαλύτερη επαφή με τις ειδήσεις των καναλιών σοκαριζόμουν από τα όσα έλεγε ο εκάστοτε πολιτικός για τον οποιοδήποτε, είτε αντίπαλο, είτε επιχειρηματία, πριν καταλάβω οτι όλα είναι συμφωνημένα και στα πλαίσια του παιχνιδιού των εντυπώσεων και του εντυπωσιασμού. Και μετά από χρόνια, με την αφέλεια έστω που με διακατέχει σε τέτοια θέματα βλέπω κάποιον να αντιδρά εμπράκτως με όσα λέγονται εις βάρος του από αυτούς που οι περισσότεροι τους κάνουν τεμενάδες και άλλοι τόσοι είναι παρατρεχάμενοί τους. (Θλιβερό να είσαι παρατρεχάμενος κάποιου, αλλά ίσως κάπως πρέπει να βολέψεις το παιδί σου στην Ελλάδα κτλ)
- Αξίζει να σημειωθεί οτι ένας άνθρωπος που έχει ζήσει εκ των έσω τη μαυρίλα του συστήματος, κυρίως ως σύμβουλος επιχειρήσεων, βρίσκει την ηρεμία στην οικογένειά του, όπως λέει στο τέλος κάτι που είναι πολύ σημαντικό, ίσως το σημαντικότερο από όλα.

Τον τύπο ούτε τον πάω ούτε με ενοχλεί. Μου είναι αδιάφορος. Αλλά από τα παραπάνω προκύπτει οτι αν αξίζει κάτι - και αν υποθέσουμε οτι ισχύουν τα όσα λέει, δεν τον γνωρίζω προσωπικά για να ξέρω - είναι η διαφύλαξη της προσωπικότητάς μας, η απαίτηση του σεβασμού από τους άλλους, ξεκινώντας από το σεβασμό προς εμάς τους ίδιους και η αποστασιοοίηση τις κατάλληλες ώρες από τον επαγγελματικό στίβο, για να ασχοληθούμε με το σημαντικότερο από όλα. Την οικογένειά μας.

Και επειδή αυτό το Post κατέληξε έκθεση ιδεών, απλά σας αφήνω να αναλογιστείτε μόνοι σας τα περαιτέρω...

σας φιλώ.

Αυτή την εποχή με έχει πιάσει μια μανία με τον χώρο μου και με τη διαρύθμισή του. Έχω χάσει το μέτρημα των φορών που έχω ανοίξει τον κατάλογο του ΙΚΕΑ είτε κανονικά είτε online. Είναι πολύ σημαντικό για κάποιον τόσο ψυχαναγκαστικό όπως εγώ να βρίσκεται σε ένα αρμονικό περιβάλλον. Σαν τον Mr Monk ένα πράγμα. Έχω στα αριστερά μου έναν πάκο ρούχα καλοκαιρινά και θέλω να πάρω από IKEA ή Praktiker αυτά τα διαφανή μεγάλα κουτιά από πολυεστέρα για να τα βάλω μέσα και να τα αποθηκεύσω. Πέταξα ένα σωρό άχρηστα ρούχα και η ντουλάπα μου μοιάζει ιδανική.
Γενικά το λατρεύω το σουηδικό στύλ. Απόλυτη συμμετρία, μηδαμινή σκόνη, λευκό χρώμα, λευκά σεντόνια και ηρεμία στο χώρο. Παλαιότερα, όταν έβλεπα άτομα να ξοδεύουν χρήματα για έπιπλα και γενικά είδη σπιτιού τους θεωρούσα ξενέρωτους και μεγάλους σε ηλικία. Που να 'ξερα... Είναι δείγμα για μένα οτι μεγαλώνω.
Μπήκα στο σπίτι της γιατρού που εργάζομαι τα απογεύματα και έπαθα πλάκα. Τόση αρμονία, τόση συμμετρία. Τόση ησυχία στο χώρο. Και ένας Θεός ξέρει πόσο πολύτιμη είναι η ησυχία για μένα. Αφού μερικές φορές που έμπαινα στο αυτοκίνητο δεν άνοιγα το ραδιόφωνο (τώρα έχασα την πρόσοψη και το κλαίω αλλά είμαι απίστευτα αφηρημένη και το πληρώνω έτσι).
'Εχω καταγράψει λοιπόν, ένα στόρι (απωθημένο, το ζητούσα χρόνια και η μάνα μου είχε κόλλημα με τις κουρτίνες- μου επιβαλλόταν και με τσάντιζε γκρρρ) μια συρταριέρα, τα κουτιά που είπαμε πιο πάνω και κάτι βαμβακερά ανοιχτά κουτιά αποθήκευσης που μπαίνουν στα συρτάρια του μπάνιου για να βρίσκεις ότι θες χωρίς να χάνεις χρόνο. Ιδανικό για κάποιον που μονίμως βιάζεται και σιχτιρίζει όταν την τελευταία στιγμή δε βρίσκει αυτό που θέλει (γκούχου, γκούχου)

Επίσης βρήκα στο laredoute και αυτά τα υπέροχα κεφαλάρια για όσους βαρέθηκαν να ακουμπάνε το κεφάλι τους στο σίδερο



Δεν είναι πολύ ωραία;
Για κάποιους το να ξυπνάνε με φως είναι το χειρότερό τους. Όμως αν το σκεφτείς και βιολογικά το σώμα αντιλαμβάνεται την ημέρα με το φως του ήλιου και ξυπνάει. Αυτή είναι η αβίαστη διαδικασία να ξεκινάμε την ημέρα μας και όχι μέσα στην καταχνιά με κλειστά τα πατζούρια όπου το ρολόι δείχνει 9 το πρωί και εσύ νομίζεις οτι είναι 9 το βράδυ (λες για αυτό μερικοί έχουν μόνο 24ωρα ρολόγια;)
Επίσης ενώ μέχρι τώρα ήμουν φανατική των πολύχρωμων σεντονιών τώρα συνειδητοποιώ την αξία του λευκού. Εκτός οτι φαίνεται πότε είναι βρώμικο και θα αναγκάζει μια τεμπέλα σαν κι εμένα να το αλλάζω συχνότερα (όχι, δεν είμαι βρωμιαρέους, τεμπέλα είμαι) δίνει φως στο χώρο. Και αφήνει τα έπιπλα να κάνουν παιχνίδι. Ναι, ξέρω ακούγεται νοσοκομειακό στυλ αλλά επειδή θα καταλήξω από υπερκόπωση εκεί, ας είμαι συνηθισμένη χιχιχι.

Επίσης είναι πολύ κομψό να συνδυάζεις στόρια με ελαφριές ανοιχτόχρωμες κουρτίνες και δεν το είχα σκεφτεί πιο νωρίς...



Αυτά για την ώρα πάω να διαβάσω πάλι γκρρρρ