summer 2011

Είπα να κοκορευτώ για το πεντικιούρ μου και να μοιραστώ μαζί σας τα νέα μου σχέδια. Μπορώ να πω οτι περισσότερα τα χαρίζω σε φίλους. Για παράδειγμα το μαύρο το χάρισα στην κοπέλα στο Βενέτη που μου φτιάχνει τον καφέ κάθε μέρα. Είναι όμορφο να μπορείς να προσφέρεις κάτι μικρό σαν ένα τοσοδούλι ευχαριστώ σε όσους φροντίζουν τη δική σου μέρα.
Η κοπέλα στην καφετέρια, η κοπέλα που φροντίζει τα νυχάκια σου, μια πελάτισσα που έχει γίνει φίλη, άνθρωποι που καθημερινά μπορεί να βλέπουμε αλλά να αγνοούμε θεωρώντας τους δεδομένους στο σκηνικό της ζωής μας.

Αμπελοφιλοσοφίες; Μπορεί. Αλλά με κάνει χαρούμενη να λέω ευχαριστώ.

για καφέ με τη φιλενάδα

Homemade daquiri ανανά και καφεδάκι μετά τη δουλειά με βολτούλα στα μαγαζιά, τελείως χαλαρά και χωρίς το άγχος να πάω στη δεύτερη δουλειά εγκαίρως είναι από τα πράγματα που ευγνωμονείς το καλοκαίρι. Μικρά μικρά πραγματάκια που σου φτιάχνουν τη διάθεση...

Επιστρέφω με ακόμα πιο πολλά μικρά μικρά πραγματάκια..

Ξέρω, ξέρω έχω γίνει μια απίστευτη τεμπέλα και βαριέμαι να γράψω, να ανοίξω το facebook, να παίξω farmville, να σερφάρω γενικά, να διαλέξω τα 2 μαθήματα επιλογής του ΕΑΠ - τελευταία χρονιά και ένα σωρό άλλα πράγματα. Κάθε τέτοια εποχή τα ίδια Παντελάκη μου, τα ίδια Παντελή μου. Βάζω μια εκτεταμένη άνω τελεία και μεταθέτω τις υποχρεώσεις για μια ημερομηνία μελλοντική που δεν έχω καθορίσει ακόμα. Η ιδέα να ανέβω στη ζυγαριά με τρομάζει όπως ένα ποντίκι τρομάζει έναν ελέφαντα (στα καρτούν τουλάχιστον) και κάνω τη στρουθοκάμηλο φορώντας το μαγιώ και βουτώντας αμέριμνη. Από ψώνια τίποτα, φοβάμαι να αντιληφθώ οτι φοράω ένα νούμερο παραπάνω και ισχυρίζομαι οτι κάνω οικονομία. Η αλήθεια είναι οτι κάνω οικονομία αλλά είναι χαρακτηριστικό οτι κάποτε ο καταψύκτης είχε ένα σωρό κιμάδες, μπριζόλες, στήθη και μπούτια κοτόπουλου, ψάρια, τοποθετημένα με θρησκευτική ευλάβεια μέσα σε νάιλον σακουλάκια και σε επίπεδη μορφή για να μην πιάνουν χώρο, τόσο ώστε τα σακουλάκια με τα φρεσκοκαθαρισμένα φασολάκια, οι μπάμιες και οι αγκινάρες να αποτελούν παραφωνία. Τ'ωρα έχουμε μόνο παγωμένα νερά. Και είναι εκπληκτικό το οτι ότι είχα στην κατάψυξη - το οποίο δεν αποτελούσε δα και την εικόνα ενός τίγκα ψυγείου καθώς έχει υπάρξει και στα χειρότερά του - όταν ανακάλυπτα οτι δεν έπρεπε να πάρω κι άλλο κιμα γιατί είχα ήδη 1,5 κιλό - με είχε κρατήσει 1,5 μήνα. Δηλ. για 1,5 μήνα αν ΄κλείσουν τα μαγαζιά θεωρητικά δεν θα πεινάσω.
Η Λίνα κάποια στιγμή τον Ιούνιο που είχε προσηλωθεί στα περί κρίσης, σε μια φάση παράκρουσης, πήγε και άδειασε τα ράφια των σουπερμάρκετ από τις κονσέρβες. Μου το διηγόταν και μου φάνηκε αστείο, αλλά αύτό που με άφησε άφωνη είναι οτι μου είπε οτι το έκανε ένα σωρό κόσμος εκείνο το ΣΚ. Και ξέρεις, αυτό είναι μια μορφή φοβίας και μισανθρωπισμού. "Παίρνω εγώ τις κονσέρβες για να ζήσω εγώ και  να πεθάνεις εσύ σε εποχή πολέμου". Ποιό είπε οτι ο άνθρωπος δεν είναι ζώο;


Τις τελευταίες ημέρες έχω καταλήξει στα εξής συμπεράσματα:

1. Ο τότε δικός μου άνθρωπος aka ο αδερφός του φίλου μου με τον οποίο έχουμε μοιραστεί πάνω από μια δεκαετία εμπειρίες παύει να είναι αυτός που ξέρεις όταν μπλέξει με γυναίκα που έχει την ιδεολογία της Τατιάνας. Τις αναγνωρίζεις από το ψεύτικο χαμόγελο, το παγωμένο βλέμμα όταν ακούσουν κάτι που δεν τους αρέσει, τα λογάκια που λένε πίσω από την πλάτη σου πεταρίζοντας τα βλέφαρα στον δικό τους με μόνο τους σκοπό να τον βάλουν στο κιλοτάκι. Η συγκεκριμένη το έχει πετύχει γιατί την τελευταία φορά που μίλησα μαζί του νόμιζα οτι μιλούσα σε ξένο. Δικαίωμά της. Δικαίωμα και δικό μου όμως, όπως και κάθε κοπέλας σε σχέση να πετάξει τα σάπια φρούτα από το καλάθι για να έχει χώρο για φρέσκα. Την αρνητική ενέργεια κανείς δεν τη θέλει. Λένε δεν είναι καλό να διαγράφεις ανθρώπους. Διαφωνώ. Τη συγκεκρίμένη τη διέγραψα από το facebook. Απροκάλυπτα. Ο αδερφός του μου λέει "η δικιά μου είναι διατεθειμένη να τα ξεχάσει όλα¨" Ναι. Όλα αυτά που δεν της εκανα. Του είπα εμμέσως να το ξεχάσει.

2. Ότι και να γίνει, μα ΟΤΙ ΚΑΙ ΝΑ ΓΙΝΕΙ, το σόι του δικού σου είναι σόι του δικού σου. Σε εποχή κρίσης δεν θα υποστηρίξουν εσένα. Οπότε κόβεις τα πολλά πολλά, διατηρείς όσο πιο τυπικές σχέσεις γίνεται και that's it. Οι μόνοι άνθρωποι που θα υποστηρίξουν είναι η δική σου οικογένεια. Και αυτούς δεν πρέπει να τους ξεχνάς. Για χρόνια η δική του οικογένεια είχε γίνει και δική μου οικογένεια. Αυτό δεν είναι κακό όσο διατηρείται η ισορροπία. Για παράδειγμα η ξαδέρφη μου έχει παντρευτεί, αποκτήσει παιδί και δεν έχουμε κάνει ούτε μια επίσκεψη σπίτι τους. Και το σημαντικότερο από όλα. Η πεθερά όσο καλή και αν είναι (και η δική μου είναι ΠΑΡΑ ΠΟΛΥ ΚΑΛΗ) δεν παύει να μην είναι μάνα σου. Remember this.

3.Τυχαίνει να μένω μεσοτοιχία με την πεθερά μου. Για οικονομικούς λόγους. Εσύ μην το κάνεις.

φιλια

Αν θες να με ακούσεις να γκρινιάζω ξανά και ξανά για το πόσο διάβασμα έχω να ρίξω και για το πόσο βαριέμαι συνέχισε να διαβάζεις.
Αν υπάρχει ένα κακό με το ΕΑΠ είναι οτι στο τέλος της χρονιάς πρέπει να διαβάσεις περίπου από 3 τόμους ανά μάθημα, 15 εργασίες μαζί με αυτές των προηγούμενων ετών και άλλα τόσα από παράλληλα κείμενα που κυκλοφορούν στο νετ. Τρέχα γύρευε. Και σκέψου οτι αν έχεις 2 θεματικές ενότητες όπως η εν λόγω μαζοχίστρια πολλαπλασιάζεις επί δύο.
Οι εξετάσεις είναι στις 11/6 και 18/6 και περιμένω την ώρα και στιγμή που θα έχω ξεμπερδέψει.
Από τώρα φαντασιώνομαι την ημέρα. Βγαίνω από το εξεταστικό κέντρο, παίρνω μια βαθιά ανάσα (κάπνισμα γιοκ, είπαμε) είμαι ήδη ντυμένη με αθλητικά και κατευθύνομαι στο κολυμβητήριο. Σπλάς. Αυτό.

Το τέλος των εξετάσεων μου φαίνεται καλύτερο και από τον Hugh Jackman αυτή τη στιγμή (όπου Hugh = θεός)

Κατά τα άλλα περιμένω να τελειώσουν οι εξετάσεις για να ρίξω ένα γερό τσακωμό με τον δικό μου για το οτι με έχει χώσει να υποστώ μια κατάσταση που δε μου αρέσει εκεί γύρω στον Αύγουστο και προτιμώ να το κάνω μετά γιατί τώρα δεν θέλω να έχω interference. Ναι, είναι απίστευτο το πόσο σε ναρκώνουν οι εξετάσεις. Σα να κάνεις γιόγκα ένα πράγμα. Μεταθέτεις τους τσακωμούς, τις αντιπαραθέσεις για αργότερα που θα έχεις όλες τις δυνάμεις να υπερασπιστείς τα δίκια σου ενώ αν το κάνεις τώρα ανάμεσα στο "έχω δικιο που δε θέλω την αχώνευτη μαζί" και στο "οκ, θα σε φτιάξω εγώ" χώνεται ένα "πόσοι hosts μπορεί να υποστηριχτούν από το υπάρχον δίκτυο;" και παθαίνεις κοκομπλόκο.

Επίσης στο pause μπαίνουν και οι αντιπαραθέσεις στη δουλειά, στο σπίτι, παντού, μέχρι και στην οδήγηση. Αν και για το τελευταίο μπορώ να πω οτι είμαι σε ζεν οταν οδηγώ, τους έχω χεσμένους αυτούς που βρίζουν.
 Όταν διαβάζεις, τα Σάββατα ισοδυναμούν με χρόνο για μάθηση (jesus!) και όταν διαπιστώνεις κάτι τέτοιο χαίρεσαι που μένεις στον 1ο όροφο. Το ίδιο και οι Κυριακές. Το ίδιο και οποιαδήποτε ώρα κενή μέσα στην εβδομάδα. Απεχθάνεσαι το γεγονός οτι κάνεις 2 δουλειές (αλλά χαίρεσαι όταν πληρώνεσαι)
Συνήθως, λες οτι όταν τελειώσουν οι εξετάσεις θα κάνεις αυτό, θα κάνεις εκείνο και τελικά όταν όντως τελειώσουν συνειδητοποιείς οτι την άδεια την έχεις δηλώσει για Αύγουστο και πρέπει να σκύψεις το κεφάλι μέχρι τότε.
Βέβαια ποιος είπε οτι δεν μπορείς να περάσεις καλά και έτσι; Ξέρεις πόσες συναυλίες έχω χάσει; Πόσα έργα δεν έχω δει στο σινεμά; (think positive, είσαι στην αρχή της ύλης λέμε)

Παραλήρημα τέλος. 

Μη νομίζεις οτι έχουν αλλάξει και πολλά πράγματα εδώ και ένα μήνα, αν εξαιρέσεις οτι είμαστε στην τελική ευθεία για τις βαρετές και αγχωτικές εξετάσεις του ΕΑΠ και το μόνο που θέλω είναι να κάνω ταβανοθεραπεία.
Σήμερα ανακάλυψα και έναν τρόπο να περνάω καλά. Έπαιξα wii tennis με την αδερφή μου και πραγματικά έλιωσα στο γέλιο αλλά και από τον ιδρώτα. Κάποια στιγμή η μικρή μου έχωσε μια ξανάστροφη με τον μαντζαφλάρι του wii στον αγκώνα και έτρεχα να βάλω πάγο να αποφύγω ένα μέρος της μελανιάς. χαχαχα.
Κατά τα άλλα διαπίστωσα οτι στο σώμα μου έχω μυς που δεν ήξερα οτι υπάρχουν και το δεξί μου χέρι είναι ασήκωτο αυτή τη στιγμή. Της είπα να πηγαίνουμε για περπάτημα 3 φορές την εβδομάδα και είπε εντάξει, οπότε το βάλαμε σε ένα πρόγραμμα να παρακινούμε η μια την άλλη για να χάσουμε τα κιλά που έχουν συσσωρευτεί από απίστευτα φαγωπότια μέχρι τελικής πτώσης (όχι, το γνωστό παραμυθάκι οτι παχαίνω με τον αέρα, είπαμε)
Το ποδήλατο είναι στον πάγο τουλάχιστον μέχρι να πληρωθώ για τον Ιούνιο και να τα βάλω κάτω να δω αν θα βγεί το project.
Είχα καιρό να πάω σπίτι να τους δώ και ομολογώ οτι με την αδερφή μου περνάμε πλέον φανταστικά. Είναι ωραίο να έχεις κάποιον που καταλαβαίνει τα κουσούρια σου και γελάτε με τα ίδια αστεία χωρίς παρεξηγήσεις και αυτό δεν είναι τίποτα μπροστά στο συναίσθημα του να έχεις αδερφή.


φιλιά