Ακόμα δεν έχω ξεβαφτεί. Υποθέτω οτι αυτή τη στιγμή η σκιά που φοράω έχει κάνει μια γραμμή κατά μήκος του βλεφάρου μου που σηματοδοτεί το τέλος της μέρας. Ξύπνησα, δούλεψα, έκανα διάλειμμα, ξαναδούλεψα, με κέρασαν φρέσκα σπιτικά spring rolls (θα την πάρω τη συνταγή, δεν το συζητώ) που τα έφερα δώρο στη μαμούλα που της αρέσουν τόσο πολύ γιατί εγώ είμαι σε δίαιτα (ναι, πάλι..)
Μέσα ακούγονται γέλια και φωνές και κατόρθωσα να ξεγλυστρήσω αφού κέρασα παγωτό με σάμαλι και σιρόπι βύσσινο, κρασί, ουίσκι και σοκολατάκια, όχι με αυτή τη σειρά.
Είναι η γιορτή του μπαμπά μου και οι γείτονες είναι παρόντες. Εμένα με πονάει όλο μου το κορμί. Αύριο θα πάω τον ανηψιό μου για ψώνια. Θέλω να χτυπήσω και all - star- άκια για μένα καθώς έχω συμφιλιωθεί με την masculine πλευρά μου - αυτή που δεν αντέχει τα ψηλοτάκουνα.
Ξεφυλλίζω το Marie Claire και χάνομαι στους φιόγκους, τις μαρινιέρες, τις παλ τσάντες, στα nude φορέματα και στα bronzers. Μετά μου έρχεται το ΔΝΤ στο μυαλό. Έτσι είναι... γιν και γιανγκ (αν το γράφω σωστά)
Έχω ανάγκη να πάω κάπου μακριά, μόνη μου, να έρθω σε επαφή με τη σιωπή...

Προς το παρόν όμως σας φιλώ από εδώ.
Καληνύχτα.

Κατόρθωσα με πολύ κόπο να ξυπνήσω πριν καμιά ώρα, μεσημέρι δηλαδή, να πλύνω τις στοίβες πιάτα που είχαν μαζευτεί στο νεροχύτη, να τσιμπήσω λίγη ζαμπονοτυρόπιτα που έφτιαξα εχθές στις 01.00 το βράδυ (τρέλα μιλάμε αλλά είναι πανεύκολο - το δύσκολο ήταν τα κρατήσω τα μάτια μου ανοιχτά για να μην πάουμε φωτιά) και να αρχίσω να μαζεύω κομοδίνα και γενικά πράγματα που δεν αφήνω ποτέ στη σωστή τους θέση όταν βιάζομαι.

Φτιάχνω καφέ.

καλημέρα!

Λοιπόν ο τίτλος μου βγαίνει στα κινέζικα και δεν έχω ιδέα τι συμβαίνει και δεν μπορώ να πω οτι καίγομαι να μάθω οπότε προχωράμε.
Προσπαθούσα να βρω ένα θέμα να γράψω αλλά δεν μου ερχόταν καμία ιδέα και δεν μπορώ να γράφω στο άσχετο επειδή έτσι ξύπνησα, τουλάχιστον αυτές τις μέρες και επομένως θα σας πλήξω με την πρόσφατη καθημερινότητα μου και με τις παρατηρήσεις μου. Συνεπώς αν έχεις κάτι καλύτερο να κάνεις κάντο τώρα.
Πιστεύω οτι σε αυτό το σημείο έχουμε όλοι καταλάβει πόσο μου αρέσει να παρατηρώ ανθρώπινες συμπεριφορές.
Και το καλό με τη δουλειά μου είναι οτι μου δίνεται η ευκαιρία να το πράξω πολλάκις καθημερινά. Here we go..

Δεν υπάρχει άνθρωπος που μπορεί να αντισταθεί σε ένα χαμόγελο. Έκανα ένα χαζοπείραμα. Για μια ολόκληρη μέρα ήμουν με ένα ηλίθιο χαμόγελο και ένα συγκαταβατικό υφάκι σε ΟΤΙ βλακεία και αν μου έλεγαν οι πελάτες. Πετάει οο γάϊδαρος; Πετάει και κάνει και μπλουζόν στον αέρα! Τα αποτελέσματα φοβερά. Και τσαντισμένοι να ήταν οι πελάτες δεν μπορούσαν να μου πουν τίποτα! Για την ακρίβεια ακόμα και φρικαρισμένοι να ήταν ηρεμούσαν και γίνονταν πιο συζητησιμοι. Πολλοί από αυτούς - άντρες βεβαίως - μου είπαν οτι έχω υπέροχο χαμόγελο και μου έδωσαν και την κάρτα τους (γκλουπ). Φυσικά αν ήμουν σαν τον Κουασιμόδο (ο οποίος είχε μεγάαααααλη καρδιά και είναι από τους αγαπημένους μου ήρωες) δεν θα το έκαναν αυτό αλλά σε κάθε περίπτωση ένα χαμόγελο το έπαιρνα και εγώ πίσω. Και όπως πάντα το ανέλυσα...
Όταν πηγαίνουμε σε ένα κατάστημα θέλουμε να νιώσουμε λίγο σημαντικοί. Γιατί στην καθημερινότητά μας αγγαρευόμαστε με ένα σωρό βλακείες και υποχρεώσεις. Να νιώσουμε το κανάκεμα και αυτό το χτύπημα στην πλάτη που λέει "είσαι σημαντικός, σου αξίζει ένα χαμόγελο". Λογικό;
Μου έχει τύχει και μένα. Βέβαια ΠΟΤΕ δεν μπαίνω σε ένα κατάστημα για καυγά, ότι και να έχει γίνει και φορές που έχει τύχει να διαπληκτιστώ το κάνω με φωνή αλά Μέρυ Στριπ στο ¨Ο διάβολος φορούσε Prada" αλλά αυτό είναι άλλο θέμα. Λοιπόν, στα Hondos στην Ιπποκράτους στο σταντ της Clinique υπάρχει μια κοπέλα όμορφη με γαλανά μάτια, ξανθά μαλλιά που συνήθως τα μαζεύει και λευκή επιδερμίδα, ας πούμε η Α. Μαζί της υπάρχει και μια Β (δεν ξέρω ονόματα απλά έτσι τις ονομάζω) η οποία - για μένα τουλάχιστον - είναι μοντέλο αλλά με ένα απίστευτα ψυχρό και επικριτικό βλέμμα. Για να μην την αδικήσω μπορεί να είναι απλά έτσι η φάτσα της, το clue όμως είναι ένα: Η Α κατόρθωσε να μου πουλήσει την 3-step σειρά που ΉΘΕΛΑ να την πάρω ΚΑΠΟΙΑ στιγμή, ΕΚΕΙΝΗ την ημέρα που με εξυπηρέτησε ενώ όσες φορές είχα πάει στο ίδιο σταντ τις προηγούμενες μέρες που ήταν η Β ένιωθα άβολα να τη ρωτήσω λεπτομέρειες για τα προϊόντα, απλά ρωτούσα τιμές και αγόρασα το άρωμά μου. Η Α δέχτηκε να με βάψει την Τσικνοπέμπτη που ήμουν χάλια και ήθελα να βγω μετά, χωρίς δισταγμό. Βέβαια, όταν είδε η Β οτι η Α πήρε την πώληση την είδα οτι της έπεσε το σαγόνι στο πάτωμα αλλά that's life. Και εννοείται οτι όποια φορά και αν πήγα κατόπιν και περίμενα καρτερικά στην ουρά να με εξυπηρετήσει χωρίς να στέκομαι πάνω από το κεφάλι της ακόμα και μια φορά που δεν είχε αυτό που ήθελα έλαβα άριστη εξυπηρέτηση - μέχρι και συγνώμη μου ζήτησε που δεν είχε το προϊόν (λες και φταίει εκείνη που δεν της το έφεραν!)
Όπως και να έχει θέλουμε να νιώθουμε σημαντικοί.

Παρόλα αυτά μερικοί από μας το παραπάνω συναίσθημα το επεικτείνουμε και το κάνουμε "θέλουμε να νιώθουμε ΒΑΣΙΛΕΙΣ" και για το λόγο αυτό ποδοπατάμε την καλημέρα μιας πωλήτριας, μιλάμε στο κινητό μας και την αγνοούμε όταν μας μιλάει για να ΜΑΣ εξυπηρετήσει και όταν μας αφήνει να μιλήσουμε στο κινητό ώστε να εξυπηρετήσει άλλους πελάτες που ξεροσταλιάζουν της κάνουμε παρατήρηση που δεν μας περίμενε να τελειώσουμε την κουβέντα μας (αφιερωμένο στον "τρόμπα" της Μ. Εβδομάδας) ή μας λέει οτι, επειδή δεν καταλάβαμε τι μας ζήτησε, πως πρέπει η εταιρία να προσλαμβάνει άτομα με αντίληψη, κτλ κτλ κτλ.

Τέσπα, αρκετά απωθημένα έχω με αυτή τη δουλειά. Γι αυτό σπουδάζω Πληροφορική για να ασχολούμαι με pc και λιγότερο με ανθρώπους.. Αλλά δεν το κόβω να το κάνω επάγγελμα, ειδικά αν είμαι στα 30 και δεν έχω εμπειρία.. κλαψ

Είχα δεν είχα το βρήκα το θεματάκι μου... χμμμ
ελπίζω την επόμενη φορά να είναι πιο χαρούμενο.

Σε περίπτωση που με έχετε παρεξηγήσει είμαι πολύ αισιόδοξο άτομο απλά κάποιες φορές έχω και εγώ αδυναμίες

σας φιλώ όλους!

Farmville

Και όλα τα είδους ville που υπόσχονται μια νέα διαδικτυακή εμπειρία... ελεγα είναι χαμένος χρόνος, απλά είσαι εσύ το χαζομηχάνημα και μια σειρά από άσσους και μηδενικά παρατεταγμένα το ένα δίπλα στο άλλο (δυαδικοί λέμε ντε) που σου παρουσιάζουν αυτή την εικονική πραγματικότητα.
Και μετά κόλλησα... και παίζω και εγώ, ανησυχώντας μήπως οι πατατούλες μου και τα τριανταφυλλάκια μου μαραθούν πριν προλάβω να τα κλαδέψω. Έπιασα τον εαυτό μου να υπολογίζει το πρόγραμμα της ημέρας και να φυτεύει κάθε είδος ανάλογα με το πότε θα επιστρέχω σπίτι για να τα κλαδέψω/μαζέψω καρπούς τους. Ή να κάνω υπολογισμούς πόσα χρήματα πρέπει να συγκεντρώσω για να επεκτείνω τη φάρμα (το έχουμε ξαναπεί είμαι ψυχαναγκαστική, μην με κάνεις να επαναλαμβάνομαι pls) και γενικά ένα μυαλό αχταρμάς. Το πρόβλημα με εμάς όμως τους Σκορπιούς είναι οτι σκεφτόμαστε περισσότερο από το κανονικό (και λατρεύουμε τους Υδροχόους για τον ίδιο λόγο) και σε κάποια φάση λέω "καλά ρε συ, τι κάνω;" Και το φιλοσόφησα. Και κατέληξα. Ιδού που:
Είχες πετύχει κάτι άρθρα που έλεγαν για την τύχη των πρώην golden boys? Για χρηματιστές που τα έχασαν όλα; Ε, λοιπόν, ένα τέτοιο άρθρο έπεσε στα χέρια μου και λέει (άκου τώρα...) οτι οι εν λόγω κύριοι με τις εν λόγω κυρίες τους τα μάζεψαν τα μπογαλάκια τους και πήγαν στας εξοχάς να καλλιεργούν ντομάτες και να μαζεύουν αυγουλάκια από το κοτέτσι. Είμαι δύσπιστη βέβαια για το αν πήγαν άφραγκοι εκεί (π.χ τα πουλάω και εγώ όλα όσα έχω βγάλει και με ένα γερό κομπόδεμα (αν ήμουν χρηματίστρια και λαμόγιο λέμε) αγόραζα μια μεγάαααααλη φάρμα και τα έγραφα όλα στα παλιό μου το σανό.) Λένε, λέει, οτι είναι πιο ευτυχισμένοι από ποτέ με χρόνο που μπορούν να ξοδέψουν όπως αυτοί γουστάρουν π.χ. να μάθουν οι γυναίκες τους πλέξιμο, να ασχολούνται με τον κήπο, να κάνουν γιόγκα (χμ για πολύ εξελιγμένο χωριό μας λέει το άρθρο και μου μυρίζει μούφα) αλλά μην κολλάς εκεί.
Πότε είσαι πιο ευτυχισμένος; Όταν είσαι στη μαύρη Αθήνα ή όταν είσαι στον κάμπο;
Πέρα από τις πιθανές υπερβολές του αν λόγω άρθρου ζούμε μέσα σε μια απάνθρωπη πόλη που μας στερεί οξυγόνο και σε ένα κράτος που μας αναγκάζει να εργαζόμαστε 12ωρα για να τα βγάλουμε πέρα. Γυρνάμε σπίτι και δεν θέλουμε να πούμε κουβέντα. Δεν σας έχει τύχει;
Και όταν παρουσιάζεται μπροστά μας ακόμα και μια προσομοίωση της φύσης αρπάζουμε την ευκαιρία. Και για να νιώσουμε οτι παράγουμε έργο (ψεύτικες ντομάτες, δυαδικοί αριθμοί κατ'ουσίαν) αλλά και για να ζήσουμε την ψευδαίσθηση οτι όντως αυτή η γωνιά που έχουμε φτιάξει στον κήπο εκεί, δίπλα στα μπουκέτα των λουλουδιών μας περιμένει...
Αγχολυτικό...

Απεργίας Ημέρα

Και αναγκάστηκα να περπατήσω σύμφωνα με όπως το υπολόγισα στο χάρτη 4,3 χλμ με τα πόδια για να πάω στη δουλειά μου το πρωί (χθες) και έκανα γύρω στα 40 λεπτά. Τα ταξί περνούσαν δίπλα μου με 4 άτομα το καθένα μέσα. Τίγκα. Πόσος κόσμος περίμενε στην πιάτσα των ταξί! Χαμός γίνόταν. Η Πανεπιστημίου είναι κλειστή βράδυ - πρωί. Μια γενικότερη ταλαιπωρία όπως και τα μέτρα που μας περιμένουν. Και αν αυξηθεί ο ΦΠΑ τώρα, μόλις βγούμε από την κρίση - με το δικό μας μόχθο - θα ξαναπέσει; Χλωμό! Θα αυξηθούν τουλάχιχστον οι μισθοί να φτάσουν σε ευρωπαϊκά επίπεδα; Μην σου πω άσπρο.. Ε τότε γιατί ένα κωλοσιμιγδάλι χοντρό σκαρφάλωσε στα 0,85€;
Την ιδέα να περπατήσει κανείς μέχρι τη δουλειά του την είχανε πολλοί. Ιδού η απόδειξη.

Special Salad

Όταν κάνεις διατροφή πρέπει να είσαι ευρηματικός.
Παίρνεις ένα κολοκύθι και μια μελιτζάνα, τα κόβεις σε λωρίδες και τα πασπαλίζεις με ελάχιστο λάδι. Τα ψήνεις με αλάτι και πιπέρι στο τηγάνι με τον πάτο σαν ψηστιέρα και το ίδιο κάνεις με τα μανιτάρια.
Μόλις ψηθούν καλά τα αποσύρεις και τα στρώνεις στο πιάτο. Προσθέτεις φρέσκια ρόκα, ένα ραπανάκι σε ροδέλες 3 ελιές (προαιρετικά), 2 κ.γ. μπαλσάμικο και αν δε σου φτάνει 1 κ.γ. λάδι.
3 ντοματίνια τσέρι κομμένα στη μέση και μια κουταλιά της σούπας cottage (ή όποιο άλλο τυρί θέλεις) πασπαλισμένο με πιπεράκι.

Έτοιμη!

Bon appetit!

Nastos

Από τα πιο αγαπημένα cafe στην Ηλιούπολη. Πολύ καλός καφές Bonomi από την Ιταλία, τα παιδιά τον πουλάνε κιόλας αλλά είναι λίγο ακριβός, ή τουλάχιστον ήταν όταν ρώτησα πριν ενάμιση χρόνο.

Πάω συνήθως πρωινές ώρες Κυριακές όπως σήμερα με μια φίλη ή με τον φίλο μου και ξυπνάμε σιγά σιγά ακούγοντας lounge μουσική και ξεφυλλίζοντας εφημερίδες και περιοδικά. Πολύ ωραίο περιβάλλον, καλός κόσμος από οικογένειες μέχρι φίλες και φίλοι ηλικίας γύρω στα 30 που δεν τρελαίνονται πλεον για clubbing και χρειάζονται λίγες στιγμές χαλάρωσης και κουβεντούλας.

Nice.