Σε λίγη ώρα φεύγω να πάω να δώσω για πιστοποίηση (Web Developer)..
Ομολογουμένως, αυτό το ΣΚ θα ήθελα να αράξω.. αλλά δεν γίνεται για ακόμη μια φορά.
Έχω υποσχεθεί στην Ειρήνη να πάμε για δικά της ψώνια και προσπαθώ να μην χανόμαστε.
Το απόγευμα πάλι μάθημα, το βράδυ ευτυχώς διασκέδαση αλλά σε ουζερί (...) και αύριο μάθημα το πρωί και διάβασμα το απόγευμα.

Επίσης, στα νέα της χθεσινής ημέρας περιλαμβάνεται οτι πέρασα τη συνέντευξη και επιλέχτηκα στα Πληροφοριακά Συστήματα ως χειριστής. Φυσικά όταν μαθαίνεις οτι αυτό περιλαμβάνει νυχτερινά και οτι το πτυχίο ΑΕΙ που θα πάρεις δε θα αναγνωριστεί ποτέ, έχεις δεύτερες σκέψεις.

Δεν έχω αποφασίσει τι θα κάνω το τετραήμερο που συμπίπτει με τα γενέθλιά μου. Κάθε χρόνο τα ίδια. Δεν μπορώ να αποφασίσω...
Θα ήθελα να πάω στην Πτολεμαίδα να δω μια παλιά συμφοιτήτρια που μου έχει λείψει και στη Θεσ/κη να δω τον Ντάφυ αλλά μόνη μου. Δε θέλω με παρέα. Δεν έζησα αυτό που λέμε φοιτητική ζωή. Να είμαι backpacking all over Greece σε σπίτια συμφοιτητών. Από τις μεγαλύτερές μου χαζομάρες. Εγώ είχα χρήματα και όλοι οι άλλοι είχαν χρόνο και εμπειρίες. Αυτά συμβαίνουν όταν τα φτιάχνεις με μεγαλύτερο και οικονομικά ανεξάρτητο σε μικρή ηλικία.

Θα φτιάξω αυτό το blog πιο όμορφο κάποια στιγμή...

Ξεφυλλίζω περιοδικά με λευκά είδη και θέλω να γεμίζω το σπίτι μου χρώματα!

Κοίτα να δεις..
Μπήκε ο Οκτώβρης, πλησιάζουν και τα γεννέθλιά μου και με έχει πιάσει μια τρέλα.
Το 28 φαίνεται (και ακούγεται) πολύ πιο απειλητικό από το 27 αλλά σε σύγκριση με πέρσι έχω πολλή ενέργεια να υλοποιήσω επιθυμίες και καημούς που με ακολουθούν καιρό.
Νιώθω χαρούμενη - όταν δεν είμαι ξεθεωμένη από τη δουλειά - και ξεκουράζομαι μια μέρα και νομίζω οτι ξεκουράζομαι μια εβδομάδα.
Τελειώνω και τα μαθήματα Web Developer, ξεκινάει και το ΕΑΠ και είμαι σε φόρμα (για πόσο δεν ξέρω μη ρωτάς).
Η Ειρήνη δε με είχε συνηθίσει έτσι μέσα στη χαρά.
Και η Μαρίνα Ζέας ακόμη και με αέρα είναι υπέροχη για καφέ.
Το μόνο που λείπει είναι να αποφασίσει ο καιρός τι θα κάνει.. χειμώνα ή καλοκαίρι;;;

Συνέντευξη

Εντάξει, το πτυχίο δεν το έχω πάρει ακόμα.
Και ποιός τους εγγυάται οτι όταν το πάρω θα είμαι ειδήμων σε όλα; Το μεγαλύτερο ποσοστό των φοιτητών που βγαίνουν από κάποιο ΑΕΙ δεν θυμούνται 100% αυτά που διδάχτηκαν παρά μόνο μέσα από την εργασιακή εμπειρία όπου και εξελίσσονται.
Αλλά να πας να δώσεις συνέντευξη και να σου κάνουν και τον έξυπνο αυτό πάει πολύ. Κόλλησαν στο οτι δεν ασχολήθηκα με το ΤΕΙ που σπούδασα και έκανα στροφή στα επαγγελματικά μου. Και εν τω μεταξύ εργάζομαι στον εμπορικό τομέα της επιχείρησης για να πληρώνω το ΕΑΠ. Αλλά οοοοχιιιιιιιιι!!!!! Όταν μου είπαν οτι τους φαίνεται οτι δεν ξέρω τι θέλω δεν σκέφτηκαν πως..ναι, θα μπορούσα να ασχοληθώ με την πληροφορική πιο νωρις ΑΝ ΕΙΧΑ ΣΠΟΥΔΑΣΕΙ ΚΑΤΙ ΣΧΕΤΙΚΟ. Και οτι εργάζομαι παράλληλα για να μπορώ να ανταπεξέλθω. Δηλ, τι περίμεναν; Να κάτσω να με τρέφουν οι δικοί μου όλα αυτά τα χρόνια;
Και το κερασάκι στην τούρτα; Με ενημέρωσαν για 24ωρη υπηρεσία... Χωρίς βέβαια να το αναφέρουν στην προκήρυξη...
Ok, δε νομίζω πως αξίζει τον κόπο όλο αυτό.

Video Clip

Αυτό το τραγούδι μου θυμίζει υπέροχες βόλτες με το αυτοκίνητο και καλή συντροφιά...

Ευλογημένη Χώρα

Στη Ν. Ορλεάνη ο δήμαρχος κύρηξε την πόλη σε κατάσταση εκτάκτου ανάγκης και υπέδειξε στους συμπολίτες του να εγκαταλείψουν τις ιδιοκτησίες τους προκειμένου να επιζήσουν από την επέλαση του τυφώνα Γκουσταβ.
Στην Ιαπωνία χιλιάδες ζωές χάνονται κάθε χρόνο λόγω φονικών σεισμών.
Στην Ινδία, το Περού, την Καλιφόρνια και γενικά το μεγαλύτερο μέρος των Η.Π.Α. οι συνάνθρωποί μας ταλανίζονται από πλημμύρες και αρκετοί χάνουν τις ζωές τους.
Εδώ;
Έχω παρατηρήσει οτι σαν λαός έχουμε βασανιστεί και εμείς αλλά όχι σε τόσο μεγάλο βαθμό. Τα σπίτια μας έχουν πλημμυρίσει αλλά όχι μέχρι τις σκέπες. Ο σεισμός μας έχει πλήξει αλλά οχι με 8-9 ρίχτερ. Ο τυφώνας δεν μας έχει ξεσπιτώσει. Τα σκεφτόμουν όλα αυτά βάζοντας με στη θέση μιας κοπέλας απο την Ιαπωνία, την Καλιφόρνια, του Μεξικό.

Η Ελλάδα ταλαιπωρείται από τους Έλληνες περισσότερο από οτι από τη φύση και πραγματικά πιστεύω οτι ζούμε σε ευλογημένη χώρα. Ο ήλιος μας χαιδεύει περισσότερο από κάθε άλλη, το κλίμα μας φτιάχνει το κέφι, μια βόλτα στην ελληνική φύση δεν συγκρίνεται με κανένα Μπαλί. Η Ελλάδα μυρίζει θάλασσα και πεύκο συνάμα και γεύσεις θεϊκές.
Και πιστέψτε με ο Παράδεισος βρίσκεται σε αυτές τις μικρές χαρές.

Μου αρέσει..

... ο τρόπος που περπατούν όλοι μετά τις διακοπές. Χαλαρός, χωρίς ρυθμό σα να βρίσκονται ακόμη στην παραλία.
... ο καλός καφές στην Αθήνα και το άρωμα από την κανέλα πάνω στο καλοχτυπημένο αφρόγαλο του φρέντο που μου φτιάχνει ο Αλεξ κάθε πρωί στις 07.30.
... που τα απογεύματα ξεκουράζομαι και αράζω στα φούξια σεντόνια μου.
... όταν βγαίνω από το ντούς και μυρίζω αρώματα.
... όταν χαζεύω το κολάζ από τις υποβρύχιες φωτογραφίες των διακοπών και θυμάμαι πως ήταν όταν έκανα εκείνη την βουτιά στο Κλέφτικο.
... να κάνω σχέδια για το χειμώνα σα να είναι Πρωτοχρονιά.
... να οδηγώ τη νύχτα
... που οι συνάδελφοί μου είναι και αυτοί χαλαροί
... να κατεβάζω κινούμενα σχέδια και να τα βλέπω αγκαλιά με ποπ κορν
... να χαζεύω τα μπιζού στα μαγαζιά και να παίζω με τις χάντρες τους
... να διαβάζω αμέτρητα περιοδικά και να μυρίζω το άρωμά τους

... η σκέψη οτι κάποιος διαβάζει αυτό το Blog και χαμογελάει με τις χαζομάρες μου...

I am back!

Μμμμμ

Μια χαρά ήταν, η ξεκούραση όμως κράτησε λίγο..
Θα μπορέσει άραγε να με βγάλει όλο το χειμώνα;
Με σουβενιρ 2 παραπανίσια κιλά (επιπλέον), ένα βαζάκι φρέσκια κάπαρη για τη μαμά και πολλά άπλυτα έφτασα τις πρώτες πρωινές ώρες.
Η Μήλος και φέτος υπέροχη...




Ομολογώ πάντως οτι έπαθα μια στέρηση μακριά απο το pc μου αλλά τουλάχιστον αποτοξινώθηκα...
Χάζεψα και τους Ολυμπιακούς στο Speedrunner. Τέλειο άθλημα η κολύμβηση. Και αυτή η Adlington απίθανη!