Πρωτομαγιά 2008

Τίποτα σπουδαίο μόνο μια μικρή βολτίτσα στη λιακάδα, πάρα πολλοί κρατούσαν λουλούδια, χαίρομαι που κάποιοι κρατούν τις παραδόσεις.

Εχω χωθεί με τα μούτρα στα βιβλία και συνειδητοποιώ οτι ίσως να είμαι πια μεγάλη για διαβάσματα, κουρασμένη νιώθω. Πιθανόν σε μια από τις 2 Θ.Ε να αποτύχω φέτος γιατί δεν οργανώθηκα σωστά. Όμως έχω 2 μήνες περίπου μέχρι την εξεταστική και ίσως (ίσως λέω) αν διαβάζω κάθε μέρα να τα καταφέρω στο τέλος - ποιός ξέρει;

Το σίγουρο είναι οτι δεν θα έχω και τις τρελές εξορμήσεις το Μάϊο. (με το καλό μας μπήκε βλέπω)

Πιθανόν να φταίει και η δεύτερη δουλειά τι να πω..

Έλεος κε Καθηγητάαααα!!!!

Μεγάλο Σάββατο

Η Αθήνα τέλεια!
Λιγοστά αυτοκίνητα στους δρόμους, με τη συγκοινωνία είσαι σε 15 λεπτά το πολύ στο σπίτι σου, απόλυτη ηρεμία στη γειτονιά, πολλές θέσεις πάρκινγκ, σαν Δεκαπενταύγουστος ένα πράγμα.
Εργαζόμουν σήμερα.
Μέχρι και ο Βενέτης απέναντι κλειστός ήταν αλλά εγώ δούλευα ( ή σκότωνα μύγες όπως το πάρει κανείς)
Το καλύτερο όταν ξεμένεις πίσω, όταν όλοι οι άλλοι παίρνουν άδεια και εσύ είσαι εδώ είναι να το διακωμωδείς. "To make the best of it".
Είναι ώρα να δεις εκείνη την ωραία ταινία, να περιποιηθείς τον εαυτό σου με μπουρμπουλίθρες από αφρόλουτρο και μυρωδάτες κρεμούλες, να κάνεις βόλτα ανέμελη, να ακούσεις την σπάνια αυτή ησυχία της πόλης, να χαζέψεις βιτρίνες και να χαρίσεις το πιο όμορφο χαμόγελο στο σερβιτόρο που θα εργάζεται για να σου φέρει το αχνιστό σου καπουτσίνο ενώ εσύ θα έχεις σχολάσει. Να φτιάξεις εκείνη τη συνταγή που ήθελες, να μαζέψεις το σπίτι, να ασχοληθείς χωρίς δικαιολογίες σε εκείνη την εργασία που είσαι σίγουρος οτι θα πάρεις 10άρι αν μελετήσεις πραγματικά.
Η γκρίνια είναι για τους αδύναμους - όχι πως δεν γκρινιάζουμε όλοι πότε - πότε, δείγμα ανθρώπινης φύσης γαρ - η χαρά της ζωής κρύβεται σε πολύ μικρότερα πράγματα από οτι νομίζουμε.

Νηστεία

Η αλήθεια είναι οτι δε νηστεύω.
Κι όταν το λέω με κοιτάνε λοξά.
Η κοπέλα που ήρθε στο κατάστημα για μια μεταβίβαση, ένας ηλικιωμένος κύριος, η πωλήτρια στο γωνιακό φούρνο.
Κι όταν κάποιοι νηστεύουν τρώνε περισσότερο και πιο λαίμαργα από κάθε φορά.
Καταναλώνουν ολόκληρα κιλά ξηρούς καρπούς, καρβέλια από ψωμί και χούφτες με ελιές.
Τελικά αρκεί να μην τρως κρέας και γαλακτοκομικά;
Δεν νηστεύω συχνά. Δε μου αρέσει να υποκρίνομαι. Όταν το κάνω όμως αποφεύγω την υπερβολή και τα πάθη μου. Δε γεμίζω το πιάτο μου με ένα βουνό από μακαρόνια με το πρόσχημα οτι είναι νηστίσιμα. Τρώγω μικρές μερίδες, αποφεύγω τη λαιμαργία, νιώθω τη στέρηση και μέσα από αυτή καταλαβαίνω τη θυσία των υλικών για την χάρη των άυλων μα πιο ουσιωδών.
Είχα χάσει την πίστη μου νόμιζα. Μέχρι που μου είπαν
" ο διάβολος χαίρεται όταν ο άνθρωπος απελπίζεται"
Εγώ ξέρω ένα πράγμα: Η διαβολή βρίσκεται μέσα στον καθένα. Στην απογοήτευση, στην εκδίκηση, στα ποταπά συναισθήματα που κατακλύζουν τον άνθρωπο γιατί έτσι είναι η φύση του.
Η νίκη του καλού φαίνεται στις πράξεις μας. Στο πως θα αντιμετωπίσουμε τη διαβολή, αν θα απλώσουμε το χέρι για βοήθεια, αν θα χαμογελάσουμε αντί να απογοητευτούμε και αν θα δούμε το καλό μέσα σε χαλεπούς καιρούς.
Το καλό δεν είναι κραυγαλέο.
Το είδα τις προάλλες στο βλέμμα του μεσήλικα που με έκλεισε με το αυτοκίνητό του, μου ζήτησε συγνώμη και μου ευχήθηκε "Καλό Πάσχα"...

.. όπως εύχομαι και εγώ σε σας.

ΣΚ για κλάματα

.. Με πονοκέφαλο, πολύ "μάτι", ξεματιάσματα και εμετό.
Τέλεια!
Τα τελευταία νέα;
- ο προϊστάμενος βάζει "χέρι" στα bonus μας - έτσι μου είπε ο "από πάνω του"
- η φιλενάδα μου βάζει τα όριά της
- Σέρνεται γαστρεντερίτιδα
- η αδερφή μου μπαίνει στο χειρουργείο για αφαίρεση κυστοαδενώματος (κράτα γερά sistroni)
- το ψυγείο μας τα έφτυσε πάλι
- δεν διάβασα καθόλου το διήμερο λόγω αδιαθεσίας

Και αύριο δουλειά πάλι..
Κλαψ

Plastic Dolls

- Στο blog σου θα με λες "Μήτσι", είπε η ιατρός στην οποία εργάζομαι τα απογεύματα.
Δράττομαι της ευκαιρίας για να πω τα εξής:
"Τι γίνεται όταν συναντιούνται 2 καλοστεκούμενες 40αρες;"
α) Ανταλλάσουν συνταγές
β) Γκρινιάζουν για τις δουλειές τους
γ) Ανταλλάσουν συμβουλές ομορφιάς και μυστικά ελιξήρια νεότητας

γ)!!! λοιπόν..

Το ιατρείο είχε μεταπηδήσει αντικείμενο, το ίδιο και η εργοδότης μου - φοβερό παιδί.
Έμαθα άγνωστες λέξεις όπως "υαλουρονικό οξύ", ¨Phase" κτλ, το πως καταλαβαίνεις οτι έχει κάνει κάποιος πλαστική, οτι η Λάσκαρη έχει παραμορφωθεί, οτι το κόστος ισούται minimum με 2 μισθούς μου.
Στην τελευταία πληροφορία λάκισα.
Και η πλάκα είναι οτι από τις παρευρισκόμενες στο ιατρείο εκείνη τη στιγμή καμία δεν είχε πρόβλημα ώστε να στραφεί σε τέτοιες μεθόδους.
Αλλά το αποκορύφωμα ήταν όταν η μια πήρε την άλλη από το χέρι για να την πάει στο toilet room που είχε μεγαλύτερο καθρέφτη ώστε να της δείξει ακριβώς σε ποιό σημείο χρειαζόταν να αλλάξει τη μύτη της.
Και οι δυο γλυκύτατες και πολύ ανοιχτές, δεν το συζητώ, μου έφτιαξαν το κέφι.
Αλλά η αλήθεια παραμένει.
Μήπως στρεφόμαστε στο νυστέρι πολύ πιο γρήγορα σε σχέση με παλαιότερα;
Και μια σημαντική παρατήρηση: Η εν λόγω ασθενής αλλάζει κούρεμα και ντύσιμο κάθε εβδομάδα τους τελευταίους 2 μήνες. Μήπως... λέω ΜΗΠΩΣ;; δεν της φταίει η εμφάνιση αλλά κάτι άλλο την τρώει;
Αλλά άντε να το πεις αυτό με τις καλύτερες των προθέσεων και να μην παρεξηγηθείς..
Μόκο λοιπόν...

'Αλλαξέ το!

Είμαι αραχτή στο κρεβάτι, έχω πάθει Overdose από το διάβασμα το ΣΚ και χαλαρώνω. Έφαγα και ένα τέλειο σπανακορυζο και είμαι σαν το γάτο μου. Γεμάτη και ναρκωμένη. Κάνω ζάπινγκ. Στο ένα κανάλι μια νέα - πρόσφατα μεταδιδόμενη δηλαδή - εκπομπή με τίτλο "The Swan" που μεταμορφώνει γεματούλες νοικοκυρές, μανάδες, χωρισμένες και μή, ντυμένες με φόρμες και παντόφλες και τα μαλλιά κότσο σε τοπ μοντελ με τη βοήθεια της αισθητικής ιατρικής και οδοντιατρικής.
Στο άλλο κανάλι ο γνωστός Σπύρος - "Άλλαξέ το" να μεταμορφώνει σπίτια - ή μάλλον καθιστικά και κρεβατοκάμαρες μόνο γιατί οι δουλειές στο μπάνιο και στην κουζίνα κοστίζουν πολλά περισσότερα.
Και ένα σωρό άνθρωποι να παρακολουθούμε την αλλαγή σε όλο της το μεγαλείο. Και να την επιζητούμε και εμείς. Ποιός δεν θέλει ένα τέλειο σώμα; Ποιός δε θέλει ένα μοντέρνο σπίτι;
Το μότο της εποχής είναι "άλλαξέ το".
Το σύντροφο, το κορμί, το σπίτι, τη δουλειά.
Γιατί;;;
Γιατί έχουμε την ανάγκη να ξεφύγουμε. Από τη μιζέρια, τα κακά βλέμματα, τον ίδιο μας τον εαυτό, από υπαρκτά και ανύπαρκτα πράγματα.

Αλλά ξέρεις κάτι;
Η ζωή δεν θα ήταν τίποτα χωρίς την αλλαγή αν βέβαια αυτό συμβαδίζει με την έννοια της εξέλιξης.
Και το κυριότερο από όλα: είναι στη φύση του ανθρώπου να εξελίσσεται.

Πάω να αλλάξω ... ρούχα ντε!

Μια συνηθισμένη Κυριακή

Είναι και η σημερινή με πολλά stabilo απλωμένα στο γραφείο, deadlines για τις εργασίες, έναν καφέ απο τα Everest, πολλά post -it με πράγματα που υποτίθεται θυμάμαι,το downloading να έχει την τιμητική του, διαφορετικά στυλό αραδιασμένα γιατί δεν μπορώ να γράφω με τον ίδιο για πολλή ώρα.
Αν μερικοί ρωτούν γιατί διαβάζω ακόμα στα 27 μου δεν ξέρω τι να απαντήσω.
Τουλάχιστον δεν μπορώ να βρω κάτι έξυπνο να πω.
Αλλά μου αρέσει το αντικείμενο και μερικές φορές αυτό αρκεί.

Αρκετά για σήμερα
Ετοιμάζομαι για καφέ.
Μάκια