Άρκευνθος

Ένα όμορφο μαγαζάκι στη αγορά της Καλλιθέας των παιδικών μου χρόνων, που μπορεί να σε γεμίσει μυρωδιές μόλις διαβείς το κατώφλι του και να σε κάνει να θαυμάσεις την αύρα του παλιού. Ο Άρκευνθος είναι πολλά χρόνια εκεί να περιμένει τις παλιές νοικοκυρές να φορτώσουν μυρωδικά με το κιλό, παράξενα τσάγια, χύμα όσπρια, λάδια, αποστάγματα, βότανα, παράξενα ζυμαρικά, ιδιαίτερα παξιμάδια μέχρι και κλωναράκια βανίλιας που είδα οτι έδιναν και όλα αυτά σε ένα περιποιημένο χώρο όπου δεσπόζει το ξύλο και η τάξη.

Αν λατρεύετε τα μαντζούνια μη διστάσετε να το επισκεφτείτε. Θα το διακρίνετε από το ξύλινο κατώφλι με το σκαλιστό όνομα, απέναντι από το πασίγνωστο Porky στην αγορά της Καλλιθέας.
Όσο για μένα, διάλεξα 2 τσάγια rooibos. (ω, ναι και τέτοια έχει)

Bazaar για το Χατζηκυριάκειο στο Σύνταγμα - Μετρό

Με φίλες για καφέ και βόλτα στα μαγαζιά σήμερα πέσαμε περνώντας από το μετρό, στο συγκεκριμένο Bazaar και βρήκαμε τις δωρεές πολλών φίλων των παιδιών να μας περιμένουν να τα στηρίξουμε και φέτος το Πάσχα.

Step by then.

new designs

Νέες δημιουργίες και πολύ χαίρομαι που μπορώ να φτιάξω τα αγαπημένα μου σκουλαρικάκια. 'Έχω βρεί κάτι τρύπες που πουλάνε ωραία σχεδιάκια αλλά είναι λίγο τσουχτερό το αποτέλεσμα γιατί πρέπει να αγοράσεις ποσότητα οπότε και έχεις ένα θεματάκι. Αλλά τουλάχιστον έχω βρεί ένα low budget τρόπο να ξεμπερδεύω με δωράκια σε φίλες που έχουν γιορτή, γενέθλια και όλα καλά.


Επιφυλάσσομαι για ακόμα πιο νέα σχέδια.

 Πολλα φιλιά!

Pear tart

 Sharing with you a delightful piece of pear tart, Lina offered me last week, while I was working.
Bought from "Ariston", a greek patisserie in Kolonaki, and indeed, it was like made the same day! Fresh and yummy.

I got to cut off deserts, I know, but it was an offer, couldn't say no!



  

I couldn't resist not photographing it from every view.

handmade earrings

Ήθελα καιρό να αγοράσω ένα ζευγάρι χειροποίητα σκουλαρίκια με χρώμα ή χωρίς και γενικά έχω μανία με τα σκουλαρίκια, μου αρέσουν πάρα πολύ. Οπότε πέρασα από ένα μαγαζί με χάντρες και είδα οτι μπορούσα να φτιάξω τις δικές μου δημιουργίες με ελάχιστο κόπο και όπως τις θέλω εγώ.

Έφτιαξα αυτά τα δύο ζευγάρια, το πρώτο το χάρισα στην αδερφή μου και το δεύτερο πάει για δωράκι στην συνάδελφο την Ελένη. Μου αρέσει πολύ να κάνω δώρα. Φυσικά δε θα σταματήσω εδώ. 

Και προμηθεύτηκα και το ειδικό πενσάκι για να φτιάχνω τις δημιουργίες μου. Σε δουλειά να βρισκόμαστε δηλαδή.

Το επόμενο ζευγάρι θα είναι 2 κρίκοι χρυσοί με γαλάζιες χάντρες, οτι πρέπει για καλοκαίρι!


Φιλιά!

I choose to be happy

Περπάτησα μέχρι τους Στύλους Ολυμπίου Διός από τη Νομική με τα πόδια. Έκανα βέβαια μια στάση στο ενδιάμεσο σε κάτι γνωστούς να πω ένα "γειά" αλλά τόσο χρειάστηκε πάνω κάτω μέχρι να βρω ταξί. Οι συνδικαλιστές του ΟΑΣΑ είχαν αποφασίσει να κλείσουν πάλι το κέντρο και μέχρι τότε εγώ νόμιζα οτι οι πορείες είναι προνόμιο του πρωινού. Μπήκα στο πρώτο ελεύθερο ταξί που βρήκα και μέχρι να φτάσουμε στα μέσα της διαδρομής με είχε ρωτήσει: "Αν μου επιτρέπετε, τι δουλειά κάνετε;" Του απάντησα οτι είμαι πωλήτρια και από μέσα μου απόρησα. Δεν φορούσα κάποια στολή παρά μόνο ένα μπορντώ φουλάρι με σχέδια που μου είχε φέρει η Λίνα από την Ινδία, πολύ φίνο, και το μαύρο μου παλτό. Μπότες, τσαντούλα χιαστί, απλά καθημερινά πράγματα. Δεν μπορούσα να καταλάβω από που προερχόταν η ερώτησή του. "Πωλήτρια" του απάντησα, περιμένοντας να ακούσω το λόγο που ρώτησε χωρίς να ρωτήσω για αυτό, από ευγένεια. Μετά από λίγο ήρθε η απάντηση. "Σας ρωτάω γιατί φαίνεστε πολύ ήρεμη, αποπνέετε ηρεμία, χαλάρωση. Οι περισσότεροι που συναντώ, και εγώ δηλαδή, είμαστε μέσα στην πίεση, στο τρέξιμο."
Είχα τελειώσει τη δουλειά μου, ήμουν άβαφτη, λίγο τερακότα μόνο από την προηγούμενη στάση στα MAC, με είχε σουλουπώσει η άλλη πωλήτρια. Και αυτό και μόνο με έβαλε σε σκέψεις.
Διαβάζω τα προηγούμενα post μου, βλέπω θυμό και τσαντίλα μεγάλη, το μόνο που κατάφερνα ήταν να ανεβαίνει το αίμα στο κεφάλι μου, από το πως μου μιλούσαν οι πελάτες, από τις παγαποντιές που έβλεπα να κάνουν οι συνάδελφοι, από ένα σωρό πράγματα. Ξαφνικά χωρίς να κάνω κάτι δραστικό κατόρθωσα να μην με νοιάζουν ένα σωρό πράγματα. Και πρόσφατα, μετά τον διαπληκτισμό μου με τη μεγαλύτερη συνάδελφο, ανακάλυψα την χαρά του να αγνοείς τους κακοπροαίρετους και να μην τους αφήνεις να σε αγγίξουν. Θυμάμαι πόσες φορές μετά τον τσακωμό η συνάδελφός μου δεν απαντούσε σε καμιά "καλημέρα" μου, πόσες φορές μου απαντούσε με μισόλογα όταν ήταν υποχρεωμένη να μου απευθύνει το λόγο και γελούσα. Γιατί έτσι με ευχαριστούσε. Με ευχαριστούσε να χαμογελώ και να αγνοώ τις κακές σκέψεις. Με ευχαριστούσε να τη βλέπω να φουντώνει κι άλλο όταν δεν ανταποκρινόμουν στο πείραγμά της. Να έχω χαμόγελο και να διαπιστώνουν και οι άλλοι συνάδελφοι την αρνητική της φύση. Τελικά το ξεπέρασε. Χαλάρωσε. Της πέρασε. Όπως περνάει ένας θυμός. Βασανιστικά και αργά. Και θα πρέπει να την ευχαριστήσω για αυτό. Γιατί μέσα από ένα τυχαίο συμβάν μου έδειξε ποια είναι η θέση μου. Να είμαι κυρία. Να αντιληφθώ την αξία μου κάνοντας την ενδοσκόπησή μου. Δεν είμαι χειρότερος από κανέναν άλλον. Και έχω πολλούς φίλους που με αγαπάνε. Κάποια από αυτούς με παίρνουν τηλέφωνο από διάφορα μέρη της Ελλάδας και κάποιους έχω να τους ακούσω εβδομάδες. Αλλά είμαι σίγουρη για την αγάπη τους. Πολλές φορές στις αντιδράσεις των ανθρώπων μπορείς να δεις τον εαυτό σου. Και στη δουλειά μου δεν έχω πλέον κάτι να αποδείξω. Είμαι αυτή που είμαι.
Προχθές είδα στο Mr Monk, ένα επεισόδιο όπου ο χαζούλης βοηθός του σερίφη, ο Ράντυ, δέχεται μια ερώτηση από τον Μονκ, για το πως αντέχει τα πειράγματα που του κάνουν οι φίλοι του και οι συνάδελφοί του και η απάντησή του ήταν τόσο απλή αλλά και τόσο περίπλοκη: "I chose to be happy". Ο τύπος βρήκε το νόημα. Τόσο απλό.

Έχω συναντήσει στη ζωή μου πολλούς δυστυχισμένους ανθρώπους νέους, ενεργητικούς με όλη τη ζωή μπροστά τους να μιζεριάζουν. Δεν είναι εύκολο να ξεπεράσεις τα προβλήματα με τον εαυτό σου και δεν μπορώ να πω οτι δε μιζέριασα ποτέ στη ζωή μου αλλά μερικές φορές η συνειδητοποίηση της αξίας μας έρχεται αργά και είναι διαφωτιστική.

Όπως είπε και η Carrie άλλωστε η σχέση με τον εαυτό σου είναι η μακροβιότερη σχέση που θα έχεις ποτέ.

factory shopping

Αφού έφαγα τον κόσμο να βρώ γαλότσες για να μην χαλάω τις δερμάτινες μπότες μου στη βροχή, κατέληξα στα Factory Outlet μαζί με αγαπημένους συγγενείς να βολτάρω και να λέω οτι ελπίζω να βρω γαλότσες αλλιώς πάω για άλλες μπότες.

Τις βρήκα στη Migato με 15 ευρώ και καταχάρηκα, για την ακρίβεια ήμουν αρκετά bitchy γιατί μόλις τις είδα και όπως καταλαβαίνεις γινόταν χαμός το Σάββατο και πήρα το ένα παπούτσι να το εξετάσω είδα οτι μου άρεσαν και όπως άπλωσα το χέρι μου να πάρω και το αριστερό κομμάτι του είδα ένα χεράκι να το παίρνει και να πηγαίνει να φύγει. Γυρνάω το βλέμμα μου και λέω στο κορίτσι που το κρατούσε: "Μπορώ να έχω τη μπότα;" Ήταν ένα 17 χρονο κορίτσι που μου είπε αμήχανα "Θέλω και εγώ" αλλά ήμουν τσαντισμένη που ήταν αγενής και δεν είδε οτι ΉΔΗ κρατούσα το δεξί της μπότας και της είπα "Δεν πειράζει, άλλη φορά" οπότε και της πήρα τη μπότα από το χέρι και κατευθύνθηκα στο ταμείο. Bitchy, I know, και η κοπέλα με πήρε από πίσω για να δει αν θα τις άφηνα αλλά δεν της έκανα το χατήρι γιατί ήταν οι μόνες που είχαν μείνει σε αυτό το νούμερο και δεύτερον είχα ταλαιπωρηθεί σε όλο το κέντρο της Αθήνας για να βρώ γαλότσες την προηγούμενη. So, ο φίλος μου μόλις τις είδε αναφώνησε "Χριστέ μου" γιατί δεν είναι οτι πιο κομψό για γυναικείο κομμάτι αλλά συγκριτικά με αυτά που είδαν τα ματάκια μου - κάτι αλλόκοτα σχέδια και χρώματα με καρδούλες, με παγώνια, με, με, με - ήταν ότι πιο κομψό για τα κυβικά τα δικά μου και τα κυβικά της γαλότσας (γιατί πρέπει να έχει και την τσαχπινιά της, να σου φτιάχνει κάτι το κέφι όταν θα στάζεις από τη βροχή).
Mission accomplished.(καλά το έγραψα;)

 

Μαζί με αυτές πήρα και το κασκολάκι της φωτό με 5 ευρουδάκια από Accesorize και είναι πολύ ζεστό.

Η αδερφούλα μου μου πήρε και αυτό το βερνίκι από το Galerie de Beaute νο 54 το οποίο είναι παλ και μου αρέσει πολύ.










Σήμερα βολτάραμε εγώ, η sister, η ξαδέρφη και η ανηψιά και περάσαμε τέλεια...
Για κάποιες τέτοιες μέρες είναι που αντέχεις τη δύσκολη καθημερινότητα.


φιλιά