Επίσης διάβασα την συνέντευξη του Βγενόπουλου στην LIFO και παρατήρησα τα εξής:
- Σε όλες τις απαντήσεις του είχε τη στάση ενός καλοπληρωμένου δικηγόρου (γιατί δικηγόρος είναι ο άνθρωπος, δεν έχει σπουδάσει μεταφυσικές επιστήμες, απλά είχε επιχειρηματικό μυαλό)
που διακατέχονταν από την προσπάθεια να μην πει κάτι που θα ήταν μεμπτό και κατακριτέο. Πολύ προσεγμένη γλώσσα, υπερβολική διπλωματία, ανθρώπου που φοβόταν οτι τον περιμένουν στη γωνία. Δεν θυμάμαι να απάντησε κατηγορηματικά σε κάποια ερώτηση περί των γεγονότων που τον έκαναν δημόσιο πρόσωπο.
- Ο άνθρωπος είναι πολύ έξυπνος ( από όσα γνωρίζω εγώ τουλάχιστον ως απλός παρατηρητής - αν τον έσπρωξαν εκ των έσω δεν έχω άποψη) και από απλός δικηγοράκος, όπως όσοι ανεβοκατεβαίνουν τη Σόλωνος - ή τουλάχιστον οι περισσότεροι - έγινε μεγαλοεπιχειρηματίας. Μαγκιά.
- Επίσης, μαγκιά οι αγωγές που έριξε στους πολιτικούς που θέλησαν να αμαυρώσουν το όνομά του. Μέχρι τώρα είχαμε συνηθίσει σε πολιτικούς που μπορούσαν να λένε οτι θέλουν χωρίς να φοβούνται καμιά επίπτωση. Θυμάμαι, τα χρόνια που πέρναγα από την παιδική ηλικία στη συνειδητοποίηση των όσων γίνονταν γύρω μου και είχα μεγαλύτερη επαφή με τις ειδήσεις των καναλιών σοκαριζόμουν από τα όσα έλεγε ο εκάστοτε πολιτικός για τον οποιοδήποτε, είτε αντίπαλο, είτε επιχειρηματία, πριν καταλάβω οτι όλα είναι συμφωνημένα και στα πλαίσια του παιχνιδιού των εντυπώσεων και του εντυπωσιασμού. Και μετά από χρόνια, με την αφέλεια έστω που με διακατέχει σε τέτοια θέματα βλέπω κάποιον να αντιδρά εμπράκτως με όσα λέγονται εις βάρος του από αυτούς που οι περισσότεροι τους κάνουν τεμενάδες και άλλοι τόσοι είναι παρατρεχάμενοί τους. (Θλιβερό να είσαι παρατρεχάμενος κάποιου, αλλά ίσως κάπως πρέπει να βολέψεις το παιδί σου στην Ελλάδα κτλ)
- Αξίζει να σημειωθεί οτι ένας άνθρωπος που έχει ζήσει εκ των έσω τη μαυρίλα του συστήματος, κυρίως ως σύμβουλος επιχειρήσεων, βρίσκει την ηρεμία στην οικογένειά του, όπως λέει στο τέλος κάτι που είναι πολύ σημαντικό, ίσως το σημαντικότερο από όλα.

Τον τύπο ούτε τον πάω ούτε με ενοχλεί. Μου είναι αδιάφορος. Αλλά από τα παραπάνω προκύπτει οτι αν αξίζει κάτι - και αν υποθέσουμε οτι ισχύουν τα όσα λέει, δεν τον γνωρίζω προσωπικά για να ξέρω - είναι η διαφύλαξη της προσωπικότητάς μας, η απαίτηση του σεβασμού από τους άλλους, ξεκινώντας από το σεβασμό προς εμάς τους ίδιους και η αποστασιοοίηση τις κατάλληλες ώρες από τον επαγγελματικό στίβο, για να ασχοληθούμε με το σημαντικότερο από όλα. Την οικογένειά μας.

Και επειδή αυτό το Post κατέληξε έκθεση ιδεών, απλά σας αφήνω να αναλογιστείτε μόνοι σας τα περαιτέρω...

σας φιλώ.

Αυτή την εποχή με έχει πιάσει μια μανία με τον χώρο μου και με τη διαρύθμισή του. Έχω χάσει το μέτρημα των φορών που έχω ανοίξει τον κατάλογο του ΙΚΕΑ είτε κανονικά είτε online. Είναι πολύ σημαντικό για κάποιον τόσο ψυχαναγκαστικό όπως εγώ να βρίσκεται σε ένα αρμονικό περιβάλλον. Σαν τον Mr Monk ένα πράγμα. Έχω στα αριστερά μου έναν πάκο ρούχα καλοκαιρινά και θέλω να πάρω από IKEA ή Praktiker αυτά τα διαφανή μεγάλα κουτιά από πολυεστέρα για να τα βάλω μέσα και να τα αποθηκεύσω. Πέταξα ένα σωρό άχρηστα ρούχα και η ντουλάπα μου μοιάζει ιδανική.
Γενικά το λατρεύω το σουηδικό στύλ. Απόλυτη συμμετρία, μηδαμινή σκόνη, λευκό χρώμα, λευκά σεντόνια και ηρεμία στο χώρο. Παλαιότερα, όταν έβλεπα άτομα να ξοδεύουν χρήματα για έπιπλα και γενικά είδη σπιτιού τους θεωρούσα ξενέρωτους και μεγάλους σε ηλικία. Που να 'ξερα... Είναι δείγμα για μένα οτι μεγαλώνω.
Μπήκα στο σπίτι της γιατρού που εργάζομαι τα απογεύματα και έπαθα πλάκα. Τόση αρμονία, τόση συμμετρία. Τόση ησυχία στο χώρο. Και ένας Θεός ξέρει πόσο πολύτιμη είναι η ησυχία για μένα. Αφού μερικές φορές που έμπαινα στο αυτοκίνητο δεν άνοιγα το ραδιόφωνο (τώρα έχασα την πρόσοψη και το κλαίω αλλά είμαι απίστευτα αφηρημένη και το πληρώνω έτσι).
'Εχω καταγράψει λοιπόν, ένα στόρι (απωθημένο, το ζητούσα χρόνια και η μάνα μου είχε κόλλημα με τις κουρτίνες- μου επιβαλλόταν και με τσάντιζε γκρρρ) μια συρταριέρα, τα κουτιά που είπαμε πιο πάνω και κάτι βαμβακερά ανοιχτά κουτιά αποθήκευσης που μπαίνουν στα συρτάρια του μπάνιου για να βρίσκεις ότι θες χωρίς να χάνεις χρόνο. Ιδανικό για κάποιον που μονίμως βιάζεται και σιχτιρίζει όταν την τελευταία στιγμή δε βρίσκει αυτό που θέλει (γκούχου, γκούχου)

Επίσης βρήκα στο laredoute και αυτά τα υπέροχα κεφαλάρια για όσους βαρέθηκαν να ακουμπάνε το κεφάλι τους στο σίδερο



Δεν είναι πολύ ωραία;
Για κάποιους το να ξυπνάνε με φως είναι το χειρότερό τους. Όμως αν το σκεφτείς και βιολογικά το σώμα αντιλαμβάνεται την ημέρα με το φως του ήλιου και ξυπνάει. Αυτή είναι η αβίαστη διαδικασία να ξεκινάμε την ημέρα μας και όχι μέσα στην καταχνιά με κλειστά τα πατζούρια όπου το ρολόι δείχνει 9 το πρωί και εσύ νομίζεις οτι είναι 9 το βράδυ (λες για αυτό μερικοί έχουν μόνο 24ωρα ρολόγια;)
Επίσης ενώ μέχρι τώρα ήμουν φανατική των πολύχρωμων σεντονιών τώρα συνειδητοποιώ την αξία του λευκού. Εκτός οτι φαίνεται πότε είναι βρώμικο και θα αναγκάζει μια τεμπέλα σαν κι εμένα να το αλλάζω συχνότερα (όχι, δεν είμαι βρωμιαρέους, τεμπέλα είμαι) δίνει φως στο χώρο. Και αφήνει τα έπιπλα να κάνουν παιχνίδι. Ναι, ξέρω ακούγεται νοσοκομειακό στυλ αλλά επειδή θα καταλήξω από υπερκόπωση εκεί, ας είμαι συνηθισμένη χιχιχι.

Επίσης είναι πολύ κομψό να συνδυάζεις στόρια με ελαφριές ανοιχτόχρωμες κουρτίνες και δεν το είχα σκεφτεί πιο νωρίς...



Αυτά για την ώρα πάω να διαβάσω πάλι γκρρρρ

b-day

Είναι τα γενέθλιά μου και είμαι πολύ ευτυχισμένη!
Γύρισα από ένα ΣΚ γεμάτο αγάπη και νιώθω γεμάτη συναισθήματα καλοσύνης, ηρεμίας, αγαλίασης. Μου έκαναν ένα απίστευτο πάρτυ έκπληξη και δάκρυσα από συγκίνηση. Κατέβηκα στους δικούς μου στην Κόρινθο στο εξοχικό μας που ενώ ήταν ένα γιαπί για τα γενέθλιά μου είχαν τακτοποιήσει τα πράγματα από τις σακούλες στη θέση τους, είχαν τοποθετήσει τα ντουλάπια, τα πλακάκια και όλα ήταν τέλεια μέσα σε λίγες μόνο μέρες ενω μέχρι τότε ήταν όλα ανάκατα. Ο πατέρας μου είχε μπει σε ένα σωρό έξοδα για να πάρει ένα ολόκληρο κατσίκι για την αγαπημένη του κόρη και η μητέρα μου ενώ έχει θέμα αναπηρίας είχε καθαρίσει τόσα τετραγωνικά με τη βοήθεια βέβαια και του μπαμπά αλλά φαινόταν κουρασμένη με μια λάμψη ευτυχίας. Και όταν έφτασα και μου είχαν στήσει χωρίς να το καταλάβω κάτι τεράστεια πανώ με το όνομά μου και χιουμοριστικά σχόλια, μου κότσαραν ένα στέμμα της Barbie και τα αγόρια φορούσαν καπελάκια πάρτυ και είχαμε και σερπαντίνες και μια τούρτα με τη φατσούλα μου και όλα τα 29 κεράκια (μου αρέσουν οι τούρτες πυροτέχνημα) και τα 5 ανήψια μου έτρεχαν από εδώ και από κει σαν τρελά και ήταν εκεί άνθρωποι που με αγαπούν πραγματικά (όχι όλοι βέβαια) τότε ένιωσα οτι κάπως έτσι είναι ο Παράδεισος. Για τέτοια πράγματα αξίζει να ζεις. Για να βλέπεις τους δικούς σου να κάνουν πλάκα, να μαζεύονται γύρω από ένα τραπέζι, τόσα άτομα που η καθημερινότητα στα στερεί, τόση αγάπη, να τρώνε, να πίνουν, να μιλάνε, να υπάρχουν εκεί. Έπαιξα ατελείωτα με τα πιτσιρίκια, το Σάββατο βράδυ καθίσαμε και λέγαμε ανέκδοτα μέχρι τις 4 το πρωί και κοιμηθήκαμε όλοι σε μια κοινή στέγη και σε ένα τροχόσπιτο. Και τα κλάμματα της μικρής Παναγιώτας (το όνομα της συγχωρεμένης αγαπημένης μου θείας) με ξύπνησαν γλυκά νωρίς νωρίς το πρωί και οι φωνές του Μάριου που δεν κάθεται ήσυχος στιγμή με σήκωσαν από το κρεβάτι με ένα μεγάλο χαμόγελο. Έντυσα τη Νάγια και το Μάριο και αισθάνθηκα οτι έπιασα το νόημα της ζωής γιατί αυτό δεν βρίσκεται στα χρήματα που κυνηγάμε με συμβόλαια και πωλήσεις αλλά στις παιδικές τους ερωτήσεις, στο αθώο τους βλέμμα και στις σκανδαλιές τους. Είναι ωραία να ξυπνάς έτσι. Σιγά σιγά το σπίτι γέμισε κόσμο με πιτζάμες που έψαχναν την πόρτα της τουαλέτας και μετά τον καφέ. 'Ομορφα. Ιδανικά. Τους λατρέυω όλους. Δεν θα μπορούσα να ζητήσω περισσότερα. Νομίζω οτι τα δάκρυα χαράς μου το μαρτυρούσαν.

Σας ευχαριστώ πολύ!!!!

Είμαι σε sleepy mode.΄Όπως λέμε safe mode, κάτι τέτοιο. Στο μαγαζί, πρωινή, με τον καφέ μου να κρυώνει σιγά σιγά όπως κάθε μέρα που δεν προλαβαίνω να τον πιώ γιατί πάντα πρέπει να κάνω κάτι. Ας είναι... Αυτή την περίοδο έχω αφιερωθεί στη γιόγκα και στο πιλάτες και στο κολυμβητήριο όταν δεν είναι οι δύσκολες μέρες και έχω περισσότερη ενέργεια αλλά όχι αποτελέσματα σύμφωνα με τις διατροφικές μου θυσίες, γιατί όπως και να το δεις το να γυρνάς κατάκοπη το βράδυ σπίτι και να τρως γιαούρτι αντί για σουβλάκι ή ένα ψητό στο φούρνο με πατατούλες και μουσταρδίτσα (σλουρπ!) είναι θυσία, πως θα γίνει... (damm it!)

Βέβαια για να πούμε και του στραβού το δίκιο όλο κάποιο γλυκάκι θα με κεράσουν (είμαι αξιολάτρευτη τι να κάνω), όλο κάποιο φαγώσιμο θα μου φέρουν (αξιολάτρευτη, remember?) και γενικά όλοι ξέρουμε πλέον οτι στον αγώνα Βίβιαν- Πειρασμός το σκορ είναι σχεδόν πάντα 0-1.

Κατά τα άλλα πρέπει να στρωθώ στο διάβασμα για να μην τρέχω και δε φτάνω πάλι όπως πέρσι.

Η λογική του "κάνε ότι κάνω"

Λοιπόν, σκεφτείτε το καλά... Πόσες φορές έχετε μπει στο μετρό και νιώθετε βλέμματα πάνω σας σαν να σας σκανάρουν με χίλιους ανιχνευτές μετάλλων όπως στο αεροδρόμιο; Μόνο που πρόκειται για ανιχνευτές ψεγαδιών ή απλά περιέργειας. Παραδεχτείτε το. Και εσείς το κάνετε. Οι γυναίκες παρατηρείτε άλλες γυναίκες κυρίως το τι φορούν. Και να μην αναφερθώ στο μακιγιάζ. Έχω πιάσει άπειρες φορές τον εαυτό μου να λέει από μέσα του "αμάν με το κόκκινο κραγιόν 07.30 το πρωί έλεος!" ή "ΤΟΣΟ ρούζ τι το θέλεις;;;" Το τελευταίο μου θύμισε τον σημερινό περίπατο στα Hondos. Πήγα να ξοδέψω μερικά ευρώ γιατί νιώθω άσχημα με τον εαυτό μου τελευταία και είπα να τον καλοπιάσω. Τέσπα, δοκίμασα μερικά κραγιόν γνωστής εταιρίας και η υπάλληλος με βοηθούσε στην επιλογή μου. Κατέληξα να φοράω ένα καφεκόκκινο έντονο κραγιόν που δεν ταιριάζει καθόλου με τη λευκή μου επιδερμίδα και έδειχνα τη δυσαρέσκειά μου. Εκείνη μου λέει "Όχι, όχι είναι πολύ πρωινό! Να σας βάλω και λίγο ρουζ για να δείξει καλύτερα!" Και κάπου εκεί κατέληξα σαν καρνάβαλος. Είναι δυνατόν να φοράνε τόσο πολύ ρούζ;;; Φαίνονταν 2 κατακόκκινες πινελιές στα ζυγωματικά μου. Χαλαρά της είπα οτι δεν είναι το στύλ μου και διάλεξα ΜΟΝΗ μου κάτι πιο απαλό. Αλλά με εξέπληξε η στάση της! Γιατί το συναντώ και έξω συχνά. Τυπικό παράδειγμα οι σημερινές φοιτήτριες. Όλες στρατιωτάκια. Με ατημέλητο μαλλί πιασμένο όπως να ναι και τούφες να πέφτουν από εδώ και από εκεί (το πάω και στοίχημα να είναι άλουστο μέρες) με έντονο ρουζάκι, μάσκαρα σε πολλές στρώσεις, σχεδόν μόνιμο και χαλαρό ρουχισμό με oversized τσάντες ως επί το πλείστον. Όλες το ίδιο. Τις κόβεις από χιλιόμετρα. Και είναι ανά περιοχή το ντύσιμο. Στη Νομική δε νοείται να πας άβαφτη στη σχολή. Να μη μάθεις από τέχνη κτλ που απαιτεί η καλή κοινωνία.
Στα ΤΕΙ πάλι, τουλάχιστον τον καιρό που ήμουν και εγώ οι περισσότεροι ήταν ψιλολέτσοι.
Αν ήμουν στη Νομική (καλά αρχικά θα είχα βγάλει καντήλες από τα πολλά θεωρητικά αλλά είναι άλλο θέμα τούτο) θα με έκαιγαν στον προαύλιο χώρο σαν παράδειγμα προς αποφυγή.
Τέσπα, δεν είναι αυτό το θέμα. Το θέμα είναι οτι ο τρόπος που επιδρά επάνω σου ένας τόπος, κάποιες συμπεριφορές είναι καταλυτικός. Στη Μήλο είχα παχύνει αρκετά και απλά φορούσα πιο χαλαρά ρούχα αλλά ήμουν χαρούμενη. Δε με πολυένοιαζε. Σπάνια βαφόμουν (ω, ναι φιλάω σταυρό, κι ας με λένε Madonna οι πολύ στενοί φίλοι και κυρίως οι οικογένειά μου) και γενικά ήμουν φλού. Χαιρόμουν τα μιλφέϊ και τα προφιτερόλ. Γύρισα, πήγα 2 μέρες στη δουλειά τελείως χύμα και μετά η επίδραση του Κολωνακίου άρχισε. Σκοτώθηκα να χωρέσω στο θεοστενο τζήν, αυτό που πριν τις διακοπές μου ήταν χαλαρό, ή ας πούμε απλά στα μέτρα μου γιατί απλά ζύγιζα 64 κιλά και όχι 70 όπως τώρα, και παρά λίγο να αφήσω την τελευταία μου πνοή στο κρεβάτι να τραβάω το φερμουάρ. Να πάρει...
Αγόρασα καινούριο μεικ απ ακόμη και αν το άλλο δεν είχε τελειώσει και το να φοράω άρωμα πλέον είναι αυτονόητο. Η τσάντα μου μετά βίας χωράει τα κλειδιά μου, γιατί το νεσεσέρ μου έχει κυρίαρχη θέση και έχω τουλάχιστον 2 πακετα μαντηλάκια φρεσκάδας που δεν αφήνουν περιθώριο για περιττά πράγματα όπως πορτοφόλια.
Στη Μήλο θα βαφτείς για να βγεις το Σάββατο. Στην Αθήνα θα βαφτείς για να πας στη δουλεια. Απλά έτσι είναι. Άγραφοι νόμοι. Κι ας προσπαθείς να στρώσεις τη σκιά πάνω στο πρησμένο βλέφαρο στις 6.30 το πρωί...

Back to base

Εντάξει, δεν μπορώ να παραπονεθώ φέτος.. ξεκουράστηκα τόσο που άρχισε να με πονάει η πλάτη μου από το καθισιό.
Μπορώ να πω με ειλικρίνεια οτι την πρώτη μέρα στη δουλειά ήμουν μέσα στο κατάστημα και ρωτούσα τους συναδέλφους μου με το βλέμμα του ροφού "εγώ τι να κάνω;"
Οι περισσότεροι από αυτούς ανησύχησαν.. Αλλά το είχαν καταλάβει οτι ήμουν στην κοσμάρα μου πριν καν έρθω καθώς μιλάγαμε και στο ενδιάμεσο και τους εξηγούσα πρωι πρωί οτι τους μιλάω τρώγοντας μερέντα από το βάζο γιατί δεν είχα βγει να πάρω φρέσκο ψωμάκι (εξού και τα 6+ κιλά)
Εντάξει, θυμήθηκα πως είναι να δουλεύεις πάλι μέσα σε κανά 2 μέρες και επίσης μου έκανε εντύπωση πόσο τρελός είναι ο ρυθμός της Αθήνας (είπαμε, είχα ξεσυνηθίσει) που πρέπει οπωσδήποτε να μιλήσεις στο κινητό όταν οδηγείς γιατί όταν φτάσεις στον προορισμό σου δεν θα προλαβαίνεις - να θυμηθώ να φορτίσω το bluetooth (ορίστε κατάντησα να κρατάω σημειώσεις και μέσω του blog τώρα, διάολε).
Κατα τα άλλα γράφτηκα πάλι στο κολυμβητήριο, στα ρούχα μου δε χωράω και γενικά τρώγομαι.
Αλλά χαίρομαι που ο καιρός φθινοπώριασε επιτέλους...

Χαλαρά....

Το blogακι ταξιδεύει στη Μήλο μέχρι την επόμενη εβδομάδα και έχει να πει οτι είναι πολύ καλή φάση να κάνεις διακοπές το Σεπτέμβριο.
Φέτος είμαστε χορτάτοι...

cu soon...