Διακοπές τέλος...

Το μόνο που μου αρέσει στη δουλειά μου είναι ο μισθός μου, πειράζει;;;
Ξανάρχισαν οι εφιάλτες και το άγχος... Μήπως να κάνω κανά μπάφο να ξελαμπικάρω;;; Λέμε τώρα...

Κυριακή του Πάσχα 2009

Κάποτε ήταν η έξοδος από την Αίγυπτο και σήμερα είναι η νίκη της ζωής πάνω στο θάνατο. Με κάποιο τρόπο πρέπει ο άνθρωπος να θυμάται να παίρνει κουράγιο. Όχι οτι δεν πιστεύω αλλά έχω την τάση να είμαι αντικειμενική. Δεν είναι και άσχημο το Πάσχα στην Αθήνα. Πας όπου θες με το αυτοκίνητο, παρκάρεις στα πιο απαγορευμένα μέρη χωρίς έννοια και γενικά επικρατεί μια χαλαρότητα.
Και εγώ είμαι πολύυυυυυ χαλαρή και ήρεμη, βρήκα χρόνο να κάνω χαζοδουλειές μετά το μεσημεράκι που συνήθως αγνοώ ή μεταθέτω διαρκώς. Μου αρέσει να είμαι χαλαρή. Και θα είμαι έτσι και αύριο.. Έχω την ησυχία μου και είμαι σε μια ζεν κατάσταση.
Ομμμμμμμμ...

Χριστός Ανέστη!

Είναι Κυριακή,
Κυριακή των Βαϊων. Το μυαλό μου βαραίνει από τις ίντριγκες της δουλειάς. Ονειρευόμουν το πρωί οτι έχανα το αεροπλάνο. Ξανά και ξανά. Ήταν από τις πιο αγχώδεις εβδομάδες αυτή που πέρασε. Όλοι να με ρωτάνε τι να κάνουν και εγώ να παίρνω κάθε λεπτό και μια απόφαση. Οι αδικίες συνεχίζονται. Πλέον αναρωτιέμαι.. Να διαμαρτυρηθώ; Δεν θα ακουστώ και θα είμαι πάλι η κακιά της υπόθεσης. Γιατί η ιστορία με το συγκεκριμένο προϊστάμενο και συναδέλφους έτσι καταλήγει. Οπότε θα βγάλω κάτι; Ή απλά θα γίνει πάλι ένας πανικός στο κατάστημα μπροστά στους πελάτες; Μπά.. Δεν αξίζει. Μερικές φορές με φαντάζομαι στο σπίτι μια Κυριακή να κάνω καθαριότητες και να μαγειρεύω. Με ηρεμεί.
Δεν πήγα στη συνάντηση του ΕΑΠ. Ακόμα με τρώνε οι ενοχές, το φιλότιμό μου μέσα!
Δεν ξέρω αν θα περάσω το συγκεκριμένο μάθημα..
Είμαι down και ανυπομονώ να γίνω up...

Είμαι στη Μήλο.
Ήρθα για 4ημερο προχθές και αύριο επιστρέφω στην αποπνικτική Αθήνα. Ήταν οτι ακριβώς χρειαζόμουν - όχι για τη σιλουέτα μου γιατί εδώ το φαγητό είναι υπέροχο - και σκοπεύω να έρχομαι εδώ που και που.
Ο αέρας είναι καθαρός, κοιμάσαι υπέροχα και ξυπνάς πρωι πρωι νομίζοντας οτι έχεις κοιμηθεί τη μισή μέρα! Γεύτηκα μύδια, χταποδάκι, σαρδελίτσες, καλαμαράκια, σουπιά στη μισή τιμή από οτι στην Αθήνα αλλά στη διπλάσια γεύση.
Χθες έβρεχε όλη μέρα και το κακόμοιρο το σπιτάκι μου ειναι πολύ παλιό και θέλει τη συντήρησή του γιατί χθες έσταζε σαν σουρωτήρι.
Και το καλό της υπόθεσης είναι οτι έχουμε wireless net από ένα σπίτι λίγο πιο πάνω. Μόνο που ο πάροχός του του κάνει "νερά" και βγαίνουμε και εμείς...

Εδώ μπορείς να σκεφτείς ξεκάθαρα πάντως...

Great expectations

Θυμάμαι όταν έδινα πανελλήνιες και πήγαινα, όπως όλοι, σε ένα συνοικιακό φροντιστήριο της περιοχής μου αλλά αρκετά γνωστό και ο γραμματέας της διεύθυνσης ήταν ο μπαμπάς της τότε κολλητής μου.
Θυμάμαι η τότε κολλητή μου ήταν ένα όμορφο κορίτσι, πρόσεχε τον εαυτό της, έβγαινε για καφέ και ήταν χαλαρή με τα μαθήματα. Δεν πολυδιάβαζε, δεν τρελαινόταν, δεν την έπιανε άγχος αν δεν ήξερε μάθημα και δεν είχαν πολλές προσδοκίες οι δικοί της για το αποτέλεσμα των πανελληνίων. Αυτό και μόνο την έκανε να νιώθει ωραία. Δεν ήταν ούτε χαζή, ούτε κακό παιδί επειδή δεν ήταν αστέρι στα μαθήματα. Ήταν απλά καλά.
Όταν λοιπόν στην αρχή της Γ' Λυκείου πήγα στον μπαμπά της να του πω τι Δέσμη θα διαλέξω μίλησα λίγο μαζί του και με ρώτησε τι πρόγραμμα θα βάλω στην καθημερινότητά μου για να μπορέσω να ανταποκριθώ στις απαιτήσεις της Β' Δέσμης που είχα επιλέξει τότε.
Του αράδιασα ένα κατεβατό από ώρες και δίπλα από κάθε ώρα τι ακριβώς θα διάβαζα.
Είχα υπολογίσει το 24ωρο μου με μαθηματική ακρίβεια. Υπνος, διάβασμα, σχολείο. Τίποτα άλλο. Είχα αγχωθεί τρελά.
Βλέπετε, ήμουν καλή στα μαθήματα και απουσιολόγος. Με ενδιέφερε η φυσική, η χημεία, τα μαθηματικά και γενικά οι Θετικές επιστήμες. Επειδή λόγω της αυστηρότητας του πατέρα μου δεν έβγαινα συχνά από μικρή - άσχετα αν αυτό άλλαξε με τα χρόνια - η μόνη μου ασχολία ήταν το διάβασμα και έτσι απόκτησα πολύ γερές βάσεις. Αλλά επειδή βαριόμουν το διάβασμα απλά δεν είχα τι αλλο να κάνω, απέκτησα και πρόβλημα αυτοσυγκέντρωσης μιας και έχω περάσει απίστευτες ώρες πάνω από την ίδια σελίδα βιβλίου χωρίς να κάνω κάτι το ουσιαστικό. Αν είχα τους ορίζοντές μου πιο ανοιχτούς θα έβλεπα οτι θα μπορούσα να αξιοποιήσω τις βάσεις μου σπουδάζοντας Η/Υ, αυτό δηλ που κάνω τώρα. Αλλά στα 18, όχι στα 28. Και μάλιστα θα πέρναγα με πολύ καλή βαθμολογία σε αυτές τις σχολές. Αυτο προσπάθησα να κάνω στα 25 μου που ξανάδωσα Πανελλήνιες για 3η φορά. Βέβαια, δεν ήταν το ίδιο γιατί δούλευα παράλληλα και είχα αποσπάσει την προσοχή μου και αλλού. Σε όσους το έλεγα τότε μου έλεγαν "χαρά στο κουράγιο σου" και με κοιτούσαν περίεργα. Τώρα καταλαβαίνω γιατί.
Η πρωην κολλητή μου δεν ξέρω που βρίσκεται και τι κάνει γιατί έχουμε χαθεί. Η νοοτροπία της όμως τη βοήθησε να περάσει όμορφα σχολικά χρόνια. Δεν είχε τις απαιτήσεις των γονιών της να κρέμονται σα γκιλοτίνα πάνω από το σβέρκο της.
Δεν τις πέρασαν τη νοοτροπία οτι πρέπει να είσαι άριστη σε όλα απλά επειδή ΜΠΟΡΕΙΣ όπως σε μένα.
Και κατέληξα στο συμπέρασμα: Δε χρειάζεται να τρέχεις, η ζωή είναι μικρή, αλλά ούτε και να τεμπελιάζεις. Αν καταφέρω να ζω χαλαρά και να μην τρέχω πανικόβλητη θα είμαι πολύ ευτυχισμένη. Και σημασία έχει τι περιμένεις εσύ από σένα και όχι οι άλλοι.


Το παραπάνω κείμενο είναι αφιερωμένο σε όλα τα παιδιά της Γ Λυκείου που έχουν εναποθέσει τις ελπίδες τους για ζωή στην είσοδο σε ένα ΑΕΙ.
Αποκτήστε ερεθίσματα. Θα με θυμηθείτε...

Μου την έκανε δώρο η αδερφή μου, όταν τις τελευταίες μέρες της ζητούσα συνέχεια γόμα... Λέτε να θέλει να μου πει κάτι;;;

χαχαχα

Παίζω σε κάθε είδους διαγωνισμό που έχει βγει... Σε περιοδικά, στα Flocafe, τζόκερ, kinder-bueno και μέχρι στιγμής έχω κερδίσει μόνο μια κάρτα Starbucks και την ελπίδα μου ακόμη ζωντανή.
Κι όλα αυτά γιατί ζητάω ένα σημάδι από το Θεό οτι όλα θα πάνε καλά...

Μ' ΑΚΟΥΥΥΥΥΣΣΣ?????????????