Μια μέρα ακόμη

...και σήμερα.. Ρεπό είχα και χαλάρωσα λιγάκι. Αν και έχω 2 εργασίες από το ΕΑΠ που με κυνηγάνε και αν δεν ασχοληθώ σοβαρά δεν πρόκειται να τη βγάλω τη χρονιά.. Πως έμπλεξα πάλι έτσι δεν ξέρω.. Δυο δουλειές, 2 θεματικές ενότητες στο πανεπιστήμιο, και μια επιπλέον επιθυμία για άσκηση... κολύμβηση θέλω να ξαναπάω και να ξεκινήσω επιτέλους τένις. Δεν θελω να το αναβάλω άλλο. Υποθέτω οτι δεν είμαι η μόνη αναβλητική αλλά με ταλαιπωρει πολύ αυτή η αναβλητικότητα. Στο τέλος τα καταφέρνω αλλά δεν είμαι ευχαριστημένη που τρέχω με την ψυχή στο στόμα για να έχουν όλα αίσιο τέλος. Και δεν κατηγορώ κανέναν γι αυτό παρά μόνο τον εαυτό μου. Αλλά τέλος οι γκρίνιες.. Χθες είχε μια υπέροχη μέρα στην Αθήνα. Για φωτογραφία. Δεν είχε ήλιο και μπορούσες να κοιτάζεις παντού ξεκούραστα! Τέλεια!!!
Τελικά τα μικρά πράγματα είναι που μετράνε ε;

Κοινωνική μόρφωση - γάμος

Δεν ξέρω για ποιό λόγο οι άνθρωποι παντρεύονται αν δεν είναι σίγουροι οτι δεν θα φτιάξουν μια υγιή οικογένεια.

Συνήθως μπαίνει στη μέση η ανασφάλεια οτι θα μείνουν στο ράφι οι γυναίκες και οι άντρες θα πεθάνουν μόνοι χωρίς να έχουν κάποιον να τους φροντίζει όπως έκανε κάποτε η μητέρα τους.

Κάπως έτσι πρέπει να έγινε και με τους γονείς μου. Είναι αμέτρητες οι φορές που έχουν τσακωθεί από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου. Ανήκουν στην παλιά τάξη πραγμάτων που τότε σημασία είχε τι θα πουν οι άλλοι και όχι οι ίδιοι. Ίσως γι αυτό δεν έχουν πάρει διαζύγιο ακόμα. Γι αυτό και γιατί προσπαθούν να πείσουν ο ένας τον άλλο να υποχωρήσει.

Και δεν είναι υγιές αυτό το ξέρω. Απλά δεν μπορώ να το αλλάξω πλέον.

Aυτό που με φοβίζει πιο πολύ είναι τα βιώματα τα οποία θα μεταφέρω στη δική μου οικογένεια κάποια στιγμή. Τα απωθημένα μου, τα παράπονά μου. Χρειάζεται δουλειά κάτι τέτοιο.

Υποθέτω όμως οτι κανενός η ζωή και οι εμπειρίες δεν είναι ρόδινες.
Το θέμα είναι : με αυτά που σου δίνονται... πως ακριβώς θα τα αξιοποιήσεις. Και αυτό, ΝΑΙ, είναι θέμα κοινωνικής μόρφωσης.

το νησί μου

Είμαι πολύ δεμένη με τη Μήλο. Και πολύ στον κόσμο μου τώρα που γύρισα από διακοπές. Τελικά κατέβηκα στο νησί παρά το ατύχημα. Με 2 μέρες καθυστέρηση αλλά με 17 μέρες άδεια. Δεν μπορώ να πω, φέτος το ευχαριστήθηκα. Πέρσι δούλευα στο νησί. Τώρα μακαρίζω την τύχη μου που βρήκα μια μόνιμη δουλειά στην Αθήνα. Αλλά πάντα υπάρχει κάτι να με τραβάει εκεί. Και ειδικά ο γάτος μου. Το σπίτι που νοικιάζουμε είναι παμπάλαιο αλλά έχει μια υπέροχη καλαμωτή την οποία κοιτάζω και αποκοιμιέμαι κάθε βράδυ. Τους καλύτερους ύπνους κάνω κάτω. Όχι οτι εδώ δυσκολεύομαι, φίλοι και γνωστοί μπορούν να το επιβεβαιώσουν (θα σπεύσουν τολμώ να πω).

Έχω επιστρέψει από χθες το βράδυ ταλαιπωρημένη και είμαι ακόμα στον κόσμο μου. Τρομάζω που βλέπω τόσο πολύ κόσμο στην Αθήνα, αλλιώς την είχα συνηθίσει τέλος Ιούλη αρχές Αυγούστου και δεν μπορώ να προσαρμοστώ. Σαν ούφο περπατώ στους δρόμους. Αλλά είναι καταλυτική η δύναμη της πρωτεύουσας. Στο δρόμο για τη δουλειά έτρεμα από την υπερένταση. Καλά ήμουν κάτω. Καποια στιγμή ίσως το σκεφτώ σοβαρά για μετάθεση στο νησί. Μέχρι τότε με χωρίζουν πολλά.

Στη φώτο είναι η περίφημη παραλία της Φυριπλάκας. Στην από πίσω πλευρά μετά το βράχο γίνεται παραλία γυμνιστών.. όχι, όχι δεν πήγα εκεί με την ψηφιακή...

Να φοράτε πάντα ζώνη!

Ξεκινούσαμε χθες για διακοπές.. Δεν φύγαμε τελικά. Λίγο πριν μπούμε στο λιμάνι "συμμετείχαμε" σε μια καραμπόλα 5 αυτοκινήτων. Θυμάμαι 2 δυνατούς κρότους και εμένα να κρατώ το κεφάλι μου και να κλαίω δυνατά από το σοκ. Τη γλύτωσα με μια τεράστεια μελανιά στη γάμπα. Το αυτοκίνητο του φίλου μου σμπαράλια. Πέρα από τη σύγκρουση από το πίσω όχημα - ταξί και ο ταξιτζής ήταν ένα παιδί που φώναζε τρομαγμένο για ασθενοφόρο - εκτινάχθηκε από το πιο πίσω βανάκι - τον υπαίτιο όλης της ζημιάς - τη σχάρα και αναπηδώντας στο καπό του ταξί καρφώθηκε στην πίσω αριστερή κολώνα του Punto μας. Ευτυχώς ήταν μοντέλο του 1998 τότε που τα αυτοκίνητα τα έφτιαχναν γερά, ευτυχώς που δεν πήγε η σχάρα λίγα μέτρα πιο πέρα, ευτυχώς που δεν ήμασταν με το ματίζ μας και ευτυχώς που ζούμε. Και ο κυριότερος λόγος είναι οτι φορούσαμε ζώνη. Πάντα φοράμε ζώνη. Γιατί υπάρχουν και άλλα πράγματα για τα οποία αξιζει να ζεις.