rings

Ποτέ δε μου άρεσαν τα δαχτυλίδια. Μέχρι που τα είδα ως έργα τέχνης.
Δεν πρόλαβα να κάνω μανικιούρ αλλά κάτι μου λέει οτι θα σας αρέσουν

φουλαρια

Όλοι ξέρετε πόσο μου αρέσουν και οτι ποτέ δεν είναι αρκετά για μένα.

Και φυσικά έχει σημασία η ποιότητα και λιγότερο η τιμή. Το γούστο προαπαιτούμενο.
φιλια

Κρεμμυδόσουπα τα Θεοφάνεια

Σήμερα Θεοφάνεια και να χαίρεστε τους Φώτηδες, τους Φάνηδες και τις Φωτεινούλες και όσους σήμερα έχουν την ονομαστική τους εορτή. Κανένα post για τα φετινα Χριστούγεννα, καμία φωτο σχετική. Αν και δεν δούλευα αυτές τις ημέρες δεν τις λες και ξεκούραστες.

Πέρσι είχα βάλει σαν στόχο να γίνω καλύτερος άνθρωπος. Να έχω πίστη στους ανθρώπους, να μη σκέφτομαι κακίες και να έχω σαν μόττο "έλα μωρέ αδερφέ, δεν έγινε και τίποτα" για τα μικροπράγματα. Αν εξαιρέσεις κάποιες περιστάσεις τα πήγα σχετικά καλά και αυτή η στάση ζωής με έκανε να δω κάποια πράγματα ξεκάθαρα. Η καθημερινότητά μου έγινε πιο υποφερτή. Έκλεισα τη μιζέρια περισσότερες φορές έξω από την πόρτα του μυαλού μου από όσες τρύπωσε μέσα. Επίσης μου άνοιξε τα μάτια για τους ανθρώπους γύρω μου και ενώ για λίγο είχα αγνοήσει το πως σκέφτονται οι άλλοι, η στάση του "δεν έγινε τίποτα" και "όλα τα συγχωρώ" πέρα από το οτι με έκανε πιο γαλήνια μου άνοιξε τα μάτια σχετικά με ανθρώπους που είδα πως πραγματικά με αγαπούσαν και ανθρώπους για τους οποίους ήμουν ένα μαξιλαράκι ασφαλείας και απομάκρυνσης από τη μιζέρια τους. Και ενώ οι άνθρωποι δεν είναι πράγματα, για να τους πετάς και να συνεχίζεις, μερικές φορές ένα ξεκαθάρισμα είναι αναγκαίο. Και πάλι το μόνο που μπορώ να κάνω είναι να χαρώ. Πόσες φορές έχουμε συνειδητοποιήσει, οτι το πως βλέπουμε εμείς ένα άνθρωπο είναι τελείως διαφορετικό από το πως μας βλέπει εκείνος;
Αυτός είναι ο στόχος για το 2012. Ένα καλό ξεκαθάρισμα. Μια καλή ευκαιρία να ανοίξω τους ορίζοντές μου σε ενδιαφέροντα άτομα, στο θέατρο και σε νέες εμπειρίες, σε νέους ανθρώπους αντί να κάθομαι με την κουβέρτα μου να βλέπω ξένες ταινίες. (τις λατρεύω, καμία αμφιβολία περί αυτού)

Φέτος επίσης είχα πολλή θετική ενέργεια και πολλή αγάπη από άτομα που δεν ηταν αναγκαία συγγενείς μου. Τους την ανταποδίδω και συνεχίζω. Και αυτό είναι το καλό όταν ωριμάζεις. Σημασία έχουν οι άνθρωποι και λιγότερο οι δουλειές, τα χρήματα και τα άψυχα υλικά. Στο λέει αυτό η κοπέλα που δεν της άρεσε να αγγίζουν οι άλλοι τις chanel σκιές της και τώρα τις ψάχνει την τελευταία στιγμή στο νεσεσέρ της αδερφής της.

Σήμερα φτιάξαμε κρεμμυδόσουπα και τη συνταγή θα τη βρείτε σε ένα πολύ ωραίο blog που παρακολουθώ πρόσφατα, αυτό του Βαγγέλη Δρίσκα, ο οποίος έχει μια γλύκα σαν άνθρωπος που σε κάνει να χαμογελάς.

http://www.stylista.gr/we-have-a-point/foodblog/9258~Idea-gia-to-Sabbatokyriako-Ay8entikh-gallikh-kremmydosoypa~article




 
Παρακαλώ αγνοείστε την ημερομηνία στην παραπάνω φωτό, έβγαλα τις μπαταρίες και αποσυντονίστηκαν όλα.

Δεν την έβαλα στο φούρνο να λιώσει η παρμεζάνα αλλά ήταν το ίδιο απολαυστική φαντάζομαι. Γενικά είναι λίγο βαρύ πιάτο και όχι ιδιαίτερα διαιτητικό λόγω βούτυρου, μου θυμίζει Γερμανία περισσότερο και είναι για μέρες κρύες με βροχή σαν τη σημερινή.

Σας φιλώ.

Sunday again

Τελικά τις Κυριακές προλαβαίνω να γράφω το κατιτίς μου.
Ξύπνησα και πήγα με τη φόρμα όπως κάθε Κυριακή στα Starbucks. Είχε μια προσφορά για όσους πάνε πριν τις 10.00 τον tall cappuccino με 2€ αλλά ήταν βαρύ το στρώμα σήμερα.
Μάζεψα 2-3 περιοδικά, τα έβαλα στην οικολογική τσαντούλα μου και αφέθηκα να ραχατεύω σε μια αναπαυτική πολυθρόνα, κοντά στο τζάμι για να νιώθω το φως της ημέρας στην επιδερμίδα μου, αυτό που σε ξυπνάει και σε κάνει να νιώθεις ζωντανός.
Αφού με έπιασε ένας γλυκός πονοκέφαλος μετά από 2 ώρες γύρισα σπίτι και ξεκίνησε το καθάρισμα της Κυριακής. Και κάπως έτσι κάνω σχέδια για την επόμενη εβδομάδα..

Νέα σχεδιάκια:

Enjoy!

Sunday holy day

Ξυπνάω στις 9. Μέχρι τις 10 έχω αερίσει το δωμάτιο, έχω απλώσει το πάπλωμα στα σκοινιά να το βλέπει ο ήλιος και χαζεύω το ταβάνι. Ή μάλλον την οθόνη του pc. Αποφασίζω να πάω να πάρω καφέ από Everest. Δεν ξέρω τι να βάλω. Χθες είχα πάει στο σπίτι του ξάδερφου με φόρμα nike ένα μάλλινο φανελάκι, μια λευκή φόρμα με κουκούλα και ένα χακί φουλάρι. Αποφασίζω να φορέσω τα ίδια. Κοιτάζω έξω. Λιακάδα. Κατευθύνομαι στο μπάνιο να φορέσω αντιηλιακή. Το έμαθα το μάθημα μου the hard way με 3 μικρές πανάδες που δε λένε να ξεκουμπιστούν από το μάγουλό μου. Ξανακοιτάζω έξω. Τι ωραία μέρα! Βάζω τα χιλιοφορεμένα γυαλιά μου και την κάνω. Αυτό που μου αρέσει στην Καλλιθέα είναι οτι είναι περπατήσιμη. Φτάνω στο καφέ και ξυπνάω μόνο με τη μυρωδιά. Φλερτάρω με την ιδέα του σοκολατένιου κέικ και επανέρχομαι σκεφτόμενη οτι σήμερα θα ξεκινήσω άσκηση. Διάβασα ένα άρθρο που λέει μια τεμπελίτσα σαν εμένα οτι είναι πλέον ένας ανέξοδος (βασικό) τρόπος ζωής για εκείνη. Σιγά σιγά λέω εγώ.
Επιστρέφω σπίτι και πειράζω για λίγη ώρα την sister. Μου γκρινιάζει οτι δεν της πήρα καφέ. Ήμουν σίγουρη οτι θα έφτιαχνε νες...
Ξεφυλλίζω ένα περιοδικό που μου περιμάζεψε ο πατερούλης χθες (αδυναμία των πατεράδων οι κόρες) και προσπαθώ να πείσω τον εαυτό μου οτι πρέπει να τελειώσει αυτή τη ρημαδοεργασία του ΕΑΠ. Τελευταία χρονιά φέτος.


Και μερικά ακόμη δημιουργήματά μου από χθες:

bracelets

 Μέχρι τώρα ελπίζω να έχετε καταλάβει οτι η τελευταία μου τρέλα είναι τα βραχιόλια... ελπίζω κάποια στιγμή να καταφέρω να κάνω μια κλήρωση για ένα από αυτά.

Κατά τα άλλα οι μέρες παγώνουν σιγά σιγά και κυλούν τόσο γρήγορα που σύντομα θα ακούμε τα κάλαντα.

φιλιά!

Public - Στοά του Βιβλίου

Παρασκευή βράδυ. Μαζεύουμε βιβλία για τις γυναίκες των φυλακών. Πρωτοβουλία του Public. Ήμασταν εκεί. Θα ακολουθούσε συναυλία. Φύγαμε πριν τη συναυλία γιατί γινόταν χαμός.
Όμορφες στιγμές αλληλεγγύης. Κάνουν τον κόσμο να φαίνεται πιο ανθρώπινος.