I'm not a plastic bag

Ο δήμαρχος Αθηναίων κος Κακλαμάνης οργάνωσε μια εκδήλωση πριν πολύ καιρό στην πλατεία Συντάγματος όπου με οικολογικό πνεύμα μοίρασε πάνινες σακούλες σε αντικατάσταση των πλαστικών. Θυμάμαι ήταν κάτι πορτοκαλί. Ε, λοιπόν, δεν τις ξαναείδα. Δεν είχα πάει γιατί δεν προλάβαινα - ήταν καθημερινή αν δεν κάνω λάθος - και ήθελα να έχω μια τέτοια.

Όσοι Αθηναίοι πήγαν γιατί δεν τις χρησιμοποιούν;

Ωραία τα λόγια και τα οράματα αλλά χωρίς τη συμμετοχή του καθενός πολίτη αυτής της χώρας δεν κάνουμέ τίποτα.

Είχα πάρει από το φαρμακείο μια φορά μια πάνινη μικρή τσάντα τέτοια και έκτοτε την έχω μέσα στην τσάντα μου. Από συνήθεια έχω μεγάλες τσάντες και πάντα χωράει. Κουβαλάω το ταπεράκι μου εκεί μέσα όταν πάω στη δουλειά, βάζω τα μικροπράγματα που ψωνίζω καθ'οδόν, φυλάσσω το κουλούρι που αγοράζω από το δρόμο και τόσα άλλα. Από αντοχή; Την έχω μερικούς μήνες. Δε νομίζω οτι είναι δύσκολο να κουβαλάει ο καθένας από μια τέτοια στην τσάντα του. Διπλώνεται μια χαρά.

Κάποια στιγμή και τα Hondos έδιναν τέτοιες και έχω την εντύπωση οτι και τη γιορτινή περίοδο που ακολουθεί θα τις ξαναβγάλουν. Ισως να κοστίζουν περισσότερο από τις συμβατικές και γι αυτό το λόγο να μην τις έχουν καθιερώσει. Είναι μια ευκαιρία αν γίνει κάτι τέτοιο να αποκτήσουμε όλοι από μια και να την χρησιμοποιούμε σε αντικατάσταση της συμβατικής.

Τα LIDL καλά κάνουν και τις χρεώνουν αλλά ο Έλληνας δεν πτοείται. Το βλέπω από το φίλο μου που του το τονίζω να παίρνει τις σακούλες από το αμάξι όταν παρκάρουμε αλλά εκείνος το δικό του. "Δεν πειράζει μωρέ, σιγά.." Αυτός ο ωχαδελφισμός μας πάει πίσω σαν λαό, λέω εγώ.

Πολλές σακούλες φέρουν σήμανση d2w δηλ οτι είναι διασπώμενο υλικό. Επειδή στην Ελλάδα ζούμε εύχομαι να ισχύει κάτι τέτοιο και όχι απλά να είναι κατασκεύασμα του Marketing και των Τμημάτων Εταιρικής Κοινωνικής Ευθύνης μεγάλων εταιριών ενοχλημένων από την αντίδραση για τη ρύπανση του περιβάλλοντος, απλά για να μας απαλλάσουν πλασματικά από τις τύψεις.

back to base

Τεμπέλιασα αρκετά τον τελευταίο καιρό και η προθεσμία για τις εργασίες θα εκπνεύσει χωρίς να το καταλάβω.
Τα κεφάλια μέσα λοιπόν...
Χμ.. πόσο καιρό έχω να κάνω κάτι αβίαστα; Πόσο θα ήθελα αυτό το Σκ που έρχεται να ξεκλέψω 2 ωρίτσες να πάω να πιω καφέ και να διαβάσω περιοδικό;

Οι φώτο είναι από Πήλιο.

28th Birthday

Είμαι στη Ν. Αγχίαλο στο Βόλο κοντά και αύριο πάω Πήλιο. Είπα να κάνω κάτι διαφορετικό φέτος. Βέβαια μου λείπουν οι γονείς μου.
Φτάνοντας στα 28 και΄ρίχνοντας μια ματιά γύρω μου είμαι ευγνώμων που..
... έχω τους γονείς μου
... έχω μια καλή δουλειά με καλές αποδοχές
... έχω πολλούς ανθρώπους που με αγαπούν
... έχω την υγεία μου
και ευχαριστώ το Θεό για όλα αυτά.
Είμαι στο lobby του ξενοδοχείου που διαμένω και έχω Wi-Fi. Τέλειο;;;

www.protessilaos.gr

check it. Τα δωμάτια δεν σε αφήνουν άφωνο αλλά τα στρώματα είναι μαλακά.
Ακούω στις ειδήσεις οτι πολύς κόσμος θα μείνει χωρίς δουλειά, κλείνει το εργοστάσιο της Dim στη Γαλλία και πραγματικά στενοχωριέμαι...
Δεν μπορείς να μένεις ασυγκίνητος οταν ένας άνθρωπος πρόκειται να χάσει τη δουλειά του έτσι δεν είναι;;;

Επιτέλους ήρθε το 4ήμερο.
Την τελευταία εβδομάδα κουράστηκα πάρα πολύ, και στις 2 δουλειές είχε κίνηση και πραγματικά, σήμερα, Παρασκευή ένιωθα οτι δεν μπορούσα να σηκώσω το κορμί μου από το κρεβάτι. Έχω γενέθλια σε 2 μέρες. Συνήθως με πιάνουν οι σκέψεις λίγες μέρες πριν. Σκέψεις που με βυθίζουν σε συλλογισμούς περίεργους αλλά και πάλι αυτονόητο να συμβαίνει κάτι τέτοιο. Φέτος ήμουν πλύ απασχολημένη για να σκεφτώ. Μόνο κάτι αναλαμπές, μικρές σκεψούλες που σβιννννν περνούσαν και τις αντικαθιστούσαν οι υποχρεώσεις. Ίσως να είναι καλύτερα έτσι.
Κάθε χρόνο προβληματίζομαι για να είναι έκείνη η μέρα ξεχωριστή. Φέτος χαίρομαι που πέφτει Κυριακή και δεν θα δουλεύω.
Θέλω να δω αγαπημένα μου πρόσωπα αλλά δεν έχω χώρο να τους προσκαλέσω. Και δε θα μου άρεσε να το έκανα στο σπίτι των γονιών μου.

Χαίρομαι και θαυμάζω τα άτομα που πάνε να ζήσουν μόνα τους. Είμαι 28 και δεν το έχω κάνει. Οικονομικό πρόβλημα δεν έχω. Ο λόγος;
Ίσως να έχω βολευτεί. Σε κάποιον τομέα και εγώ ας βολευτώ και εγώ. Γιατί αν πω οτι μένω μόνη μου τέρμα οι τσάντες, οι μπλούζες, τα δωράκια και τα καλλυντικά, πρέπει να βρω χρόνο για μαγείρεμα γιατί αν τρώγω κάθε μέρα πρόχειρο φαγητό θα γίνω διπλή.
Αλλά πως να μαγειρέψεις που 3 φορές την εβδομάδα φεύγεις από τις 7 και γυρνάς στις 9 το βράδυ και τις υπόλοιπες μέρες είτε ξεκουράζεσαι είτε διαβάζεις είτε θα βγεις λίγο;;;

Δεν έχω ύπνο. Δεν μπορώ, δε γίνεται.
Τελείως αφύσικο για μένα.
Μισώ τις αποφάσεις. Έχω περάσει μέρες στο strawberrynet για να διαλέξω τη σωστή κρέμα ημέρας, να δω αν θα κατέβει η τιμή της, να το ψάξω καλύτερα. Όσοι με ξέρουν καλά λένε οτι είμαι πολύ καλή στο ψάξιμο.
Μου λένε επισης οτι δεν έχουν γνωρίσει πιο αναποφάσιστο άτομο στη ζωή τους. Τους πιστεύω. Κατάρα είναι το πράγμα αυτό.
Τους παιδεύω πραγματικά. Και δεν το θέλω γιατί τους αγαπώ - πολλές φορές περισσότερο από όσο δείχνω.
Τώρα πρέπει να αποφασίσω ανάμεσα σε μια θέση με καλά λεφτά και καθόλου προοπτική και πολλή βαβούρα και σε μια θέση πιο χαλαρή με δυνατότητα εξέλιξης αλλά τις μισές αποδοχές.
Υπερ και κατά σε ένα χαρτί. Τίποτα. Στο χαρτί δεν μπορώ να βάλω συντελεστή βαρύτητας. Ή μπορώ; Ουφ, δεν ξέρω.
Δεν υπάρχει κανένα βιβλίο αυτοβοήθειας για τους αναποφάσιστους;
Μέχρι στιγμής η πιο γρήγορη απόφαση που μπορώ να πάρω είναι τι θα φάμε αύριο. Και αυτό γιατί δεν έχω πολλά περιθώρια. Το χαρτί της δίαιτας είναι ξεκάθαρο.
Που να με δεις να διαλέγω τσάντα. Έχω κάτι δωροεπιταγές και φοβάμαι μην τις ξοδέψω στη λάθος τσάντα(!).
Νομίζω είμαι από τους ανθρώπους για τους οποίους η ελευθερία επιλογής είναι μαρτύριο και όχι ιδανικό. Διαλέγω το δύσκολο δρόμο. Δείξε μου τον και θα τον κατακτήσω. Άσε με να διαλέξω και με έχεις κερδίσει. Ή τουλάχιστον μου έχεις προκαλέσει προσωρινή παράνοια.
Χαρακτηριστικό του ζωδίου; Ποιός ξέρει...

Γράφω από το νέο μου λαπτοπ. Είμαι πολύ χαρούμενη. Και μπορείς να φανταστείς πόσο καιρό μου πήρε να το διαλέξω. Αν σκεφτείς βέβαια οτι είχα περιθώριο μέχρι τέλη του μήνα, πάλι καλά...

Σε λίγη ώρα φεύγω να πάω να δώσω για πιστοποίηση (Web Developer)..
Ομολογουμένως, αυτό το ΣΚ θα ήθελα να αράξω.. αλλά δεν γίνεται για ακόμη μια φορά.
Έχω υποσχεθεί στην Ειρήνη να πάμε για δικά της ψώνια και προσπαθώ να μην χανόμαστε.
Το απόγευμα πάλι μάθημα, το βράδυ ευτυχώς διασκέδαση αλλά σε ουζερί (...) και αύριο μάθημα το πρωί και διάβασμα το απόγευμα.

Επίσης, στα νέα της χθεσινής ημέρας περιλαμβάνεται οτι πέρασα τη συνέντευξη και επιλέχτηκα στα Πληροφοριακά Συστήματα ως χειριστής. Φυσικά όταν μαθαίνεις οτι αυτό περιλαμβάνει νυχτερινά και οτι το πτυχίο ΑΕΙ που θα πάρεις δε θα αναγνωριστεί ποτέ, έχεις δεύτερες σκέψεις.

Δεν έχω αποφασίσει τι θα κάνω το τετραήμερο που συμπίπτει με τα γενέθλιά μου. Κάθε χρόνο τα ίδια. Δεν μπορώ να αποφασίσω...
Θα ήθελα να πάω στην Πτολεμαίδα να δω μια παλιά συμφοιτήτρια που μου έχει λείψει και στη Θεσ/κη να δω τον Ντάφυ αλλά μόνη μου. Δε θέλω με παρέα. Δεν έζησα αυτό που λέμε φοιτητική ζωή. Να είμαι backpacking all over Greece σε σπίτια συμφοιτητών. Από τις μεγαλύτερές μου χαζομάρες. Εγώ είχα χρήματα και όλοι οι άλλοι είχαν χρόνο και εμπειρίες. Αυτά συμβαίνουν όταν τα φτιάχνεις με μεγαλύτερο και οικονομικά ανεξάρτητο σε μικρή ηλικία.

Θα φτιάξω αυτό το blog πιο όμορφο κάποια στιγμή...

Ξεφυλλίζω περιοδικά με λευκά είδη και θέλω να γεμίζω το σπίτι μου χρώματα!

Κοίτα να δεις..
Μπήκε ο Οκτώβρης, πλησιάζουν και τα γεννέθλιά μου και με έχει πιάσει μια τρέλα.
Το 28 φαίνεται (και ακούγεται) πολύ πιο απειλητικό από το 27 αλλά σε σύγκριση με πέρσι έχω πολλή ενέργεια να υλοποιήσω επιθυμίες και καημούς που με ακολουθούν καιρό.
Νιώθω χαρούμενη - όταν δεν είμαι ξεθεωμένη από τη δουλειά - και ξεκουράζομαι μια μέρα και νομίζω οτι ξεκουράζομαι μια εβδομάδα.
Τελειώνω και τα μαθήματα Web Developer, ξεκινάει και το ΕΑΠ και είμαι σε φόρμα (για πόσο δεν ξέρω μη ρωτάς).
Η Ειρήνη δε με είχε συνηθίσει έτσι μέσα στη χαρά.
Και η Μαρίνα Ζέας ακόμη και με αέρα είναι υπέροχη για καφέ.
Το μόνο που λείπει είναι να αποφασίσει ο καιρός τι θα κάνει.. χειμώνα ή καλοκαίρι;;;