Video Clip

Αυτό το τραγούδι μου θυμίζει υπέροχες βόλτες με το αυτοκίνητο και καλή συντροφιά...

Ευλογημένη Χώρα

Στη Ν. Ορλεάνη ο δήμαρχος κύρηξε την πόλη σε κατάσταση εκτάκτου ανάγκης και υπέδειξε στους συμπολίτες του να εγκαταλείψουν τις ιδιοκτησίες τους προκειμένου να επιζήσουν από την επέλαση του τυφώνα Γκουσταβ.
Στην Ιαπωνία χιλιάδες ζωές χάνονται κάθε χρόνο λόγω φονικών σεισμών.
Στην Ινδία, το Περού, την Καλιφόρνια και γενικά το μεγαλύτερο μέρος των Η.Π.Α. οι συνάνθρωποί μας ταλανίζονται από πλημμύρες και αρκετοί χάνουν τις ζωές τους.
Εδώ;
Έχω παρατηρήσει οτι σαν λαός έχουμε βασανιστεί και εμείς αλλά όχι σε τόσο μεγάλο βαθμό. Τα σπίτια μας έχουν πλημμυρίσει αλλά όχι μέχρι τις σκέπες. Ο σεισμός μας έχει πλήξει αλλά οχι με 8-9 ρίχτερ. Ο τυφώνας δεν μας έχει ξεσπιτώσει. Τα σκεφτόμουν όλα αυτά βάζοντας με στη θέση μιας κοπέλας απο την Ιαπωνία, την Καλιφόρνια, του Μεξικό.

Η Ελλάδα ταλαιπωρείται από τους Έλληνες περισσότερο από οτι από τη φύση και πραγματικά πιστεύω οτι ζούμε σε ευλογημένη χώρα. Ο ήλιος μας χαιδεύει περισσότερο από κάθε άλλη, το κλίμα μας φτιάχνει το κέφι, μια βόλτα στην ελληνική φύση δεν συγκρίνεται με κανένα Μπαλί. Η Ελλάδα μυρίζει θάλασσα και πεύκο συνάμα και γεύσεις θεϊκές.
Και πιστέψτε με ο Παράδεισος βρίσκεται σε αυτές τις μικρές χαρές.

Μου αρέσει..

... ο τρόπος που περπατούν όλοι μετά τις διακοπές. Χαλαρός, χωρίς ρυθμό σα να βρίσκονται ακόμη στην παραλία.
... ο καλός καφές στην Αθήνα και το άρωμα από την κανέλα πάνω στο καλοχτυπημένο αφρόγαλο του φρέντο που μου φτιάχνει ο Αλεξ κάθε πρωί στις 07.30.
... που τα απογεύματα ξεκουράζομαι και αράζω στα φούξια σεντόνια μου.
... όταν βγαίνω από το ντούς και μυρίζω αρώματα.
... όταν χαζεύω το κολάζ από τις υποβρύχιες φωτογραφίες των διακοπών και θυμάμαι πως ήταν όταν έκανα εκείνη την βουτιά στο Κλέφτικο.
... να κάνω σχέδια για το χειμώνα σα να είναι Πρωτοχρονιά.
... να οδηγώ τη νύχτα
... που οι συνάδελφοί μου είναι και αυτοί χαλαροί
... να κατεβάζω κινούμενα σχέδια και να τα βλέπω αγκαλιά με ποπ κορν
... να χαζεύω τα μπιζού στα μαγαζιά και να παίζω με τις χάντρες τους
... να διαβάζω αμέτρητα περιοδικά και να μυρίζω το άρωμά τους

... η σκέψη οτι κάποιος διαβάζει αυτό το Blog και χαμογελάει με τις χαζομάρες μου...

I am back!

Μμμμμ

Μια χαρά ήταν, η ξεκούραση όμως κράτησε λίγο..
Θα μπορέσει άραγε να με βγάλει όλο το χειμώνα;
Με σουβενιρ 2 παραπανίσια κιλά (επιπλέον), ένα βαζάκι φρέσκια κάπαρη για τη μαμά και πολλά άπλυτα έφτασα τις πρώτες πρωινές ώρες.
Η Μήλος και φέτος υπέροχη...




Ομολογώ πάντως οτι έπαθα μια στέρηση μακριά απο το pc μου αλλά τουλάχιστον αποτοξινώθηκα...
Χάζεψα και τους Ολυμπιακούς στο Speedrunner. Τέλειο άθλημα η κολύμβηση. Και αυτή η Adlington απίθανη!

Διακοπές εν όψει

Θέλω να φύγω και θέλω να μείνω.
Φέτος αισθάνομαι οτι αφήνω ένα κομμάτι του εαυτού μου πίσω. Περίπου σαν πέρσι αλλά φέτος πιο έντονα.
Μου φαίνεται περίεργο που μαζεύω τα πράγματά μου.
Η Ειρήνη μου λέει οτι με την περίπτωσή μου σηκώνει τα χέρια ψηλά. Άβυσσος η ψυχή μου. Άλλα θέλω άλλα κάνω. Αλλά διακοπές θέλω να κάνω σίγουρα.

Με περιμένει πάλι το νησάκι μου και το παλιό σπιτάκι μου. Ο γάτος μου εξαφανισμένος από οτι μαθαίνω, αλλά η ελπίδα πεθαίνει τελευταία. "Αν μυρίσει τη μανούλα θα έρθει¨, λέω στον εαυτό μου και ηρεμώ.
Πολλά περίεργα και βίαια όνειρα βλέπω τελευταία. Ας μην προκαταβάλομαι όμως.

Φέτος αισθάνομαι οτι αφήνω ένα κομμάτι μου πίσω. Περίπου σαν πέρσι αλλά φέτος πιο έντονα...

Τέρμα η μελαγχολία, πετσέτες, αντιηλιακό, μαγιώ, καπέλο και φύγαμε...

Συμπόνοια

Αυτό το παιδί ήταν άπλυτο για μέρες και ζητιάνευε στο τρένο την ίδια στιγμή που εγώ επέστρεφα από τη δουλειά σήμερα το μεσημέρι. Ναρκωμανής; Άστεγος; Φτωχός; Τα δυο τελευταία σίγουρα. Ψηλό μελαμψό παιδί με μούσι απεριποίητο και σκούρα λερωμένα ρούχα. Η φωνή του ψιλή, σχεδόν παιδική και αθώα. Του έπιασε την κουβέντα ένας απεξαρτητοποιημένος που ήταν ψαγμένος .
- Γιατί ζητιανεύεις;
- ...
- Να πας από το Δρομοκαϊτειο, εγώ μπήκα εκεί 70 κιλά και βγήκα 90. Καλό φαί και τζάμπα διαμονή.
- Είμαι πολύ στενοχωρημένος, είχα βρει ένα μέρος να κοιμάμαι και τώρα το γκρεμίζουν.
- Τι σχολή έχεις τελειώσει;
- Το γυμνάσιο
- Γιατί είσαι τόσο σκούρος; (με υπαινιγμό)
- Συνήθως είμαι πιο άσπρος. Αλλά από μικρός μαύρος. Στο σχολείο τα παιδιά μου έλεγαν οτι άμα πέσω απο το μπαλκόνι θα γίνω μερέντα.
(γέλια στο τρένο)
- Έτσι ε; Το σύστημα πρέπει να το δουλεύεις αλλιώς σε δουλεύει αυτό...
- Μη βάζεις τη διαβολή μέσα σου...

Μετά έλεγε για το Θεούλη (έτσι τον αποκαλούσε) και οτι έγινε θαύμα στη ζωή του και πλέον βλέπει εξωπραγματικά πράγματα..
Πως έχει μεγαλώσει αυτό το παιδί; Δεν έχει κρεβάτι, κρυώνει το χειμώνα, ζεσταίνεται το καλοκαίρι, πεινάει, νιώθει μοναξιά. Μόρφωση μηδέν. Και όμως παιδεία έχει να μιλήσει ήρεμα και φιλικά. Και με καθαρή καρδιά. Τα θεωρούμε όλα δεδομένα. Το σπίτι, το φαγητό, τη δουλειά.
Γκρινιάζουμε για την πίεση από το αφεντικό, το χθεσινό ξαναζεσταμένο φαγητό, το ίδιο στέκι που πήγαμε και χθες να πιούμε τον καφέ μας, τα ρούχα που δεν μας κάνουν.
Θα μπορούσε ο καθένας από μας να είναι στη θέση του.
Ποιά μητέρα το έχει γεννήσει αυτό το παιδί; Ποιός πονάει για εκείνο; Ποιός το ακούει;

Όπου φτωχός και η μοίρα του...

Φάκελος: Απιστία

¨Εμαθα οτι ένας γνωστός μου - από το ευρύτερο φιλικό περιβάλλον - διατηρεί σχέση εδώ και 4 μήνες με μια συνάδελφό του η οποία είναι παντρεμένη με παιδί. Εξέφρασα την έκπληξή μου αλλά μάλλον είμαι πολύ βαθιά νυχτωμένη γιατί η απάντηση που εισέπραξα ήταν: "Γιατί απορείς; Όλοι το κάνουν".

Χμ, για να δω... Μια νέα όμορφη παντρεμένη γυναίκα που προσέχει τον εαυτό της πέφτει στον πειρασμό να δοκιμάσει διαφορετικό φαγητό από τα μακαρόνια που τρώει κάθε μέρα.. κάτι σε αστακομακαρονάδα, ας πούμε. Μια η συνεχής γκρίνια στο σπίτι, μια τα ελαττώματα του συντρόφου που κάποτε ήταν χαριτωμένα και ανεκτά, μια το συνεχές τρέξιμο για το παιδί, μια ο γοητευτικός συνάδελφος δε θέλει και πολύ... Και μετά τι;
Ο σύζυγος το ξέρει και το ανέχεται γιατί και αυτός θέλει την ησυχία του;
Η όμορφη γυναίκα είναι πιο ήρεμη αφού έχει χορτάσει σεξ; (το ξένο είναι πιο γλυκό λέει)

Νομίζω οτι όλα είναι σημεία των καιρών μας. Οι γυναίκες αργούν να μπουν στην αναπαραγωγική φάση (η απιστία δεν είναι αποκλειστικό προνόμιο των παντρεμένων) και όταν μπουν δύσκολα αφήνουν πλέον τον εαυτό τους απεριποίητο. Έχουν τη δική τους δουλειά, είναι πιο ανεξάρτητες και μπορούν να πληρώσουν ένα παράνομο Σαββατοκύριακο στο Αγκίστρι. Άσε που το θεωρούν δεδομένο οτι κάτι πρέπει να προσφέρουν στον εαυτό τους , σαν ανταμοιβή ένα πράγμα για τον μικρό που τους έχει στο πόδι μόλις επιστρέψουν από το γραφείο και το απαιτητικό αφεντικό. Φροντίζουν να μη βγαίνουν εκτός παιχνιδιού αφού τα spa και οι περιποιήσεις είναι must και κακά τα ψέματα η σημερινή 30άρα είναι η νέα 20άρα.
Στα 20 σου λες οχι σε μια νέα εμπειρία; Όχι βέβαια..

Κρίση του θεσμού του γάμου; Των σχέσεων; Ή απλή απελευθέρωση; Ο φίλος μου λέει οτι η γυναίκες απλά έχουν ξεφύγει. Πότε ήταν η τελευταία φορά που άκουσα την έκφραση αυτή στην περίπτωση άντρα; ΠΟΤΕ. Γιατί όταν η γυναίκα απατάει είναι αμφίβολης ηθικής, ενώ ο άντρας κυνηγός.

Η απιστία δεν είναι όμως σημερινό φαινόμενο. Ανέκαθεν υπήρχε. Απλά τώρα γίνεται απροκάλυπτα. Γιατί; Γιατί βαρέθηκαμε σαν γυναίκες να προσποιούμαστε οτι ντρεπόμαστε για τις ανάγκες μας, γιατί οι εμπειρίες δε σταματούν στο γάμο, γιατί δεν είμαστε οι γυναίκες της σφουγγαρίστρας όπως κάποτε.

Και τι θα γίνει; Θα μετατραπούμε όλοι σε ένα τεράστειο κρεβάτι; Όχι, και το σημαντικό είναι να δοθεί στις σχέσεις αυτό που τους χρειάζεται. Προσοχή. Ενδιαφέρον. Μας τρώει η δουλειά, τα deadlines, οι υποχρεώσεις. Η απιστία δεν θα πάψει να υπάρχει. Πάντα υπήρχε. Γιατί συναντούμε πολύ περισσότερο κόσμο στη δουλειά μας, στις βόλτες μας παντού. Αλλά όπως και με τη διαφήμιση της hol με το play role της δωρεάν εγκατάστασης ας εκμεταλλευτούμε το οτι δεν είμαστε μόνοι πριν είναι πολύ αργά και ο πειρασμός μας έχει ήδη χτυπήσει την πόρτα.
Γιατί μετά η κατάσταση είναι μονόδρομος...